Τη πρώτη του αυτού μηνός (Μαϊου), μνήμη του Αγίου ενδόξου προφήτου Ιερεμίου.
Ψυχαὶ λιθώδεις καὶ ξέναι θείου φόβου,
Λίθοις ἀνεῖλον θεῖον Ἱερεμίαν.
Πρώτῃ ἐν Μαΐοιο λίθοις κτάνον Ἱερεμίαν.
Ο Προφήτης Ιερεμίας γεννήθηκε πιθανώς κατά το 650 π.Χ., στην μικρή πόλη της φυλής Βενιαμίν Αναθώθ, βορειοανατολικά της Ιερουσαλήμ. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και ονομαζόταν Χελκίας. Ανατράφηκε στην ιερατική αυτή οικογένεια με αυστηρότητα. Μελετούσε τους προ αυτού Προφήτες Ησαΐα και Ωσηέ. Νεότατος στην ηλικία, περίπου 23 – 25 ετών, περί το 627 – 625 π.Χ., καλείται από τον Θεό στο προφητικό αξίωμα. Ανταποκρίνεται στο θέλημα του Κυρίου και έτσι το όνομά του (Ιερεμίας), που σημαίνει ο Θεός ανυψώνει ή καθιστά, εκφράζει και την αποστολή του.
Κατάπληκτος από την τιμή αυτή ο Ιερεμίας, αρνείται την υψηλή τιμητική κλήση, προβάλλοντας τις ασθενείς νεανικές του δυνάμεις. Ο Θεός όμως τον ενισχύει υποσχόμενος, όχι υλικές αμοιβές και τιμές, αλλά το πολυτιμότερο όλων: τη βοήθειά Του. Ο Ιερεμίας υπακούει.
Ο Προφήτης Ιερεμίας καθαγιάσθηκε πριν από τη γέννησή του, όπως γράφει ο Άγιος Ιερώνυμος. Πράγματι, στην αρχή του προφητικού του βιβλίου ο Ίδιος ο Θεός του λέγει: «Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμεί σε και προ του σε εξελθείν εκ μήτρας ηγίακά σε, προφήτην εις έθνη τέθεικά σε».
Σε τέσσερις περιόδους δυνάμεθα να διαιρέσουμε την δημόσια δράση του. Πρώτον, επί του βασιλέως Ιωσίου προ της μετερρυθμίσεως (627 – 621 π.Χ.), δεύτερον, επί του βασιλέως Ιωακείμ μέχρι του Σεδεκίου (609 – 598 π.Χ.), τρίτον, επί Σεδεκίου (598 – 586 π.Χ.) και τέταρτον, μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ και την αιχμαλωσία του Σεδεκίου.
Μετά την καταστροφή του βασιλείου του Ισραήλ, το βασίλειο του Ιούδα, όπου βρισκόταν ο Προφήτης Ιερεμίας, τελούσε υπό την επίδραση των Ασσυρίων, όχι μόνο πολιτικά αλλά και θρησκευτικά. Η πολυθεΐα των Ασσυρίων είχε εισχωρήσει στους Ιουδαίους, διότι ο βασιλέας Μανασσής (693 – 639 π.Χ.) ήταν υποτελής των Ασσυρίων και είχε παραδοθεί σε θρησκευτικό συγκρητισμό και σε ειδωλολατρία. Όσες πόλεις υπήρχαν στην Ιουδαία, τόσοι ήταν και οι θεοί, όσοι οι δρόμοι της Ιερουσαλήμ, τόσα θυσιαστήρια του Βαάλ. Υπήρχε η ειδωλολατρία του Μολώχ με τα ανθρώπινα θύματα. Στις αυλές του ναού ήταν θυσιαστήρια των Ασσυρίων θεών και το είδωλο της Αστάρτης. Ο Ιερεμίας, επί της βασιλείας του Ιωσίου, από το 627 π.Χ., επέρχεται κατά της πολυθεΐας κηρύσσοντας τον Ένα και Μόνο Αληθινό Θεό και στηλιτεύοντας τη διαφθορά. Εκτός της ειδωλολατρίας και ανηθικότητας, ο Ιερεμίας πολεμάει κατά την περίοδο αυτή και τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι παραπλανούσαν τον λαό με ψευδείς προφητείες.
