Τα παιδιά της υποκρισίας – Στέλλας Ν. Αναγνώστου- Δάλλα.

Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφ.8,28, αναφέρεται, ότι τον Χριστό συνάντησαν στην χώρα των Γαδαρηνών, ή αλλοιώςΓεργεσηνών, δύο δαιμονισμένοι. Περιγράφονται ως επικίνδυνοι, τρομακτικοί στην όψη. Επίσης, ότι ήταν τόσο βίαιοι, που δεν τολμούσε ο κόσμος να περάσει από εκεί που ήταν τα λημέρια τους. Δεν επιτέθηκαν ωστόσο στον Χριστό, φώναζαν όμως, εκφοβιστικά, παρακλητικά ίσως: «τι ήρθες εδώ για να μας βασανίσεις πριν την ώρα Σου;». Βεβαίως, δεν μιλούσαν τα παιδιά, μιλούσαν τα δαιμόνια. Είχαν επίγνωση της τύχης που τα περιμένει στην Μέλλουσα Κρίση, καθώς και σαφή επίγνωση της απόλυτης εξουσίας του Χριστού επάνω τους. Τα δαιμόνια είχαν καταλάβει τα παιδιά, τα δαιμόνια ήταν που μιλούσαν, τα δαιμόνια ήταν που εκδιώχθηκαν από τον Χριστό, τον μόνον από τον οποίο μπορούσαν να εκδιωχθούν. Και από την δίκαιη τιμωρία που ήξεραν ότι δικαιούνταν, θεώρησαν πολύ ελαφρύτερη ποινή το να μπουν στους χοίρους και να γκρεμιστούν μαζί τους.

Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφ.8,26, ο προβολέας πέφτει στον ένα δαιμονισμένο, του οποίου γίνεται και λεπτομερής περιγραφή, ίσως επειδή ο Ευαγγελιστής Λουκάς ήταν γιατρός, και πέρα από την γενική εικόνα, τον ενδιέφεραν και τα επιμέρους συμπτώματα της τρέλλας. Ποια ήταν αυτά τα συμπτώματα; Ήταν γυμνός, δεν ανεχόταν ρούχα επάνω του, και δεν τον ενοχλούσε η γύμνια του. Ήταν άστεγος, δεν ζούσε πια στο σπίτι του, «δεν τον χωρούσε ο τόπος» πια μέσα σε σπίτι. Και πού τον χωρούσε; Στα μνήματα. Στον τόπο των νεκρών, της θλίψης, της σαπίλας, εκεί που κανείς δεν θέλει να είναι. Τρία πράγματα δηλαδή είχαν αποκηρύξει, τα τρία χαρακτηριστικά του ανθρώπινου πολιτισμού: την προστασία του σώματος με ρούχα, την προστασία της ζωής μέσα σε κατάλυμα και σε συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους, την ψυχική αποστασιοποίηση από τον θάνατο. Μιας και αποκήρυξαν τις τρεις αυτές ανθρώπινες ιδιότητες, απέκτησαν και την εξωτερική συμπεριφορά της βίας, της εχθρότητας προς την κοινωνία. Ποιά και πόσα δαιμόνια χρειάζονται για να γεννήσουν τέτοιο αποτέλεσμα; Πολλά, «λεγεών». Δεν χρειάζεται να ξέρουμε το όνομά τους, αρκεί να ξέρουμε ότι είναι δαιμόνια, και ότι είναι πολλά. Και βέβαια, ότι όσα κι αν είναι, όποια κι αν είναι, η μοίρα τους είναι κοινή μπροστά στην παρουσία του Χριστού.

Δεν μπόρεσα να μην κάνω την αναλογία με το σήμερα. Με την περιγραφή του Ευαγγελιστού Ματθαίου, είδα τους χούλιγκανς στα γήπεδα, τους εφήβους σχεδόν του Ισλαμικού στρατού ή των Ναζί, τα παιδιά με τις κουκούλες και τις φωτιές στις πορείες. Είδα τόπους σαν τα Εξάρχεια, τα Γκέτος της Αμερικής, δρόμους και πλατείες που γίνεται διακίνηση ναρκωτικών, όλα τα μέρη, όπου παιδιά του περιθωρίου σκοπούν τον τρόμο, τον δικό τους, εσωτερικό, αβάσταχτο πόνο.

