Απολυτίκιον Ήχος α’
Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, έν τη Κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε,
Μετέστης πρός την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής,
και ταις πρεσβείαις ταις σαίς, λυτρουμένη εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.
Γεννώντας τον Κύριό μας, διαφύλαξες την παρθενία σου Θεοτόκε!
πεθαίνοντας κατ’ άνθρωπον, δεν εγκατέλειψες τον κόσμο!
Έτσι, με τις δικές σου πρεσβείες, λυτρώνονται οι ψυχές μας απ’ τον θάνατο!
Εκ του Κανόνος: Ωδή α’ Ήχος α’ Ο Ειρμός
«Πεποικιλμένη τή θεία δόξη, η ιερά και ευκλεής Παρθένε μνήμη σου,
πάντας συνηγάγετο, προς ευφροσύνην τους πιστούς, εξαρχούσης Μαριάμ,
μετά χορών και τυμπάνων, τω σώ, άδοντας Μονογενεί:
ενδόξως ότι δεδόξασται».
Στολισμένη με την θεία Δόξα, η ιερή και πολυδόξαστη Παρθένε μνήμη σου,
συγκέντρωσε όλους τους πιστούς για να χαρούν,
με τύμπανα και χορούς και πρώτη την Μαριάμ,
ψάλλοντας στον Υιό σου, αφού και πάλι δοξάσθηκε από Εσένα ο Κύριος!
Η ωδή της Θεοτόκου.
Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Α’ Στίχ. 46 – 56.
και είπε Μαριάμ.
Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον και ηγαλλίασε το πνεύμά μου επι τω Θεώ τω σωτήρί μου,
ότι επέβλεψεν επι την ταπείνωσιν της δούλης αυτού.
ιδού γάρ απο του νύν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί.
ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο δυνατός και άγιον το όνομα αυτού, και το έλεος αυτού εις γενεάς γενεών τοις φοβουμένοις αυτόν.
Εποίησε κράτος εν βραχίονι αυτού, διεσκόρπισεν υπερηφάνους διανοία καρδίας αυτών.
Καθείλε δυνάστας απο θρόνων και ύψωσε ταπεινούς,
πεινώντας ενέπλησεν αγαθών και πλουτούντας εξαπέστειλε κενούς.
αντελάβετο Ισραήλ παιδός αυτού μνησθήναι ελέους, καθώς ελάλησε προς τους πατέρας ημών, τω Αβραάμ και τω σπέρματι αυτού εις τον αιώνα.
Και είπε η Μαριάμ:
Ανυμνεί και δοξάζει η ψυχή μου το μεγαλείο του Κυρίου˙
και το βάθος της καρδιάς μου τον Κύριο, νιώθει μεγάλη χαρά για το Θεό, που έσωσε κι εμένα μαζί με όλο το ανθρώπινο γένος.
Ανυμνεί η ψυχή μου τον Κύριο, διότι έριξε ευνοϊκό βλέμμα σε μένα την ταπεινή δούλη του, στη μικρότητα και ασημότητά μου. Και γι’ αυτό, να, από τώρα θα με μακαρίζουν όλες οι γενιές των πιστών.
Και θα με μακαρίζουν διότι ο Θεός, που έχει απεριόριστη δύναμη και το όνομά του είναι άγιο, έκανε σε μένα μεγάλα και θαυμαστά έργα, αφού με αξίωσε να γίνω μητέρα του Σωτήρος. Κι έτσι με τα έργα του, που είναι καταπληκτικά σε δύναμη και σε αγιότητα, όχι μόνο ανυψώνει αλλά και αγιάζει τους ταπεινούς του δούλους.
Και το έλεός του δεν φανερώθηκε μόνο σε μένα, αλλά είναι παντοτινό και μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά σε όλους εκείνους που ευλαβικά προσβλέπουν σ’ αυτόν.
Πάντοτε, και στο παρελθόν, αλλά προπαντός τώρα με την αποστολή του Μεσσία, έκανε έργα ισχυρά και δυνατά με το παντοδύναμο χέρι του. Κατανίκησε και διασκόρπισε αυτούς που υπερηφανεύονται με τις σκέψεις και τα φαντασμένα σχέδια της ψυχής τους.
Έριξε κάτω από τους θρόνους τους άρχοντες κραταιούς και δυνατούς, και ανύψωσε ταπεινούς και περιφρονημένους.
Χόρτασε με αγαθά φτωχούς που πεινούσαν, κι έδωσε άφθονες τις πνευματικές δωρεές της σωτηρίας σ’ όσους τις πόθησαν πολύ. Αντίθετα όμως αποδίωξε με αδειανά χέρια ανθρώπους που είχαν υλικά πλούτη, καθώς κι εκείνους που είχαν την ιδέα ότι κατέχουν το θησαυρό της αρετής.
Έπιασε με το προστατευτικό του χέρι και βοήθησε τον ισραηλιτικό λαό, τον δούλο του, και απέδειξε έτσι ότι δεν ξέχασε, αλλά θυμήθηκε το έλεος, την ευσπλαχνία του και την υπόσχεσή του,
όπως την είχε πει στους προπάτορές μας, στους οποίους υποσχέθηκε ότι θα έδειχνε στον Αβραάμ και στους απογόνους του παντοτινό και αιώνιο το έλεός του.
