Αρχείο κατηγορίας Λογοτεχνικά

Ομοία προς το εύοσμον Μήλον μεταξύ των άλλων δασωδών άγριων ξύλων, ή ομοία προς Κρίνον εκ των Ακανθών, στην φλέγουσα ζέστη του Ιουνίου.

Η παρανάγνωση της ποίησης εκκινεί από δύο αφετηρίες, συνήθως. Η πρώτη είναι η άγνοια. Μια πρόχειρη, αποσπασματική και επιφανειακή προσέγγιση ενός ποιητικού έργου, οδηγεί σε αντίστοιχες εκτιμήσεις και αποτιμήσεις. Η δεύτερη είναι περισσότερο ύπουλη, αφού στηρίζεται στη συνειδητή παραχάραξη – … Συνέχεια →

Παράξενο πράγμα φαίνεται στη σημερινή γενεά το να καταγίνεται κανένας με τη θρησκεία και με τους αγίους. Αυτά τα θεωρούνε προλήψεις οι σημερινοί άνθρωποι, ζαλισμένοι από την επιστήμη.

Το δέκατον Αναστάσιμον εωθινόν Ευαγγελικόν Ανάγνωσμα του όρθρου. Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον: ΚΑ.1 – 14. Τω καιρώ εκείνω, εφανέρωσεν εαυτόν ο Ιησούς τοις μαθηταίς Αυτού, επι της θαλάσσης της Τιβεριάδος. Εφανέρωσε δέ ούτως.

Άνοιξη ήταν και τότε. Μαυροθαλασσίτης βατάμος* από έφηβος –είχε φύγει νωρίς ο δικός του πατέρας – δεν τη φοβόταν τη δουλειά. Τη δουλειά την κυβερνούσε. Κείνη την άνοιξη τον είχε συνεπάρει ο τσίρος.

Αν γυρίσης τον κόσμο, θα δης πως δεν θάβρης παρά σπάνια ευτυχισμένους ανθρώπους, και κείνους με λιγόχρονη κι άστατη ευτυχία, πικραμένους όμως θα βρης πολλούς, σε κάθε πάτημά σου.

Αρ. Βαλαωρίτης ΓΕΝΝΗΣΗ: Λευκάδα 1824 ΘΑΝΑΤΟΣ: Λευκάδα 1879 Τη νύχτα που παράδερνες μ’ ένα δαυλί ‘ς το χέρι Κ’ εσπιθοβόλεις κεραυνούς κ’ έφεγγες σαν αστέρι, Όταν φτωχός, αγνώριστος, μικρός, χωρίς πατρίδα Τη ματωμένη επλεύρονες, Κανάρη, ναυαρχίδα,

Τί χωρίζει το φως από το σκοτάδι, τη χαρά από τη λύπη, τη ζωή από το θάνατο, το καλό από το κακό; Φαίνονται αντίθετα και μακρινά το ένα από το άλλο, στην ουσία όμως τα χωρίζει μονάχα μια πολύ λεπτή … Συνέχεια →

«Αλλοίμονον δε εις τον άνθρωπον εκείνον, δια του οποιου ο Υιός του ανθρώπου παραδίδεται. Θα ήτο καλύτερον δι΄αυτόν να μη είχε γεννηθή ο άνθρωπος εκείνος». Βλέπε και εις τους ελέγχους την απερίγραπτον πραότητα.

Ο πάντων, Χριστέ, την γνώσιν επιστάμενος τον τάφον μαθείν ηρώτας του Λαζάρου και ελθών αυτόν ήγειρας τεταρταίον όντα, παντοδύναμε, κατοικτειρήσας ως εύσπλαγχνος Μαρίας και Μάρθας τα δάκρυα.