Το πραγματικό πρόσωπο της ψευδοαγίας του Βατικανού μητέρας Τερέζας – Πρωτοπρ. Αγγέλου Αγγελακοπούλου.

%ce%bc%ce%b7%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b1-teresa

Εν Πειραιεί 30-9-2016

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΕΡΕΖΑΣ

Πρωτοπρεσβ. π. Άγγελος Αγγελακόπουλος, εφημ. Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής Νεας Καλλιπόλεως Πειραιώς

Η Ορθόδοξος Εκκλησία κρατά τα αυθεντικά στοιχεία ανακηρύξεως των Αγίων της. Πιστεύει στο δόγμα των ακτίστων ενεργειών του Αγίου Τριαδικού Θεού και στην άκτιστη Χαρη του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο, ως Θεός, αναδεικνύει τους Αγίους. Στην Ορθοδοξία τηρούνται ορισμένες αγιολογικές προϋποθέσεις και κριτήρια, με τις οποίες η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού, προχωρά στην αγιοκατάταξη, όπως είναι : α) η πράξη ανακήρυξης από την τοπική κοινωνία, η οποία ομολογεί ως σώμα ότι ο υποψήφιος προς αγιοκατάταξη έχει φτάσει στον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και στη θέωση, δηλ. η αναγνώρισή του από τον πιστό λαο, η φωνή του λαού (vox populi), β) το ορθόδοξο φρόνημα, δηλ. η Ορθοδοξία του, γ) ο άγιος και ενάρετος βίος, δηλ. η ορθοπραξία του, δ) το μαρτύριο,ε) το λείψανο και η κατάσταση του λειψάνου, δηλ. κατά πόσο είναι αυτό ακέραιο, υπερβαίνοντας την φθορά του χρόνου. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να διαλυθεί το λείψανο, αλλά να υπάρχει εκπομπή ευωδίας. Αυτά είναι έκτακτα στοιχεία, που μαρτυρούν περί της αγιότητας. Χωρίς λείψανο με
αυτές τις ιδιότητες και χωρίς την ύπαρξη θαυμάτων δεν ανακηρύσσεται κάποιος Άγιος, και στ) η τέλεση θαυμάτων. Άγιος, που δεν θαυματουργεί, δεν θεωρείται Άγιος.

Δεν έχει σημασία, εάν είναι κάποιος ευσεβής, καλός και υπάκουος, αλλά αν φανερώνει την Χαριν του Τριαδικού Θεού, που ενοικεί μέσα του, αν έχει γίνει ο άνθρωπος Ναός του Θείου Πνεύματος. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία κάνουμε λόγο για αναγνώριση και ανακήρυξη της ήδη υπαρχούσης αγιότητος ενός κεκοιμημένου μέλους της Εκκλησίας. Με τον όρο «αναγνώριση» εννοούμε την ιδιαίτερη εν Χριστώ αποδοχή και τιμή, που αυθόρμητα αποδίδει το πλήρωμα της Εκκλησίας σε ορισμένα κεκοιμημένα μέλη της, τα οποία ξεχώρισαν για την αφοσίωσή τους στον Θεο. Μετά την αναγνώριση, η διοικούσα Εκκλησία εγγράφει τα μέλη αυτά στο εορτολόγιο, τα προβάλλει στούς πιστούς και τους προτρέπει να τα τιμούν και να τα μιμούνται[1].

Αντιθέτως, η ανακήρυξη αγίων στην αιρετική θρησκευτική παρασυναγωγή του Παπισμού από το Σχίσμα κι έπειτα έχει χάσει τα στοιχεία και τα κριτήρια της αρχαίας πατερικής παραδόσεως. Μια από τις μεγαλύτερες αιρέσεις του Παπισμού είναι ότι αποδίδει στον Άγιο Τριαδικό Θεο κτιστές ενέργειες. Οι Παπικοί (και οι Προτεστάντες) πιστεύουν ότι η Χαρις του Αγίου Πνεύματος είναι κτιστή (κτιστή Χαρις). Αυτό έρχεται ως αποτέλεσμα της άλλης δεινής αιρέσεως της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού (Filioque). Όμως, κτιστές ενέργειες έχουν μόνο τα κτίσματα. Ο άκτιστος Τριαδικός Θεός έχει άκτιστες ενέργειες. Εφόσον η Χαρις του Αγίου Πνεύματος είναι κτιστή, το Άγιον Πνεύμα δεν είναι Θεός και επομένως δεν μπορεί να αναδεικνύει Αγίους. Γι’αυτό τους Αγίους στο Βατικανό τους αναδεικνύει μόνο ο Παπας, αντικαθιστώντας το έργο του Αγίου Πνεύματος.

