Υπομονή στις θλίψεις – Αγίου Ισαάκ του Σύρου.

1 Όλες οι λυπηρές περιστάσεις και οι θλίψεις, αν δεν έχουμε υπομονή, μας διπλοβασανίζουν. Γιατί ο άνθρωπος με την υπομονή του διώχνει την πίκρα των συμφορών, ενώ η μικροψυχία γεννά την απελπισία της κόλασης. Η υπομονή είναι μητέρα της παρηγοριάς˙ είναι μια δύναμη ψυχική, που γεννιέται από την πλατιά καρδιά. Αυτή τη δύναμη ο άνθρωπος δύσκολα τη βρίσκει πάνω στις θλίψεις του, αν δεν έχει τη θεία χάρη, που την αποκτά με την επίμονη προσευχή και με δάκρυα. (194-5).

Υποφέροντας την αδικία με ταπείνωση και χαρά.

2 Όποιος μπορεί να υποφέρει την αδικία με χαρά, μόλο που έχει τον τρόπο να την αποκρούσει και να την αποφύγει, αυτός δέχθηκε μέσα του την παρηγοριά του Θεού με την εμπιστοσύνη του σ’ αυτόν. Και όποιος υπομένει με ταπεινοφροσύνη τις εναντίον του κατηγορίες, αυτός έφτασε στην τελειότητα, και θαυμάζεται από τους αγίους Αγγέλους. Γιατί καμμιά άλλη αρετή δεν είναι τόσο μεγάλη και δυσκατόρθωτη. (20-1).

Η υπομονή είναι χάρισμα του Θεού.

3 Όταν αυξηθεί η υπομονή στις ψυχές μας, είναι σημείο ότι δεχθήκαμε μυστικά τη χάρη της παρηγοριάς. Η δύναμη της υπομονής είναι ισχυρότερη από την αίσθηση της χαράς μέσα στην καρδιά. Για να ζήσουμε εν Θεώ, πρέπει να ταπεινώσουμε τις αισθήσεις μας. Όταν ζει η καρδιά, ταπεινώνονται οι αισθήσεις˙ και όταν αυτές διεγείρονται, νεκρώνεται η καρδιά για το Θεό. (290).

Η πολύχρονη υπομονή, που έφερε άμετρη τη χάρη του Θεού.

4 Ένας από τους αγίους πατέρες είπε:
Ήταν ένας γέροντας αναχωρητής, τίμιος, και πήγα μια φορά σ’ αυτόν, όταν ήμουν καταπονημένος από τους πειρασμούς. Αυτός ήταν άρρωστος και κατάκοιτος και, αφού τον χαιρέτισα, κάθισα κοντά του και του είπα: Κάνε μια ευχή για μένα, πάτερ, διότι πολύ θλίβομαι από τους πειρασμούς των δαιμόνων. Και ο γέροντας άνοιξε τα μάτια του και μου είπε: Παιδί μου, εσύ είσαι νέος και δε θ’ αφήσει ο Θεός να καταπονηθείς από αβάσταχτους πειρασμούς. Κι εγώ του είπα: Και νέος είμαι και πειρασμούς έχω από πολύ ενάρετους ανθρώπους. Κι εκείνος πάλι μου είπε: Λοιπόν, ο Θεός θέλει να σε κάνει σοφό. Κι εγώ είπα: Πώς θα με κάνει σοφό; Εγώ κάθε μέρα γεύομαι το θάνατο της ψυχής. Κι εκείνος αμέσως απάντησε: Σώπα, παιδί μου˙ είπα ότι σε αγαπά ο Θεός και θα σου δώσει τη χάρη του. Και πρόσθεσε: Να ξέρεις, παιδί μου, ότι τριάντα χρόνια πολέμησα με τους δαίμονες και επί είκοσι χρόνια δε φάνηκε να με βοήθησε καθόλου ο Θεός. Κι όταν πέρασε το εικοστό πέμπτο, άρχισα να βρίσκω κάποια ανάπαυση, που με τον καιρό γινόταν πιο μεγάλη. Μετά το εικοστό έβδομο και το εικοστό όγδοο έτος η ανάπαυση της ψυχής μου γινόταν πολύ πιο έντονη. Και τώρα που περνάει το τριακοστό έτος και κοντεύει να τελειώσει, τόσο στερεώθηκε μέσα μου η ανάπαυση, ώστε δεν μπορώ να την υπολογίσω και να τη μετρήσω. Και τελείωσε ο γέροντας με αυτά τα λόγια: Όταν θελήσω να σηκωθώ για να προσευχηθώ, τρεις ψαλμούς προφταίνω να πω με το στόμα μου και από κει και πέρα, τρεις μέρες να στέκομαι όρθιος, αισθάνομαι έκσταση κοντά στο Θεό και δεν καταλαβαίνω καθόλου κούραση. Βλέπεις τώρα, τι άμετρη ανάπαυση μου προξένησε η πολύχρονη εργασία της υπομονής; (13).

Συνεχίζεται. …

Από το βιβλίο: Ανθολόγιο από την ασκητική εμπειρία του Αγίου Ισαάκ του Σύρου. Ερμηνευτική απόδοση – επιμέλεια, Κωνσταντίνου Χρ. Καρακόλη, Δρος Θεολογίας, Φιλολόγου.

Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.

Κατηγορίες: Αγιολογικά - Πατερικά. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.