Ο Προφήτης διαισθάνεται κάποια μεταβολή του λαού, κάποια μετάνοια, διότι στην πρόσκληση του Θεού, ο λαός απαντά: «Ὁδοῦ, πρὸς Σὲ ἔρχομαι». Η μετάνοια όμως αυτή ήταν πρόσκαιρη λόγω της ανομβρίας. Ο Προφήτης πονάει, υποφέρει. Περιέρχεται σε απόγνωση. Όμως η μακροθυμία του Θεού δεν εξαντλείται. Ο Θεός συμβουλεύει τον Προφήτη να ερευνήσει την υπό του κακού τρυγηθείσα άμπελο, το λαό Του, μήπως εύρει ρώγα σταφυλιού, κάποιον άνθρωπο ευσεβή, ατρύγητο από το κακό. Έτσι τονίζεται η μεγάλη αξία του ανθρώπου. Ο Προφήτης δεν βρίσκει δυστυχώς καμία ρώγα σταφυλιού ατρύγητη από το κακό. Στην άκαρπη αυτή προσπάθεια του Προφήτη, ο Θεός συνιστά σε αυτόν και πάλι να συνεχίσει την εργασία του, για να πεισθεί και ο ίδιος ο Προφήτης για το αδιόρθωτο του λαού και τη δίκαιη τιμωρία του. Ο Θεός παρομοιάζει τον Προφήτη με μεταλλουργό που δοκιμάζει τα μέταλλα και φροντίζει από το μείγμα να εξαγάγει αυτά που είναι ευγενή, δηλαδή το χρυσό και τον άργυρο. Μάταια όμως.
Εδώ τερματίζεται η πρώτη περίοδος της δράσεως του Προφήτη Ιερεμία. Κατόπιν έρχεται η κατάλυση του Ασσυριακού βασιλείου διά της πίστεως της Νινευή το 621 π.Χ. Ο ευσεβής βασιλέας Ιωσίας, επωφελούμενος από την κατάρρευση αυτή, ανέλαβε πολιτική εξωτερικής ανεξαρτησίας και προέβη σε εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, για να ορθώσει την πίστη στον Θεό. Ο Ιερεμίας, κατά το χρονικό διάστημα 621 – 608 π.Χ., αποσύρθηκε πιθανότατα σε μόνωση. Χαρακτηριστικό της ασκητικής του ζωής ήταν ότι αυτός «λινοῦν περίζωμα εἶχε μόνον. Ὡς δὲ τὰ εὐτραφῆ τῶν σωμάτων γυμνούμενα φανερωτέραν δείκνυσι τὴν ἀκμήν, οὕτω καὶ τῶν ἠθῶν τὸ κάλλος, μὴ ἀνειλούμενον ἀπειροκάλοις φλυαρίαις, τὸ μεγαλοπρεπὲς ἐνδείκνυται».
Κατά την δεύτερη περίοδο της δράσης του, επί της εποχής του βασιλέως Ιωακείμ (609 – 598 π.Χ.), ο Προφήτης Ιερεμίας στρέφεται κατά των ατόπων της Ισραηλιτικής θρησκείας. Ο μαγικός χαρακτήρας, τον οποίο απέδιδαν οι Ιουδαίοι στο ναό και στις τελετές, τον ενοχλούσε. Έλεγε δε, ότι «ο ναός, ο οποίος χρησιμεύει να καλύπτει τα κακουργήματα, είναι όχι ναός Θεού, αλλά σπήλαιο ληστών».