Με την περιγραφή του Ευαγγελιστού Λουκά, είδα όλην την ημίγυμνη και γυμνή νεολαία που περιφέρει την γύμνια της σε μπάρ, σε παραλίες, σε αίθουσες δεξιώσεων, στις διάφορες οθόνες, καμμιά φορά και σε Εκκλησίες. Δεν ντρέπεται τα βλέμματα, δεν της λείπει το κάλυμμα που αναζήτησαν οι-Πρωτόπλαστοι όταν συνειδητοποίησαν την νέα τους, σαρκική κατάσταση. (Μάλλον τους λείπει αυτή η συνειδητοποίηση). Αντί να ντρέπεται, της αρέσει να προκαλεί.Είδα παιδιά ντυμένα με αλυσίδες και καρφιά, τρυπημένα σε όλο τους το σώμα, όπου μπορεί να τρυπηθεί κανείς. Είδα δηλαδή, την παραμόρφωση της «εικόνας του Θεού», σε τέτοιον βαθμό , που να προκαλεί τρόμο και αποστροφή με όλους τους δυνατούς τρόπους. Είδα επίσης όλους τους άστεγους στα πεζοδρόμια. Κάποτε είχαν ένα σπίτι κι αυτοί, μια οικογένεια, συγγενείς. Κάποιοι έχουν ακόμη, αλλά δεν τα θέλουν. Άλλοι από εγωισμό, άλλοι από την κακία και την αδικία των δήθεν οικείων, άλλοι από την αδικία των θεσμών, και άλλοι χωρίς να ξέρουν γιατί. Πολλά τα δαιμόνια, «Λεγεών»… Είδα τέλος, και κάποια παιδιά που έκαναν μόδα τον θάνατο. Στολισμένα με νεκροκεφαλές σε μπλούζες και σε κοσμήματα, με μαυρισμένα μάτια, μαυρισμένες ψυχές, βιασμένες κουβέντες. Τα είδα να βλέπουν θρίλερ, ν’ ακούν θανατερές μουσικές, να ερωτοτροπούν με την τρέλλα και τον θάνατο με όλους τους τρόπους. «Λεγεών». Είδα ουρές έξω από κινηματογράφους να αγωνιούν να εξοικειωθούν με την παραφροσύνη του «Τζόκερ»…

Ο Χριστός δεν κάθισε να τα μετρήσει, ούτε να τα κατονομάσει, όπως καταπιάνεται η επιστήμη της Ψυχολογίας. Επιστήμη είναι, καλά κάνει. Αυτό είναι το δικό της κομμάτι. Θέλει να ξέρει τι είναι αυτό που χρειάζεται να θεραπευθεί, να απαλειφθεί. Όπως ακριβώς έκανε και Ευαγγελιστής Λουκάς. Ο Χριστός όμως δεν μετράει, ούτε ονομάζει. Ο Χριστός ξέρει. Ξέρει και συμπονεί. Παίρνει την βάρκα και τους Μαθητές Του, και πάει εκεί, στους τόπους του πόνου και του τρόμου, και στέκεται μπροστά στα βασανισμένα παιδιά. Αντιμετωπίζει τα δαιμόνια καταπρόσωπο. Τα διώχνει. Κι αυτά φεύγουν μυξοκλαίγοντας. Τι ήθελαν; Λίγον ακόμη χρόνο να κάνουν την δουλειά τους, λίγο ακόμη έδαφος, ας είναι και στους χοίρους.

Και τα παιδιά; Το ένα, τα δύο, τα πολλά, τα αμέτρητα, δεν έχει σημασία. Τα παιδιά ελευθερώθηκαν. Ανάσαναν. Ησύχασαν. Τους άρεσε που ησύχασαν. Και ήθελαν να μείνουν κοντά σ’ Εκείνον που ησύχασε την ψυχή τους. «Όχι», τους είπε. «Εδώ να μείνετε. Εσείς που είδατε την διαφορά, το πριν και το μετά, εδώ να μείνετε, και να διδάξετε τους δικούς σας. Να κοιτάξετε να τους ανοίξετε τα μάτια, γιατί αντί να δούν την υποκρισία τους, διώχνουν εμένα, να μην ξυπνώ την συνείδηση που τους ελέγχει. Μείνετε εδώ, και θυμίστε τους, πόσα δαιμόνια φόρτωσε επάνω σας η δική τους υποκρισία. Και με την χαρά που σας έδωσα, σταθείτε δίπλα τους, για να τους φοβίζει τώρα πιά, όχι η τρομερή θωριά σας, αλλά η καθαρότητα που Εγώ σας χάρισα.»… … …
Στέλλα Ν. Αναγνώστου- Δάλλα.

Κατηγορίες: Άρθρα, Υγεία – επιστήμη - περιβάλλον. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.