Στον Παπισμό συγκροτείται ένα δικαστήριο, στο οποίο προεδρεύει ο εκάστοτε Παπας, όπου βάσει αυτού κρίνεται, εάν πρέπει να αγιοποιηθεί ένα πρόσωπο η όχι. Από τη μια πλευρά βρίσκεται ο δικηγόρος του διαβόλου (advocatus diavoli), ο οποίος παρουσιάζει όλα τα αρνητικά στοιχεία, που τυχόν υπάρχουν για το συγκεκριμένο πρόσωπο, και από την άλλη ο συνήγορος υπεράσπισης. Στο τέλος, βεβαίως, επιβάλλεται πάντοτε η θέληση του Παπα. Συμφωνα με τον Ευγένιο Βούλγαρη, στον Παπισμό ισχυρίζονται ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άγιοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία μετά το Σχίσμα, διότι μετά απ’αυτό η θεία Χαρις εγκατέλειψε την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ανατολής, και ότι μόνο ο Παπας έχει την εξουσία να ανακηρύττει αγίους[2]. Τα τελευταία χρόνια παρουσιάστηκε η παπική άποψη ότι είναι αναγκαίο να περάσουν εκατό η τουλάχιστον πενήντα χρόνια από την κοίμηση κάποιου, για να αναγνωριστεί ως άγιος. Η άποψη αυτή εξ ορθοδόξου επόψεως δεν είναι ορθη και δεν μαρτυρείται από την παράδοση.

Τελος, στον Παπισμό γίνεται λόγος για «αγιοποίηση» ενός κεκοιμημένου μέλους από τον Παπα. Όμως, ο όρος «αγιοποίηση» είναι απαράδεκτος για τους Ορθοδόξους, δεδομένου ότι προϋποθέτει δικανικές και εκκλησιολογικές θέσεις, που είναι ξένες προς την Ορθόδοξη παράδοση. Μονον ο Θεός αγιοποιεί. Όχι ο Παπας. Ο άνθρωπος στη συνέχεια αναγνωρίζει και ανακηρύττει αυτή την αγιότητα.

Την ανωτέρω μηχανή αγιοποιήσεων του Βατικανού έβαλε σε λειτουργία στις ημέρες μας η πρόσφατη «αγιοποίηση», που έκανε ο αιρεσιάρχης Παπας Φραγκίσκος, στις 4-9-2016, της Μητέρας Τερέζας, μιας παπικής μοναχής, που έδρασε στην Καλκούτα.

Επ’ευκαιρία της αναφοράς στον μοναχισμό, θα πρέπει να επισημανθεί ότι τόσο ο μοναχισμός όσο και ο ερημιτισμός στην Δυση δεν έχουν καμμία σχέση με τον ορθόδοξο ανατολικό μοναχισμό και ερημιτισμό. Ο Παπισμός ευνόησε την διαμόρφωση μοναχικών ταγμάτων (Δομινικανών, Φραγκισκανών κ.α.), τα οποία είναι διασκορπισμένα σε διάφορες περιοχές, αλλά έχουν ενιαία οργάνωση και υπάγονται στην κεντρική εξουσία. Ακόμη, χαρακτηρίζονται συνήθως για την εξειδίκευσή τους σε κάποια ιδιαίτερη αποστολή (π.χ. φιλανθρωπική δράση) και διακρίνονται εξωτερικά από την διαφορετική ενδυμασία τους. Τα μοναχικά τάγματα ήταν και παραμένουν άγνωστα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί η όλη δομή τους προϋποθέτει εντελώς διαφορετική θεώρηση της Εκκλησίας. Γενικά ο μοναχισμός στη Δυση τοποθετείται στην υπηρεσία κάποιου κοινωνικού σκοπού, δηλαδή είναι κυρίως οργανωτικός, ενώ στην Ανατολή είναι κυρίως εκφραστικός και έχει ως κύριο σκοπό την προσευχή, την υπακοή, την ακτημοσύνη, την παρθενία, την κάθαρση από τα πάθη, τον φωτισμό, την θέωση, την ομολογία
και την υπεράσπιση της Ορθοδόξου πίστεως έναντι των ποικίλλων αιρέσεων.

Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και ο ερημιτισμός, ο οποίος έχει μεταλλαχθεί σε κάποιο είδος κοινωνικού ερημιτισμού. Ουσιαστικά ο ερημιτισμός στη Δυση, αν δεν έχει εκλείψει, έχει εξασθενήσει[3]. Θα πρέπει, επίσης, να αναφερθεί ότι η ιδιότητα του μοναχού στον Παπισμό δεν θεωρείται ότι είναι ισόβια, αλλά επιτρέπεται ο παπικός μοναχός όποτε θέλει να αποποιηθεί την μοναχική του ιδιότητα και εν συνεχεία να έλθει εις γάμου κοινωνίαν, χωρίς καθόλου συνέπειες, πράγμα εντελώς απαράδεκτο εξ ορθοδόξου επόψεως.

Επανερχόμενοι στην Μητέρα Τερέζα, θα πρέπει να τονισθεί με έμφαση ότι πολλοί ερευνητές, ιστορικοί ακόμα και πανεπιστημιακοί έχουν εκφράσει τις αμφιβολίες τους για τις μεθόδους, που χρησιμοποιούσε, αλλά και για τις σχέσεις, που διατηρούσε με πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες[4], οι οποίες δεν έχουν ως σήμερα διαψευσθεί.

Κατά τη διάρκεια της ζωής της αλλά και μετά τον θάνατό της, η Μητέρα Τερέζα είχε επικριθεί, επειδή δεν χρησιμοποίησε την επιρροή της στούς πολιτικούς ηγέτες και δεν επιτέθηκε στις ρίζες της φτώχειας στον κόσμο. Γραπτά της, που δημοσιεύτηκαν τα τελευταία χρόνια, αποκάλυψαν ότι, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, αισθανόταν ότι ο Θεός την είχε απορρίψει και η πίστη της είχε κλονιστεί τόσο, που είχε φτάσει στο σημείο να αμφισβητεί την ύπαρξη Του[5].

Η συγκεκριμένη απόφαση του Βατικανού περί αγιοποιήσεως της Μητέρας Τερέζας έχει προκαλέσει αντιδράσεις, καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι, που θεωρούν ότι η Μητέρα Τερέζα και το κίνημά της «Missionaries of Charity» δεν βοήθησαν την εξάλειψη της φτώχειας, αλλά έφεραν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Ακόμα, η ίδια έχει κατηγορηθεί ότι βάπτιζε ετοιμοθάνατους ανθρώπους, χωρίς να αναλογίζεται την πίστη τους σε άλλη θρησκεία. Υπενθυμίζεται ότι το 2003 είχε εκδοθεί βιβλίο με τίτλο «Μητέρα Τερέζα : Η τελευταία ετυμηγορία», το οποίο βασιζόταν σε μαρτυρίες ανθρώπων, που συνεργάστηκαν με την Μητέρα Τερέζα, το οποίο αναφέρει ότι ο Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός (ΜΚΟ) «Missionaries of Charity» παρείχε ελλειπή ιατροφαρμακευτική φροντίδα στούς φτωχούς, επαναχρησιμοποιώντας ακόμα και σύριγγες. Ο Christopher Hitchens, στο βιβλίο του «Ιεραποστολική Στάση», αποκαλεί την Μητέρα Τερέζα «θρησκόληπτη» και την κατηγορεί για συνεργασία με πολιτικούς. Στόχος της ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, η δημιουργία μιας αίρεσης και όχι η παροχή
βοήθειας στούς φτωχούς[6].

Μια νέα έρευνα Καναδών ακαδημαϊκών βάζει φωτιά στο Βατικανό και απειλεί να γκρεμίσει τον μύθο της Μητέρας Τερέζας, καθώς υποστηρίζει ότι η αγιοποίηση της εικόνας της ήταν περισσότερο επικοινωνιακό κόλπο παρά πραγματικότητα. Συμφωνα με αυτή την έρευνα, η Μητέρα Τερέζα έβρισκε «όμορφο» θέαμα το να υποφέρουν οι καταπιεσμένοι και προτιμούσε περισσότερο να προσεύχεται για τους αρρώστους, παρά να τους προσφέρει πραγματική ιατρική βοήθεια. Προσθέτουν, επίσης, ότι το Βατικανό «έριξε κάτω από το χαλί» ορισμένες αιτιάσεις για ύποπτες συναλλαγές και επαφές, ώστε να παραμερίσει την αναγκαία χρονική περίοδο των πέντε ετών μέχρι να την «αγιοποιήσει». Ένας από τους ερευνητές, ο Σερζ Λαριβέ από το Πανεπιστήμιο του Μοντρεαλ, εκφράζει συγκεκριμένες απορίες, καθώς διερωτάται : «Δεδομένης της φειδωλής διαχείρισης των έργων της Μητέρας Τερέζας μπορεί κανείς να αναρωτηθεί που πήγαν τα εκατομμύρια δολλάρια, που προορίζονταν για τους φτωχότερους των φτωχών»;