Κατά το πρώτο έτος της βασιλείας του Ιωακείμ, σε κάποια μεγάλη εορτή, εμφανίζεται ο Προφήτης Ιερεμίας στην αυλή του ναού και μέσα στο ενθουσιώδες από τη θέα του ναού πλήθος, προσβάλλει την εσφαλμένη αυτή πίστη, την οποία είχε ο λαός περί του ναού και κηρύσσει την επερχόμενη καταστροφή του ναού. Όλος ο λαός εξεγείρεται και ζητεί τον θάνατό του. Σώζεται με την επέμβαση του Αχικάμ. Μεταβαίνει στο εργαστήριο του κεραμέως και παρατηρεί ότι ο κεραμέας μεταπλάσσει όσα από τα πήλινα δοχεία δεν αρέσουν σε αυτόν. Έτσι, λέγει ο Προφήτης, θα κάνει ο Θεός σε έθνη και ανθρώπους, τα οποία δεν αρέσουν σε Αυτόν. Για την αποφυγή της καταστροφής συνιστά την εσωτερική μετάνοια του ανθρώπου. Άρχοντες και λαός αντιδρούν. Κουρασμένος ο Προφήτης από τους άκαρπους αγώνες του ζητεί τη μόνωση και προβλέποντας την αμετανοησία του λαού του Θεού, προλέγει την καταστροφή του.
Κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν να τον δηλητηριάσουν στην Αναθώθ. Συνωμοτούν εναντίον του και συγγενείς του. Ο Ιερεμίας αποδίδει την σωτηρία του στον Θεό. Στρέφεται κατά των αρχόντων, του βασιλέως Ιωακείμ και των ανακτόρων, των οποίων κηρύσσει την καταστροφή. Όλος ο κόσμος είναι εναντίον του. Προς στιγμήν κάμπτεται, διότι νομίζει ότι έχει εγκαταλειφθεί από τον Θεό και παραπονείται. Συνέρχεται όμως και συνεχίζει το έργο του. Στην αυλή του ναού κηρύσσει και πάλι την καταστροφή του ναού. Το κήρυγμα αυτό προκαλεί αναταραχή. Γι’ αυτό ο στρατηγός του ιερού χώρου του ναού Πασχώρ τον ραβδίζει και τον ρίχνει στη φυλακή. Τα κηρύγματά του γίνονται δεκτά με ειρωνείες. Του απαγορεύουν να επισκέπτεται το ναό. Ο Προφήτης σκέπτεται να εγκαταλείψει τον αγώνα. Η φωτιά όμως του λόγου του Θεού, που είναι μέσα του, δεν τον αφήνει. Κατά το τέλος του 605 π.Χ., μετά την ήττα των Αιγυπτίων στο Χαρκαμύς, επειδή ο ίδιος δεν ήταν δυνατόν να εισέλθει στην αυλή του ναού, δίδει στον μαθητή του Βαρούχ να αναγνώσει στο μέσο της αυλής του
ναού, προφητεία, διά της οποίας κηρυσσόταν η καταστροφή του ναού.
Όλοι τότε επαναστατούν εναντίον του. Ο Ιερεμίας και ο Βαρούχ κρύβονται, για να μη συλληφθούν. Η προλεχθείσα όμως καταστροφή επήλθε.
Οι Βαβυλώνιοι κατέστησαν φόρου υποτελή, το βασιλέα Ιωακείμ. Αυτός, επιθυμώντας την ανεξαρτησία και αφού παρακινήθηκε από άκριτους ανθρώπους, προκαλεί τη Βαβυλώνιο εκστρατεία κατά της Ιερουσαλήμ. Ο Ναβουχοδονόσωρ επέρχεται εναντίον του και πολιορκεί την Ιερουσαλήμ. Ο Ιερεμίας μάταια συνιστά στον βασιλέα Ιωακείμ, υποταγή στους Βαβυλώνιους. Ο Ιωακείμ πεθαίνει και η πόλη καταλαμβάνεται και πολιορκείται. Ο ναός καταστρέφεται. Ο άμεσος διάδοχος του Ιωακείμ, ο Ιωαχείμ (Ιεχονίας) πορεύεται σε αιχμαλωσία με τους αξιωματούχους της χώρας και δέκα χιλιάδες από το λαό. Ο βασιλέας Ναβουχοδονόσωρ ορίζει ως διάδοχο του Ιεχονίου, τον Σεδεκία.
