Αρχείο κατηγορίας Αγιολογικά – Πατερικά

Ψαλμός ΣΤ – 6. Εις το τέλος, εν ύμνοις, υπέρ της ογδόης, ψαλμός τω Δαυϊδ. ΚΥΡΙΕ, μή τω θυμώ σου ελέγξης με, μηδέ τη οργή σου παιδεύσης με. Ελέησόν με, Κύριε, ότι ασθενής ειμί.

Χαίρε, Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου˙ χαίρε η τον ασπασμόν του Αγγέλου δεξαμένη˙

Ωδή εβδόμη. Δοξαστικόν˙ ψάλλεται εις όλους τους ήχους. Χαίρε Άχραντε, αγνή δεδοξασμένη,

«Εκεί που ο Χριστός είναι περισσότερο απών, εκεί περισσεύει το χυδαίο και το βάρβαρο…»

Ωδή τετάρτη. Χαίρε το άσμα Χερουβίμ, Χαίρε ύμνος αγγέλων, Χαίρε ωδή των Σεραφίμ, χαρά των αρχαγγέλων.

Όπως πολλοί Ρώσοι πνευματικοί, έτσι και ο Γέροντας (Στάρετς Σέργιος) είναι ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στην υπερεκτίμηση των διανοητικών ικανοτήτων που συναντούμε στον δυτικό κό­σμο. Η δυτική Χριστιανοσύνη υπέφερε από αυτή την υπε­ρεκτίμηση κατά τον Μεσαίωνα,

Δέσποτα πολυέλεε και πανοικτίρμον, ελέησόν με τον παραπεσόντα και της τρυφής του Παραδείσου αξίωσον. Συγχώρησόν με, Κυριε, δια την παρακοήν μου και

Πρώτος ο Μ. Βασίλειος ( † 379) χαρακτηρίζει την περί των ιερών εικόνων παράδοσιν της Εκκλησίας, ως «αποστολικήν», ως αναγομένην δηλαδή εις τους χρόνους των αγίων Αποστόλων. Η πληροφορία αύτη προσλαμβάνει ιδιαιτέραν βαρύτητα δια δύο λόγους:

Ο Άγιος Νικόλαος εξ Ιχθύος Κορινθίας Πυρ υπερενεγκών Νικόλαε τρισμάκαρ, γήθεν μετέστης προς μονάς αιωνίους.

«Έσται ποτέ λιμός», την Ιερουσαλήμ αποκλαιόμενος είπεν ο προφήτης, «ου λιμός άρτου και ύδατος, αλλά λιμός του ακούσαι λόγον Κυρίου». Λιμός δε εστί