Η ερευνητική αυτή εργασία υποστηρίζει ότι η φημισμένη καλόγρια είχε 517ααποστολές σε 100 χώρες, αλλά η πλειοψηφία τους δεν είχε τη σωστή ιατρική φροντίδα και αρκετοί αφέθηκαν να πεθάνουν. Προσθέτει, επίσης, ότι το Βατικανό αγνόησε τους ισχυρισμούς ενός γιατρού, ο οποίος είχε εκφράσει σοβαρές αντιρρήσεις για ένα θαύμα της Μητέρας Τερέζας, όταν θεράπευσε μια γυναίκα, που είχε φυματίωση και κύστη στις ωοθήκες. Οι ερευνητές Καρολ Σενεσάλ του Πανεπιστημίου της Οτάβα και Ζενεβιέν Σενάρ από το Πανεπιστήμιο του Μοντρεαλ έφτασαν, μαζί με τον Λαριβέ, σε αυτά τα συμπεράσματα, εξετάζοντας το 96% των έργων, που έχουν δημοσιευθεί μέχρι τώρα για τη Μητέρα Τερέζα.

Συμφωνα με την έρευνα, περίπου το ένα τρίτο από τους ασθενείς, που πήγαιναν στα ιδρύματά της, αφήνονταν στη μοίρα τους και τελικά πέθαιναν, ενώ αρκετοί επιστήμονες διαπίστωναν σοβαρές ελλείψεις σε πραγματικές υπηρεσίες φροντίδας, ανεπαρκή τροφή και καθόλου παυσίπονα. Το πρόβλημα, σύμφωνα με τους ερευνητές, δεν ήταν τα χρήματα, καθώς στα ταμεία των ιδρυμάτων συνέρρεαν εκατομμύρια δολλάρια, αλλά μια περίεργη αντίληψη περί θανάτου και βασάνων. «Υπάρχει κάτι όμορφο στο να βλέπεις τους φτωχούς να αποδέχονται τη μοίρα τους, να υποφέρουν όπως στα Παθη του Ιησού», ήταν η απάντηση της Μητέρας Τερέζας στην κριτική, που δεχόταν.

Παρουσιάζονται ακόμη και ορισμένες κατηγορίες, όπως, όταν στην περίπτωση μιας σειράς από μεγάλες πλημμύρες στην Ινδία, ή στην περίπτωση μιας έκρηξης σε ένα εργοστάσιο, η Μητέρα Τερέζα πρόσφερε αναρίθμητες προσευχές και φυλαχτά της Παναγίας, αλλά καθόλου χρήματα. Ωστόσο, δεν είχε κανένα πρόβλημα να αποδεχθεί το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής από τον δικτάτορα της Αϊτής Ντουβαλιέρ.

Οι ερευνητές ακόμη καταγράφουν το γεγονός πως, παρ’ όλ’ αυτά τα σκοτεινά σημεία στη ζωη και την πορεία της, έφτιαξε μια εικόνα αγιότητας και απέραντης καλοσύνης, κάτι που οφείλεται σε μια χρήσιμη, όπως αποδείχθηκε, γνωριμία. Το 1968 γνώρισε στο Λονδίνο τον τότε επικεφαλής του BBC Μαλκομ Μαγκέριτζ, ο οποίος, εκτός από φανατικός πολέμιος των εκτρώσεων, υποστήριζε τις συντηρητικές απόψεις της διάσημης καλόγριας και αποφάσισε να προωθήσει το έργο της. Την επόμενη χρονιά γύρισε ένα αποθεωτικό ντοκιμαντέρ για την ιεραποστολική της δράση και κάπου εκεί απογειώθηκε η φήμη της, για να εξελιχθεί σε φιγούρα παγκόσμιας εμβέλειας. Ακόμη και το Βατικανό φαίνεται πως βάπτισε την αμφιλεγόμενη θεραπεία μιας κοπέλας από τη μητέρα Τερέζα ως θαύμα, ώστε να επιταχύνει τις διαδικασίες αγιοποίησής της[7].