Κατά την Τρίτη περίοδο της δράσεως του Προφήτη Ιερεμίου, το 594 π.Χ., απεσταλμένοι των Ιδουμαίων, Αμμωνιτών, Τύρου και Σιδώνος, παρακάλεσαν τον Σεδεκία να συμμαχήσουν κατά των Βαβυλωνίων. Οι ψευδοπροφήτες κηρύσσουν ότι τα ιερά σκεύη του ναού που είχαν κλαπεί θα επιστραφούν. Ο Ιερεμίας αντιτίθεται και συμβολικά θέτει ζυγό στον τράχηλό του, για να δηλώσει ότι θα είναι δούλοι του Ναβουχοδονόσορ. Ο ψευδοπροφήτης Ανανίας σπάζει το ζυγό πάνω στον τράχηλο του Ιερεμία, για να τονίσει την αποτίναξη του ζυγού των Βαβυλωνίων. Ο Ιερεμίας απαντά: «Έσπασες ξύλινους ζυγούς; Σιδερένιους θα θέσει ο Θεός στον τράχηλό σας».
Ο Σεδεκίας τήρησε συνετή πολιτική προς τους απεσταλμένους των άλλων περιοχών και ενέκρινε την γνώμη του Προφήτη Ιερεμία. Όμως, κατά το 588 π.Χ., ο φαραώ της Αιγύπτου Ουαφρής επαναστατεί κατά των Βαβυλωνίων. Το φρόνημα των Ιουδαίων αναπτερώνεται και λαμβάνουν και αυτοί μέρος στην επανάσταση αυτή. Ο Ιερεμίας τους αποτρέπει από το να συμμαχήσουν με τους Αιγυπτίους κατά των Βαβυλωνίων. Οι Ιουδαίοι δεν υπακούν και επαναστατούν. Ο Ιερεμίας επιμένει ότι η πόλη των Ιεροσολύμων θα καταστραφεί. Οι άρχοντες τον ρίχνουν σε λάκκο βορβορώδη, διότι με τον τρόπο που ο Προφήτης ομιλούσε παρέλυε τα χέρια των πολεμιστών. Με την επέμβαση όμως του Αβδεμέλεχ αποσύρεται από τον λάκκο. Η πόλη των Ιεροσολύμων καταλαμβάνεται και ο βασιλέας Σεδεκίας συλλαμβάνεται, τυφλώνεται και οδηγείται στη Βαβυλώνα. Η πόλις παραδίδεται στις φλόγες.
Κατά την τέταρτη περίοδο της δράσεώς του, ο Ιερεμίας, μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ, αποφασίζει να διαμείνει πλησίον του Γοδολίου. Τον Γοδολία, ο βασιλέας Ναβουχοδονόσωρ εγκαθιστά κυβερνήτη της Ιουδαίας. Μετά από λίγο, όμως, ο Γοδολίας δολοφονείται και ο Ιουδαϊκός λαός, φοβούμενος την τιμωρία από τους Βαβυλωνίους, αποφασίζει να απέλθει στην Αίγυπτο παρά την γνώμη του Ιερεμίου και την εντολή του Θεού. Χωρίς την θέλησή του, παίρνουν μαζί τους και τον Ιερεμία, ο οποίος κηρύττει και στην Αίγυπτο. Προλέγει την εισβολή του Ναβουχοδονόσωρ, η οποία και έγινε. Εκεί οι Ιουδαίοι περιπίπτουν σε ειδωλολατρία. Ο Προφήτης επέρχεται και πάλι εναντίον αυτών. Εκείνοι όμως δεν υπακούουν και ο Προφήτης προλέγει την καταστροφή τους.
