Η Μέθη του Θεού κάνει τον άνθρωπο αναίσθητο στις θλίψεις – Αγίου Ισαάκ του Σύρου.

1 Όταν ξυπνήσει στην ψυχή η φυσική επιθυμία της να ζει κατά Θεόν, και ποτίσει τη ζωή των αγωνιστών τούτο το ποτήρι του πόθου, και τους μεθύσει, δεν αισθάνονται πια τον κόσμο, ούτε τον κόπο νιώθουν, αλλά γίνονται αναίσθητοι στις θλίψεις και στις διάφορες κοπιαστικές εργασίες τους, και έχουν την αίσθηση ότι περπατούν στον αέρα, και όχι στη γη, σαν κανονικοί άνθρωποι˙ κι αυτό, επειδή δε βλέπουν πια την τραχύτητα του δρόμου κι επειδή δεν έχουν μπροστά τους βουνά και χειμάρρους να διαβούν. Όπως λέει και ο Ησαΐας (40,4): «Οι τραχείς δρόμοι θα γίνουν γι’ αυτούς ομαλοί» κ.τ.λ. Και δεν αισθάνονται τον κόσμο, επειδή συνεχώς έχουν στραμμένα τα μάτια της ψυχής τους στον ουράνιο Πατέρα τους. Και η ελπίδα τους στο Θεό γίνεται τόσο αισθητή, ώστε τους δείχνει, όπως εμείς δείχνουμε με το δάχτυλο, σε κάθε στιγμή αυτά που βρίσκονται σε μακρινές αποστάσεις και είναι αόρατα. Αυτά τα βλέπουν μέσα τους, με το κρυφό μάτι της πίστης και με τρόπο που εμείς δεν μπορούμε καταρχήν να κατανοήσουμε˙ και επειδή πυρώνεται ολόκληρη η ψυχή τους με τη φωτιά του αγίου Πνεύματος, βλέπου ντα απόντα σαν να είναι παρόντα. (309).

Το σώμα γίνεται αναίσθητο στις θλίψεις.

2 Όταν η ψυχή μεθύσει από τη χαρά της ελπίδας και της ευφροσύνης του Θεού, το σώμα γίνεται αναίσθητο στις θλίψεις, κι αν ακόμη είναι ασθενικό. Γιατί, ενώ βαστάζει διπλό βάρος, την ασθένεια και τη θλίψη, δεν ατονεί, αλλά απολαμβάνει τη χαρά του Θεού μαζί με την ψυχή, και βοηθάει την ψυχή να χαρεί, αν και είναι ασθενικό. Αυτά συμβαίνουν, όταν εισέλθει η ψυχή στη χαρά του Πνεύματος.

Με την υπομονή στις θλίψεις γινόμαστε κοινωνοί
των παθημάτων του Χριστού.

3 Ας εξετάσουμε και τους άθεους φιλόσοφους, όπως λέγονται……………………………… Άλλοι απ’ αυτούς εντελώς καταπάτησαν τη φυσική σαρκική επιθυμία. Άλλοι τις ύβρεις και τις κατηγορίες ευκολότερα υπέμειναν. Και άλλοι υπέφεραν φοβερές ασθένειες χωρίς να λυπηθούν. Άλλοι πάλι στις θλίψεις και στις μεγάλες συμφορές έδειξαν υπομονή. Και αν αυτοί υπέμειναν από κενοδοξία ή από μάταιη ελπίδα, πόσο μάλλον εμείς οι μοναχοί – και φυσικά όλοι οι χριστιανοί – οφείλουμε να κάνουμε υπομονή, που κληθήκαμε από το Θεό να γίνουμε κοινωνοί των παθημάτων και της δόξας του; (107-8).

Από το βιβλίο: Ανθολόγιο από την ασκητική εμπειρία του Αγίου Ισαάκ του Σύρου. Ερμηνευτική απόδοση – επιμέλεια, Κωνσταντίνου Χρ. Καρακόλη, Δρος Θεολογίας, Φιλολόγου.

Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.

Κατηγορίες: Αγιολογικά - Πατερικά. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.