Ο παπά-Φώτης ο Λαυριώτης οψιμαθής μαθητής στο Γυμνάσιο Πλωμαρίου (1950 – 1957) – π. Θεμιστοκλέους Στ. Χριστοδούλου.

Ο παπά –Φώτης όταν επέστρεψε από το άγιον Όρος δεν παρέλειψε να συνεχίσει το σχολείο. Έλεγε κάποιες φορές ότι επέστρεψε στην πατρίδα του τη Λέσβο για να μάθει γράμματα. Κι επέστρεψε γιατί ήθελε να ολοκληρώσει τις σπουδές του. «Για να μάθω γράμματα, αφού τότε η Αθωνιάδα ήταν κλειστή». Εικάζουμε ότι εάν λειτουργούσε η Αθωνιάδα πιθανόν ο παπά-Φώτης να παρέμενε στο άγιον Όρος. Πάντως το γεγονός αυτό να επιστρέψει από το άγιον Όρος αποδεικνύει το μεγάλο του ζήλο για τη μάθηση. Όχι μια μάθηση ξερή και νοησιαρχική, αλλά μια εις βάθος μάθηση για τη γνώση και κατανόηση του εν Τριάδι Θεού. το σχολικό έτος 1956 – 1957 αποφοίτησε από το οκτατάξιο Γυμνάσιο Πλωμαρίου σε ηλικία 45 – 47 περίπου ετών. Ήταν καλός μαθητής και ιδιαιτέρως σεβόταν και εκτιμούσε τους καθηγητές του και τους καλούς συμμαθητές του. Στο σχολείο ολοκλήρωσε τις γνώσεις του. Από το σχολείο του τελείωσε ενόσω ακόμα αρχιεράτευε στον επισκοπικό θρόνο της Μυτιλήνης ο Σεβ. Μητροπολίτης κυρός Ιάκωβος ο Α’, ο από Δυρραχίου.
Σχετικές είναι οι εκθέσεις που έγραφε στο τετράδιό του. Ενδεικτικά μεταγράφουμε από το τετράδιό του μία έκθεση με θέμα: «Η Γέννησις του Χριστού» την οποία έγραψε ο παπα-Φώτης στις 7 Ιανουαρίου 1957, ημερομηνία κατά την οποία απεφοίτησε από το οκτατάξιο Γυμνάσιο Πλωμαρίου, σχολικόν έτος 1956 – 1957 (εδώ διατηρείται η ορθογραφία του παπά-Φώτη όπως είναι στο τετράδιο εκθέσεών του).
«Εάν μυστήριον αποτελή μέγα ο κόσμος ο οποίος μας περιβάλλει, μεγαλύτερον είναι ο εσωτερικός κόσμος. Και ο έσω κόσμος και ο έξω υφαίνουν την δόξαν και το μεγαλείον του Θεού.
Εάν κανείς ρίψη εν βλέμμα και εξετάση τα φυτά, τα ζώα, τον αιθέρα την θάλασσαν, και μικρόν φιλοσοφίση θα ίδη την Πανσθενουργόν Δεξιάν του Δημιουργού με πόσην σοφίαν κατεσκεύασεν τον κόσμον ορατόν τε και αόρατον.
Εις όλον αυτόν τον κόσμον Κύριον και εξουσιαστήν διώρισεν τον άνθρωπον, ο οποίος δια της παρακοής του κατέστρεψεν όλην αυτήν την ωραίαν δημιουργίαν. Και προ παντός εξεβλήθη εκ της μονίμου και αιωνίου διαμονής του ήτοι του παραδείσου. Το αμάρτημα του Πρωτοπλάστου ήτο τόσον μέγα ώστε κατά συνέπειαν μετεδόθη και εις όλον το ανθρώπινον γένος. Αυτό έφερεν τον θάνατον εις τον κόσμον, την εις τον Άδην μετά τον θάνατον, την μεταξύ ανθρώπου και Θεού έχθραν και την εξασθένησιν του λογικού του ανθρώπου, δια τούτο ο άνθρωπος σκοτισθείς τον νουν απεμακρύνθη του Θεού και ελάτρευσεν τα είδωλα.
Πλάσμα του Θεού κατ’ εικόνα και ομοίωσιν ο άνθρωπος αποτελεί την κορωνίδα της Δημιουργίας ηθέλησεν να τον σώση ήτοι, να τον εισαγάγη πάλις εις τον Παράδεισον, δια τούτο επρόβαλλεν το πρώτον ευαγγέλιον ευθύς μετά έκπτωσιν ειπώς εις τον σατανάν τον αίτιον της καταστροφής του ανθρώπου. «Απόγονος της γυναικός θα συντρίψη την κεφαλήν σου και συ τηρήσης την πτέρναν».
Η έξωσις εκ του Παραδείσου εγένετο υπό του Θεού δικαίως διότι ο άνθρωπος επροικίσθη παρ’ αυτού με το μέγιστον προσόν της ελευθέρας βουλήσεως, το αυτεξούσιον.