Ο πιο σφοδρός επικριτής της ήταν ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και ερευνητής Κρίστοφερ Χιτσενς. Στο βιβλίο του «Μητέρα Τερέζα, Θεωρία και Πράξη» και στο ντοκιμαντέρ του «Οι Άγγελοι της Κολάσεως» παρουσιάζει την μοναχή, όχι ως την «Αγία της Καλκούτας», αλλά ως διπλωμάτη του Βατικανού. «Η Μητέρα Τερέζα και η αίρεσή της δεν επεδίωκε την καταπολέμηση της φτώχειας. Αντίθετα, παρότρυνε τους φτωχούς να αποδεχτούν τη μοίρα, ενώ παρουσίαζε τους πλούσιους ως τους ευλογημένους του Θεού», έγραφε. Η Μητέρα Τερέζα κατηγορήθηκε ότι εκμεταλλεύτηκε τις δωρεές, που προορίζονταν για την ίδρυση νοσοκομείων στις χώρες του Τρίτου Κοσμου, για να ιδρύσει μοναστήρια σε 150 χώρες. Πολλά από τα χρήματα, που προορίζονταν για τους φτωχούς, κατέληγαν σε «μυστικούς» τραπεζικούς λογαριασμούς, τους οποίους διαχειριζόταν η ίδια η μοναχή.

Επίσης, της έχει ασκηθεί κριτική για την υποστήριξη ακραίων απόψεων κατά των αμβλώσεων και της αντισύλληψης. «Η μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη σήμερα είναι ο χαμός του αθώου αγέννητου παιδιού. Αν μια μητέρα μπορεί να δολοφονήσει το ίδιο της το παιδί, τι θα σταματήσει εσάς κι εμένα από το να σκοτώσουμε ο ένας τον άλλον»; είχε αναφέρει. Διακήρυττε ότι δεν την ενδιέφερε η πολιτική, αλλά είχε στενές επαφές με τον Ντιβαλιέ, πρώην δικτάτορα της Αϊτής, που συναναστρεφόταν με πόρνες, παραβατικούς και δολοφόνους, καθώς και τον Χοτζα, πρώην ηγέτη της κομμουνιστικής Αλβανίας. Επίσης, οι κρατικοί αρχηγοί είχαν υπεξαιρέσει μεγάλα ποσά από τα ταμεία της χώρας, τα οποία τέθηκαν στη διάθεσή της. Ακόμα κανείς δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τη στάση της απέναντι στον τραπεζίτη Τσάρλς Κιτινγκ, ο οποίος, μεταξύ άλλων ξεπλυμάτων, είχε παραχωρήσει στη Μητέρα Τερέζα ποσό μεγαλύτερο του 1 εκ. δολλαρίων.

Μεγάλη αγανάκτηση προκάλεσε η στάση της στο μεγαλύτερο βιομηχανικό δυστύχημα του κόσμου, που έγινε στη Μποπάλ της Ινδίας και κόστισε την ζωη χιλιάδων ανθρώπων. Όταν οι αγανακτισμένοι Ινδοί βγήκαν στο δρόμο, αντιδρώντας στα ελλιπή μέτρα ασφαλείας της πολυεθνικής εταιρείας Union Carbide, η Μητέρα Τερέζα τους ζήτησε να συγχωρέσουν την πολυεθνική[8].

Εκτός των ανωτέρω, είναι πολύ σημαντικό να τονιστεί ότι η Μητέρα Τερέζα εμφορούνταν από το δαιμονικό πνεύμα του διαθρησκειακού Οικουμενισμού, όπως αποδεικνύεται από αρκετές φωτογραφίες. Στις 7 Οκτωβρίου 1975 στην Καλκούτα η Μητέρα Τερέζα συμπροσευχήθηκε με Βουδδιστές μέσα σε Βουδδιστικό Ναο στο άγαλμα του Βούδδα. Άλλοτε, προσευχήθηκε μπροστά στον τάφο και την τεράστια φωτογραφία του Μαχάτμα Γκάντι. Και άλλοτε δήλωσε ότι «όποια θρησκεία κι αν είμαστε, πρέπει να προσευχόμασθε μαζί».