Ο Προφήτης Ιερεμίας λιθοβολήθηκε από τους συμπατριώτες του στην πόλη Τάφνα της Αιγύπτου ή απήχθη μαζί με τον Βαρούχ αιχμάλωτος από τον βασιλέα Ναβουχοδονόσωρ σε κάποια εισβολή του στην Αίγυπτο το 568 π.Χ., ως λέγει κάποια Ραββινική παράδοση.
Η Σύναξη αυτού ετελείτο στο ναό του Αποστόλου Πέτρου, που ήταν κοντά στην Μεγάλη Εκκλησία.
Το βιβλίο του Προφήτη Ιερεμία στην Παλαιά Διαθήκη δεν παρουσιάζει μόνο υψηλές θρησκευτικές ιδέες, αλλά κυρίως μια ζωηρή θρησκευτική προσωπικότητα, διότι ο Ιερεμίας δεν κήρυττε μόνο, αλλά ζούσε την διδασκαλία αυτή με τόση επιμονή, ώστε όχι μόνο ο θάνατός του υπήρξε μαρτυρικός, αλλά και ολόκληρη η ζωή του ήταν ένα διαρκές μαρτύριο. Η διδασκαλία του Προφήτη Ιερεμία αφορούσε, α) τον άνθρωπο, β) τον Θεό και γ) το λαό του Θεού. Κέντρο και των τριών αυτών είναι η καρδιά, η βάση της προσωπικότητας του ανθρώπου.
Η/Υ ΠΗΓΗ:
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ
Υμνολογική εκλογή.
Τη Α’ του αυτού Μηνός Μνήμη τού Αγίου Προφήτου Ιερεμίου.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Εις τό, Κύριε εκέκραξα, ψάλλομεν Στιχηρά τού Προφήτου Γ’
Στιχηρά τού Αγίου. Ήχος πλ. δ’ Κύριε, εί καί κριτηρίω.
Κύριε, σύ πρό τού πλασθήναι προέγνως, Ιερεμίαν τόν ένδοξον, καί πρό τού τεχθήναι εκ μήτρας, υποφήτην καθηγίασας, ως προειδώς αληθώς, τής γνώμης τό ελεύθερον, ού ταίς πρεσβείαις ημάς σώσον, ως αγαθός καί φιλάνθρωπος.
Κύριε, Εσύ γνώριζες από πριν τον ένδοξο Ιερεμία, προτού καν πλαστεί. Και πριν ακόμα γεννηθεί από τη μήτρα της μητέρας του, τον αγίασες ως προφήτη Σου, γιατί ως Θεός προγνώριζες την ελεύθερη βούλησή του. Με τις δικές του πρεσβείες σώσε μας, Συ ο αγαθός και φιλάνθρωπος.
Κύριε, ει καί εν βορβόρω εβλήθη, Ιερεμίας ο ένδοξος, αλλά τής τερπνής ευωδίας, νοητώς αντελαμβάνετο, εν Παραδείσου σκηναίς, οίά περ αυλιζόμενος! Ού ταίς πρεσβείαις ημάς σώσον, ως αγαθός καί φιλάνθρωπος.
Κύριε, αν και ο ένδοξος Ιερεμίας ρίχτηκε μέσα στον βόθρο (των ακαθαρσιών), εντούτοις αισθανόταν πνευματικά την τερπνή ευωδία, σαν να κατοικούσε ήδη στις σκηνές του Παραδείσου. Με τις πρεσβείες του, λοιπόν, σώσε μας.
Κύριε, ει καί θρηνωδίας ελάλει, Ιερεμίας ο δούλός σου, αλλά τήν πρός Σέ ευφροσύνην, ως Προφήτης ουκ ημαύρωσε: τήν γάρ Ψυχήν σοι Χριστέ, τώ πόθω συνηρμόσατο, καί θυμηδίας της ανεκφράστου, διαπαντός ενεπίμπλατο.