Ο πολυεύσπλαγχνος Θεός μη θέλων οράν τυρανούμενον το γένος των ανθρώπων υπό του διαβόλου κατελθών εκ των πατρικών Του κόλπων εκένωσεν εαυτόν γενόμενος υπό νόμον ίνα τους υπό τον νόμον εξαγοράση ίνα την υιοθεσίαν απολαύωμεν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Ώ βάθος πλούτου και σοφίας! Ώ αφράστου ανοχής! Ώ απείρου και ανεκφράστου προς τον άνθρωπον αγάπης! Το απ’ αιώνος απόκρυφον και αγγέλοις άγνωστον Μυστήριον προκατηγγέλθη εξ αυτής της ώρας της παρακοής η Πάναγνος Κόρη της ασήμου, αλλά πασιγνώστου Ναζαρέτ, η των ουρανών υψηλοτέρα και λαμπηδόνων των ηλιακών καθαρωτέρα, τιμιωτέρα δε και ενδοξοτέρα και αυτών των Χερουβείμ και Σεραφείμ, της οποίας ο αχώρητος δημιουργός σάρκα δανεισάμενος, ετέχθη ανωδύνως εν τω πτωχοτάτω σπηλαίω της Βηθλεέμ, τας κλεις αυτής μη λυμηνάμενος εν τω τόκω αυτής.
Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ονομάζει αυτήν την ημέραν «εορτήν της αναδημιουργίας», «εν τη ημέρα εκείνη λέγει Κύριος συνάξω την συντετριμμένην και την εζωσμένην εισδέξομαι και ους απωσάμην (Μιχαίας 4, 6)». Εν τη ενσαρκώσει συντελείται η ανακαίνησις της εκπεσούσης ανθρωπίνης φύσεως εκφυλισθείσης δια της πτώσεως του Αδάμ η αναγέννησις του παλαιού ανθρώπου και δια του ανθρώπου η ανακαίνησις της όλης δημιουργίας.
Δι’ αυτής έδωκεν ο Θεός της υιοθεσίας το χάρισμα «Έδωκεν αυτής την εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι» (Ιωάννης Α’).
Δια των υποθηκών του ιδίως και ειδικώτερον δια του Βαπτίσματος (λουτρόν παλιγγενεσίας) ένθα θάπτει το προπατορικόν αμάρτημα αναγεννάται νέος άνθρωπος, νέος Αδάμ. Εννοώ βεβαίως την ψυχήν αυτού, διότι ο άνθρωπος μεταδοτικώς και διαδοχικώς έλαβεν αυτήν παρά του Θεού όταν επλάσθη «ενεφύσησεν αυτόν, και έλαβεν πνοήν ζωής», την ψυχήν την λαμβάνει άμα τη συλλήψει αυτού.
Η του Σωτήρος αγία Γέννησις τον φραγμόν και το μεσότειχον της έχθρας καθελούσα ειρήνην αντισήξε τον Παράδεισον ηνέωξεν. Δια τούτο οι ποιμένες το θαύμα ιδόντες κατετρόμαξαν και εξίσταντο χορός δε Αγγελικός εξεπλήττετο και εξ αγάπης και χαράς εσκίρτα και ύμνει τον Θεόν λέγων «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».
Ταύτα έχων υπ’ όψιν έκαστος ευσεβής πλήττεται υπό θείαν έξαρσιν και μεταφέρει εις τον νουν του την αγίαν εκείνην νύκτα και όσα διεδραματίσθησαν, τα θεία τεμένη καταλαμβάνει, ίνα ακούση τους ηδύμολπους της εκκλησίας ύμνους και εμβαθύνει εις την υψίστην σημασίαν του ιστορικού γεγονότος ούτινος την θείαν ανάμνησιν επιτελούμεν, προσφέρων και αυτός ως μάγοι το δώρον της ευχαριστίας.
Οι ουρανοί προσέφερον αυτώ τον Αστέρα, η γη το σπήλαιον, οι άγγελοι τον ύμνον, οι ποιμένες το θαύμα, η έρημος την φάτνην, οι μάγοι τα δώρα. Ημείς δε προσφέροντες εις την Παρθένον το «Μητέρα Παρθένον».

Από το βιβλίο: Παπά-Φώτης Λαυριώτης. Σημείον αντιλεγόμενον (1913- 2010). Του Π. Θεμιστοκλέους Στ. Χριστοδούλου. Αθήναι, 2011.

Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.

Κατηγορίες: Ιστορικά. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.