Τη εικοστή τετάρτη του αυτού μηνός (Ιουλίου), μνήμη της Αγίας ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Χριστίνης.
Την Χριστίναν ήνωσε Χριστώ νυμφίω,
Νυμφην άμωμον, αίμα του μαρτυρίου.
Εικάδι βλήτο τετάρτη Χριστίνα οξέσι πέλταις.
Η Αγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα, καταγόταν από την Τύρο της Συρίας και ήταν κόρη του στρατηγού Ουρβανού (περί το 200 μ.Χ.). Ο πατέρας της, της έχτισε έναν πύργο και την έβαλε μέσα σ’ αυτόν. Μάλιστα κατασκεύασε αγάλματα των ειδώλων και την διέταξε να θυσιάσει σ’ αυτά. Εκείνη όμως τα έκανε όλα κομμάτια. Για αυτές της τις πράξεις, η αγία υποβλήθηκε σε βασανιστήρια από τον ίδιο της τον πατέρα και μετά φυλακίστηκε.
Στην φυλακή την άφησαν νηστική για να πεθάνει από την πείνα. Όμως, άγγελος Κυρίου της πήγαινε τροφή και της θεραπεύτηκαν όλες οι πληγές! Μετά την έριξαν στην θάλασσα, όπου έλαβε το Άγιο Βάπτισμα από τον ίδιο τον Χριστό και άγγελος Κυρίου την έβγαλε στην στεριά.
Μόλις έγινε γνωστό ότι είχε διασωθεί, ο πατέρας της πρόσταξε και την έκλεισαν πάλι στην φυλακή. Την νύχτα που ακολούθησε ο πατέρας της πέθανε και την θέση του στο αξίωμα του στρατηγού την πήρε κάποιος ονόματι Δίων. Αυτός οδήγησε την μάρτυρα στο δικαστήριο. Και εκεί η αγία ομολόγησε την πίστη της. Αμέσως οργίστηκε και διέταξε να αρχίσουν τα βασανιστήρια.
Κατά την διάρκεια των βασανιστηρίων πολλοί πίστευσαν στον Χριστό. Μετά το Δίωνα ανέλαβε κάποιος Ιουλιανός. Αυτός έριξε την Χριστίνα μέσα σε πυρακτωμένη κάμινο, σε ένα κλουβί με φίδια δηλητηριώδη, τα οποία αντί να την δαγκώσουν της έγλυφαν τα πόδια με ευσπλαχνία, μετά της έκοψαν τους μαστούς από όπου χύθηκε γάλα αντί για αίμα και της έκοψαν και την γλώσσα. Όλα αυτά τα μαρτύρια τα υπέμεινε με καρτερία και στο τέλος με κοντάρια που την χτύπησαν παρέδωσε το πνεύμα, λαμβάνοντας τον στέφανο του μαρτυρίου, και περνώντας στην αιώνια ζωή.
Το αδιάφθορο Λείψανο της Μεγαλομάρτυρος Χριστίνας, άγνωστο πότε, μεταφέρθηκε από την Συρία όπου μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκε σε Ναό προς τιμήν της στην περιοχή του Ιερού Παλατίου, απ’ όπου αφαιρέθηκε κατά την Φραγκοκρατία και μεταφέρθηκε στη Βενετία. Το 1252 μ.Χ. το Λείψανο κατατέθηκε στη Μονή του Αγίου Μάρκου στο Τορσέλλο και το 1340 μ.Χ. μεταφέρθηκε στο Ναό του Αγίου Ματθαίου στο Μουράνο. Το 1435 μ.Χ. ο Πάπας Ευγένιος Δ’ διέταξε την μεταφορά του στο Ναό του Αγίου Αντωνίου, επίσης στο Τορσέλλο. Το 1793 μ.Χ. μεταφέρθηκε στη Μονή της Μάρτυρος Ιουστίνης Βενετίας και το 1810 μ.Χ. στο Ναό του Αγίου Φραγκίσκου της Αμπέλου, όπου και σήμερα φυλάσσεται, κατατεθημένο σε κρυστάλλινη λάρνακα.
Η/Υ ΠΗΓΗ:
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ
Υμνολογική εκλογή.
(Εκ του μηναίου.)
ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Εις τό, Κύριε εκέκραξα, ψάλλομεν Στιχηρά Προσόμοια. Ήχος δ’
Έδωκας σημείωσιν
Θείαις επιγνώσεσι, τήν καθα ράν σου διάνοιαν, καταυγάσας ο Κύριος, αγνοίας λυτρούταί σε, βαθυτάτου σκότους, ήλιος υπάρχων, δικαιοσύνης αληθούς, Μάρτυς Χριστίνα θεομακάριστε: εντεύθεν τά σεβάσματα, τής πονηρίας συνέτριψας, καί Χριστού τά παθήματα, καρτερώς εξεικόνισας.
