Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας – Οδυσσέα Ελύτη.
Ο ΗΛΙΟΣ
Εσεις στεριές και θάλασσες
τ’ αμπέλια κι οι χρυσές ελιές
ακούτε τα χαμπέρια μου
μέσα στα μεσημέρια μου (συνέχεια…)
Το σκίρτημα της Ελισάβετ – Τάκη Παπατσώνη.
Ομοία προς το εύοσμον Μήλον μεταξύ των άλλων δασωδών άγριων ξύλων, ή ομοία προς Κρίνον εκ των Ακανθών, στην φλέγουσα ζέστη του Ιουνίου. (συνέχεια…)
Ο πιο δικός μας Ξένος – Δημήτρη Κοσμόπουλου.
Η παρανάγνωση της ποίησης εκκινεί από δύο αφετηρίες, συνήθως. Η πρώτη είναι η άγνοια. Μια πρόχειρη, αποσπασματική και επιφανειακή προσέγγιση ενός ποιητικού έργου, οδηγεί σε αντίστοιχες εκτιμήσεις και αποτιμήσεις. Η δεύτερη είναι περισσότερο ύπουλη, αφού στηρίζεται στη συνειδητή παραχάραξη – ακόμα και στην απόκρυψη. (συνέχεια…)
07 Αυγούστου. Ο Άγιος Νικάνωρ και το Μοναστήρι του στη Ζάμπορδα – Φώτη Κόντογλου.
Παράξενο πράγμα φαίνεται στη σημερινή γενεά το να καταγίνεται κανένας με τη θρησκεία και με τους αγίους. Αυτά τα θεωρούνε προλήψεις οι σημερινοί άνθρωποι, ζαλισμένοι από την επιστήμη. (συνέχεια…)
Γεώργιος Δροσίνης – Εσπερινός, Χώμα Ελληνικό.
Εσπερινός
Στο ρημαγμένο παρεκκλήσι
της Άνοιξης το θείο κοντύλι
εικόνες έχει ζωγραφίσει
με τ’ αγριολούλουδα τ’Απρίλη. (συνέχεια…)
Μία οικογένεια, πατρίδες δύο.
Άνοιξη ήταν και τότε. Μαυροθαλασσίτης βατάμος* από έφηβος –είχε φύγει νωρίς ο δικός του πατέρας – δεν τη φοβόταν τη δουλειά. Τη δουλειά την κυβερνούσε. Κείνη την άνοιξη τον είχε συνεπάρει ο τσίρος. (συνέχεια…)
Η ορεινή γυνή – Φώτη Κόντογλου.
Αν γυρίσης τον κόσμο, θα δης πως δεν θάβρης παρά σπάνια ευτυχισμένους ανθρώπους, και κείνους με λιγόχρονη κι άστατη ευτυχία, πικραμένους όμως θα βρης πολλούς, σε κάθε πάτημά σου. (συνέχεια…)
Κανάρης – Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
Αρ. Βαλαωρίτης
ΓΕΝΝΗΣΗ: Λευκάδα 1824
ΘΑΝΑΤΟΣ: Λευκάδα 1879
Τη νύχτα που παράδερνες μ’ ένα δαυλί ‘ς το χέρι
Κ’ εσπιθοβόλεις κεραυνούς κ’ έφεγγες σαν αστέρι,
Όταν φτωχός, αγνώριστος, μικρός, χωρίς πατρίδα
Τη ματωμένη επλεύρονες, Κανάρη, ναυαρχίδα, (συνέχεια…)
Μια στιγμή του Πάσχα.
Τί χωρίζει το φως από το σκοτάδι, τη χαρά από τη λύπη, τη ζωή από το θάνατο, το καλό από το κακό;
Φαίνονται αντίθετα και μακρινά το ένα από το άλλο, στην ουσία όμως τα χωρίζει μονάχα μια πολύ λεπτή κλωστή, μια λέξη, ένα άγγιγμα, μια στιγμή. (συνέχεια…)
Χαρμολύπη ή το Χαροποιόν Πένθος – Φώτη Κόντογλου.
«Ταύτα λελάληκα υμίν ίνα η χαρά η εμή εν υμίν μείνη και η χαρά υμών πληρωθή» (Ιω. ΙΕ’.11). «Η γυνή όταν τίκτη, λύπην έχει, ότι ήλθεν η ώρα αυτής• όταν θα γεννήση το παιδίον, ουκέτι μνημονεύει της θλίψεως, διά την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον. Και υμείς ουν λύπην μεν νυν έχετε• πάλιν δε όψομαι υμάς και χαρήσεται υμών η καρδία, και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών.» (Ιω. ΙΣΤ’. 20). (συνέχεια…)
Επόμενη σελίδα: »