Κύριε, αν και ο δούλος Σου ο Ιερεμίας πρόφερε λόγια θρηνώδη, εντούτοις δεν έχασε την πνευματική χαρά που ένιωθε κοντά Σου. Γιατί την ψυχή του, Χριστέ, την είχε ενώσει μαζί Σου με πόθο, και έτσι, ήταν πάντοτε γεμάτος από ανέκφραστη αγαλλίαση.
Απολυτίκιον Ήχος β’
Τού προφήτου σου Ιερεμίου τήν μνήμην, Κύριε, εορτάζοντες, δι’ αυτού σε δυσωπούμεν, σώσον τάς ψυχάς ημών.
Κύριε, καθώς γιορτάζουμε τη μνήμη του προφήτου Σου Ιερεμία, μέσω αυτού Σε παρακαλούμε: σώσε τις ψυχές μας.
Ετερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος Α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἐκ γαστρὸς ἡγιάσθης τῇ προγνώσει τοῦ Κτίσαντος, καὶ προφητικῆς ἐπληρώθης, ἐκ σπαργάνων συνέσεως· ἐθρήνησας τὴν πτῶσιν Ἰσραήλ, σοφὲ Ἱερεμία ἐν στοργῇ· διὰ τοῦτο ὡς Προφήτην καὶ Ἀθλητήν, τιμῶμέν σε κραυγάζοντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, ἡμῖν τὰ κρείττονα.
Αγιάστηκες ήδη από την κοιλιά της μητέρας σου, χάρη στην πρόγνωση του Κτίστη (Θεού) και γέμισες με προφητική σύνεση από τα σπάργανά σου. Θρήνησες με στοργή την πτώση του Ισραήλ, σοφέ Ιερεμία. Γι’ αυτό σε τιμούμε ως Προφήτη και Αθλητή, αναφωνώντας: Δόξα στον Χριστό που σε δόξασε, δόξα σε Εκείνον που σε στεφάνωσε, δόξα σε Εκείνον που μας χαρίζει μέσω εσού τα ανώτερα αγαθά.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ
Ο Κανών τού Προφήτου. Ωδή α’ Ήχος πλ. Δ’ Υγράν διοδεύσας
Πρό τού σε πλασθήναι προγνωστικώς, μητρός εκ κοιλίας, ηγιάσθης καί τών εθνών, Προφήτης εχρίσθης ανακράζων: Τώ Λυτρωτή καί Θεώ ημών άσωμεν.
Πριν πλαστείς, σε γνώριζε ο Θεός και σε αγίασε από την κοιλιά της μητέρας σου, και χρίστηκες Προφήτης των εθνών ψάλλοντας: «Ας υμνήσουμε τον Λυτρωτή και Θεό μας».
Ο πάντων τήν γνώσιν προειληφώς, σού τής διανοίας, τάς κινήσεις προθεωρών, ώ Ιερεμία θεοφάντορ, καθηγητήν σε λαού προχειρίζεται.
Εκείνος που γνωρίζει τα πάντα από πριν, βλέποντας τις κινήσεις του νου σου, σε εξέλεξε, θεοφάντορ Ιερεμία, ως καθοδηγητή του λαού.
Σού τής διανοίας τό οπτικόν, σαφώς εκκαθάρας, μολυσμάτων τών τής σαρκός, αληθείας μάρτυς ανεδείχθης, τώ Ποιητή σου ποθεινότατος.
Αφού καθάρισες τελείως το «μάτι» της διάνοιάς σου από τους μολυσμούς της σάρκας, αναδείχθηκες μάρτυρας της αλήθειας και αγαπημένος απ’ Τον Ποιητή σου.
Θεοτοκίον.
Σκηνώσαντα Λόγον τόν τού Πατρός, επί σοί Παρθένε, Θεοτόκε, υπερφυώς, εν σαρκί τεκούσα ανεφάνης, τών ποιημάτων απάντων δεσπόζουσα.
Φέρνωντας στον κόσμο υπερφυσικά με σάρκα τον Λόγο του Πατρός που κατοίκησε μέσα σου, Παρθένε Θεοτόκε, αναδείχθηκες πρώτη απ’ όλα τα δημιουργήματα.