Η αγάπη της Μητέρας Τερέζας για τους οπαδούς των άλλων θρησκειών και η έκφραση αυτής κυρίως μέσω της πνευματικής και σωματικής φιλανθρωπίας, συνδέθηκε με την αποστασία της από τον Χριστό. Η Μητέρα Τερέζα θυσίασε την πίστη της στον Χριστό για χάρη της κοσμικής αγάπης και των έργων φιλανθρωπίας. Άλλο είναι το να ακολουθεί κάποιος το παράδειγμα του καλού Σαμαρείτη και άλλο το να γίνει αποστάτης της πίστεως χάριν αυτού, προσευχόμενος, θυσιάζοντας στα είδωλα και συμμετέχοντας σε παγανιστικά τελετουργικά. Βεβαίως, ούτε οι Απόστολοι ούτε οι Άγιοί μας έπραξαν ποτέ κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, επειδή αρνήθηκαν, ετελειώθησαν με μαρτυρικό τρόπο.

Το συμπέρασμα όλων των ανωτέρω είναι ότι στην περίπτωση της Μητέρας Τερέζας δεν συντρέχουν παντελώς τα κριτήρια της πατερικής παραδόσεως, εφόσον ούτε την έξωθεν καλή μαρτυρία είχε, ούτε ορθόδοξη ήταν, αλλά αιρετική παπική (στην αίρεση δεν υπάρχει αγιότητα, αλλά ηθικισμός και ευσεβισμός), ούτε ορθοπραξία είχε, ούτε αφθαρσία του λειψάνου της και ευωδία υπήρξε, ούτε και πραγματικά θαύματα έγιναν. Για τους παραπάνω λόγους όχι μόνο αγία δεν είναι, αλλά ψευδοαγία!

………………………………………………………………………………

[1] ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΑΜΗΣ, Αγιολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκδ. Π. Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1999, σσ. 127-133.

[2] ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ, Προς Πέτρον τον Κλαίρκιον επιστολή περί των μετά το σχίσμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των γινομένων εν αυτή θαυμάτων, Αθήνα 1844, σσ. 13 ε., 18 ε.

[3] ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΝΤΖΑΡΙΔΗΣ, Κοινωνιολογία του Χριστιανισμού, εκδ. Πουρναράς, Θεσσαλονίκηκη 1999, σσ. 128-132.

[4] 4-9-2016 Χιλιάδες πιστών στην τελετή αγιοποίησης της Μητέρας Τερέζας στη Ρώμη (VIDEO), http://www.amen.gr/article/xiliades-piston-stin-teleti-agiopoiisis-tis-miteras-terezas-sti-romi-video

[5] Γιορτάζουν σε όλη την Ινδία την αγιοποίηση της Μητέρας Τερέζας,http://www.newsit.gr/kosmos/Giortazoyn-se-oli-tin-India-tin-agiopoiisi-tis-Miteras-Terezas/646753

[6] 2-9-2016 Αντιδράσεις με την αγιοποίηση της Μητέρας Τερέζας στο Βατικανό, http://www.huffingtonpost.gr/2016/09/02/diethnes-mitera-tereza-vatikano_n_11834112.html

[7] 7-3-2013 ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΝΕΙ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΗΣ, Η Μητέρα Τερέζα των φτωχών τελικά ήταν πλούσια, τσιγκούνα και άκαρδη,http://www.iefimerida.gr/news/93917/η-μητέρα-τερέζα-των-φτωχών-τελικά-ήταν-πλούσια-τσιγκούνα-και-άκαρδη

[8] 12-9-2016 Μητέρα Τερέζα, η «Αγία των Φτωχών». Οι κατηγορίες για σχέσεις με δικτάτορες, για κατάχρηση χρημάτων, και ότι άφηνε τους φτωχούς να υποφέρουν. Η αγιοποίηση με αμφισβητούμενο θαύμα και ο αντίλογος,http://www.mixanitouxronou.gr/mitera-tereza-i-agia-ton-ftochon-i-katigories-gia-schesis-me-diktatores-gia-katachrisi-chrimaton-ke-oti-afine-tous-ftochous-na-ipoferoun-i-agiopiisi-me-amfisvitoumeno-thavma-ke-o-antilogos/

Η/Υ ΠΗΓΗ:
Ακτίνες.blogspot.gr: 30 Σεπτεμβρίου 2016

Κατηγορίες: Άρθρα, Ιστορικά. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.