Αφού ο Κύριος φώτισε κυριολεκτικά την καθαρή σου διάνοια με την θεία επίγνωση, σε λυτρώνει από το βαθύτατο σκοτάδι της άγνοιας, καθώς Εκείνος είναι ο ήλιος της αληθινής δικαιοσύνης, θεομακάριστη Μάρτυς Χριστίνα· γι’ αυτό και τα είδωλα (σεβάσματα) της πονηρίας συνέτριψες, και τα παθήματα του Χριστού με καρτερικότητα αποτύπωσες (στο σώμα σου).
Πόνους καρτερήσασα, τούς τής σαρκός πρός τήν άπονον, μεταβέβηκας χαίρουσα, Χριστίνα απόλαυσιν, ένθα γενομένη, καθωραϊσμένη, οίά περ νύμφη εκλεκτή, τού Βασιλέως Χριστού πανεύφημε, τών πίστει τό μνημόσυνον, επιτελούντων σου μέμνησο, όπως εύρωμεν έλεος, καί δεινών απολύτρωσιν.
Αφού υπέμεινες με καρτερία τους πόνους της σαρκός, μεταφέρθηκες γεμάτη χαρά, Χριστίνα, στην ανάπαυση (απόλαυση) που δεν έχει πόνο· εκεί όπου βρίσκεσαι τώρα, στολισμένη με ομορφιά σαν εκλεκτή νύφη του Βασιλιά Χριστού, πανεύφημε, να θυμάσαι εκείνους που με πίστη επιτελούν τη μνήμη σου, ώστε να βρούμε (κι εμείς) έλεος και λύτρωση από τα δεινά.
Ώσπερ ωραϊσματα, τά τής σαρκός σου σπαράγματα, νυμφικώς περιστέλλουσα, πορφύραν εξ αίματος, λαμπρώς βεβαμμένην, Μάρτυς ενεδύσω, καί τώ νυμφίω σου Χριστώ, πεποικιλμένη θείαις λαμπρότησι, Χριστίνα νύν παρίστασαι, περιχαρώς τής Θεώσεως, απολαύουσα πάντοτε, σύν Παρθένοις καί Μάρτυσι.
Στολίζοντας, σαν νύφη, τα κομμάτια της σάρκας σου (από τα βασανιστήρια) σαν να ήταν κοσμήματα, ντύθηκες, Μάρτυς, μια λαμπρή πορφύρα, βαμμένη από το αίμα σου, και τώρα, Χριστίνα, στέκεσαι δίπλα στον νυμφίο σου Χριστό, στολισμένη με θείες λαμπρότητες, απολαμβάνοντας πάντοτε με μεγάλη χαρά τη Θέωση, μαζί με τις Παρθένες και τους Μάρτυρες.
Δόξα… Ήχος β’ Ανατολίου
Ως αλάβαστρον μύρου, τό αίμά σου προσενήνοχας, τώ σώ νυμφίω Χριστώ, Χριστίνα μάρτυς αθληφόρε αήττητε, αντάμειψιν δέ είληφας, στέφος άφθαρτον παρ’ αυτού αξιάγαστε: όθεν τόν θανόντα τοίς δήγμασι τών ιοβόλων όφεων, τώ ρήματί σου ζώντα ήγειρας, τή επικλήσει τού παναγίου Πνεύματος: διό καί ουρανίων θαλάμων σε κατηξίωσεν, Ιησούς ο φιλάνθρωπος, καί Σωτήρ τών ψυχών ημών.
Σαν αλάβαστρο γεμάτο μύρο πρόσφερες το αίμα σου στον νυμφίο σου Χριστό, αήττητη αθληφόρε μάρτυς Χριστίνα, και ως ανταμοιβή έλαβες από Αυτόν άφθαρτο στεφάνι, αξιοθαύμαστε· γι’ αυτό και εκείνον που πέθανε από τα δαγκώματα των δηλητηριωδών φιδιών, τον ανάστησες ζωντανό με τον λόγο σου, μέσω της επικλήσεως του Παναγίου Πνεύματος· γι’ αυτό και σε αξίωσε (να εισέλθεις) στους ουράνιους θαλάμους ο Ιησούς ο φιλάνθρωπος και Σωτήρας των ψυχών μας.
Καί νύν… Θεοτοκίον
Διάσωσον από κινδύνων τούς δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σέ καταφεύγομεν, ως άρρηκτον τείχος καί προστασίαν.
Σώσε από τους κινδύνους τους δούλους σου, Θεοτόκε, διότι όλοι μας, μετά τον Θεό, σε εσένα καταφεύγουμε, σαν σε τείχος αδιάσπαστο (άρρηκτον) και προστασία.
Δόξα… των Αποστίχων. Ήχος β’ Γεωργίου
Τή χριστωνύμω σου κλήσει, τήν πράξιν κατάλληλον έδειξας ως αληθής, τή παρθενική σου καθαρότητι, νυμφευθείσα τώ Χριστώ, ευδοκία τού Πατρός, καί συνεργεία τού Πνεύματος. Μαρτυρίου δέ παλαίσμασι στερροίς, υπερήστραψας λαμπρότερον τών ηλιακών ακτίνων: Διό ως θυσία καθαρά καί άμωμος, τή ουρανίω προσηνέχθης τραπέζη, τών Παρθένων καί Μαρτύρων ταίς χορείαις εις αιώνας συνηδομένη! Μεθ’ ών αίτησαι χριστίνα φερώνυμε, δωρηθήναι τοίς τιμώσί σε, ειρήνην καί τό μέγα έλεος.
Με το όνομά σου, που φέρει το όνομα του Χριστού, έδειξες έργο αντίστοιχο (κατάλληλο), ως αληθινή (χριστιανή), αφού με την παρθενική σου καθαρότητα νυμφεύθηκες τον Χριστό, με την ευδοκία του Πατρός και τη συνεργία του Αγίου Πνεύματος. Με τους ισχυρούς δε αγώνες του μαρτυρίου σου, έλαμψες περισσότερο και από τις ακτίνες του ήλιου· γι’ αυτό, σαν θυσία καθαρή και αψεγάδιαστη, προσφέρθηκες στην ουράνια τράπεζα, και απολαμβάνεις την αιώνια χαρά μαζί με τις ομάδες (χορείες) των Παρθένων και των Μαρτύρων! Μαζί με αυτούς ζήτησε, Χριστίνα που φέρεις επάξια το όνομά σου, να δωρηθεί σε όσους σε τιμούν ειρήνη και το μεγάλο έλεος.
Καί νύν… Θεοτοκίον. Ότε, εκ τού ξύλου σε
Χαίροις, ήν εώρακέ ποτε, πύλην κεκλεισμένην ο βλέπων, θείω εν Πνεύματι, μόνος ήν διώδευσε πάντων ο αίτιος, Χαίρε έξοχον άκουσμα, παράδοξον θαύμα, Χαίρε στάμνε πάγχρυσε, τό μάννα φέρουσα, Σκέπη, καί αντίληψις πάντων, τών Χριστιανών χαίρε μόνη, κραταιόν προσφύγιον τών δούλων σου.
Χαίρε εσύ, την οποία είδε κάποτε ως κλεισμένη πύλη ο προφήτης (ο βλέπων – ο Ιεζεκιήλ), με φωτισμό του Θείου Πνεύματος, την οποία πέρασε (διώδευσε) μόνος Εκείνος που είναι η αιτία των πάντων (ο Θεός)· Χαίρε, ξακουστό άκουσμα (έξοχον άκουσμα), παράδοξο θαύμα· Χαίρε, ολόχρυση στάμνα που φέρεις το μάννα (τον Χριστό)· Χαίρε, η μόνη σκέπη και βοήθεια (αντίληψις) όλων των Χριστιανών, το ισχυρό καταφύγιο των δούλων σου.
Απολυτίκιον Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Γερασίμου.
Τοῦ πατρός σου τὴν πλάνην λιποῦσα πάνσεμνε, τῆς εὐσεβείας ἐδέξω τὴν θείαν ἔλλαμψιν, καὶ νενύμφευσαι Χριστῷ ὡς καλλιπάρθενος: ὅθεν ἠγώνισαι στερρῶς, καὶ καθεῖλες τὸν ἐχθρόν, Χριστίνα Μεγαλομάρτυς. Καὶ νῦν ἀπαύστως δυσώπει, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.
Αφού εγκατέλειψες την πλάνη του πατέρα σου, πάνσεμνη, δέχθηκες τη θεία έλλαμψη της ευσέβειας, και νυμφεύθηκες τον Χριστό ως πανέμορφη παρθένος· γι’ αυτό αγωνίστηκες με σθένος και γκρέμισες τον εχθρό (τον διάβολο), Χριστίνα Μεγαλομάρτυς. Και τώρα, να παρακαλάς ακατάπαυστα να ελεηθούν οι ψυχές μας.
Απόδοσις Ιωάννης Τρίτος.
Παράβαλε και:
24 Ιουλίου, Θεόφιλος ο Ζακύνθιος, ο ποπολάρος που αγίασε – Διονυσίου Χ. Στραβολέμου. και, Ασματική ακολουθία.