Ωδή γ’ Σύ εί τό στερέωμα
Σύ προκαθηγίασας, τόν υποφήτην σου Δέσποτα, πρό τοκετού, καί τοίς πλανωμένοις, οδηγόν εξαπέστειλας.
Δέσποτα, Εσύ αγίασες από πριν τον προφήτη Σου, πριν τη γέννησή του, και τον έστειλες ως οδηγό σε όσους είχαν πλανηθεί.
Χάρις σού τοίς χείλεσιν, εγκατοικήσασα Πνεύματος, φωτιστικήν, οίά περ λαμπάδα, τοίς εν σκότει σε ανέδειξε.
Η φωτιστική χάρη του Αγίου Πνεύματος, αφού κατοίκησε στα χείλη σου, σε ανέδειξε σαν λαμπάδα για όσους βρίσκονταν στο σκοτάδι.
Μύρον ευωδίας σου, μή υποφέροντες δήμός σε, τού Ισραήλ, βεβορβορωμένος, εν τώ λάκκω καθείργνυσι.
Ο λαός του Ισραήλ, βουτηγμένος στον βούρκο της αμαρτίας και μη αντέχοντας την ευωδία σου, σε φυλάκισε μέσα στον λάκκο.
Θεοτοκίον.
Διά σού Πανάχραντε, ο υπερούσιος άναρχος, Υιός Θεού, συναναστραφήναι, τοίς ανθρώποις ευδόκησε.
Μέσω εσού, Πανάχραντε, ο Υιός του Θεού, που είναι πάνω από κάθε ουσία και δίχως αρχή, ευδόκησε να συναναστραφεί με τους ανθρώπους.
Κάθισμα Ήχος α’ Τόν τάφον σου Σωτήρ
Ο άνομος λαός, σέ τόν νόμους δικαίους, κρατύνοντα σοφέ, υποβάλλει βορβόρω, οσμήν θείας γνώσεως, μή βουλόμενος δέξασθαι, όν εθρήνησας, υπό βαρβάρων αθέων, απαγόμενον, αιχμαλωσία βιαία, Προφήτα μακάριε.
Μακάριε Προφήτα, ο παράνομος λαός, μη θέλοντας να δεχτεί την οσμή της θείας Γνώσεως, έριξε εσένα (που στήριζες τους δίκαιους νόμους) μέσα στον βούρκο· εσένα που θρήνησες τον λαό όταν οδηγούνταν με τη βία στην αιχμαλωσία από άθεους βαρβάρους.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. Δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.
Ὡς ἐκ γαστρὸς θεόληπτος, καὶ συμπαθείας ἔμπλεως, τὴν τοῦ λαοῦ σου ἐθρήνησας ἔκπτωσιν, Ἱερεμία ἔνδοξε· διὰ τοῦτό σε λίθοις, ἐν Αἰγύπτῳ Προφῆτα φόνῳ παρέδωκαν, οἱ μὴ εἰδότες ψάλλειν, σὺν σοὶ Θεῷ· Ἀλληλούϊα.
Ως άνθρωπος που από την κοιλιά της μητέρας σου καταλήφθηκες από τον Θεό και γεμάτος ευσπλαχνία, θρήνησες την κατάπτωση του λαού σου, ένδοξε Ιερεμία. Γι’ αυτό στην Αίγυπτο σε θανάτωσαν με λιθοβολισμό εκείνοι που δεν ήξεραν να ψάλλουν μαζί σου το «Αλληλούια» στον Θεό.
Συναξάριον.
Τή Α’ τού αυτού μηνός, Μνήμη τού Αγίου Προφήτου Ιερεμίου.
Ψυχαί λιθώδεις καί ξέναι θείου φόβου,
Λίθοις ανείλον θείον Ιερεμίαν.
Πρώτη εν Μαϊοιο λίθοις κτάνον Ιερεμίαν.
Την 1η του μηνός (Μαΐου), τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Προφήτου Ιερεμία.
Άνθρωποι με καρδιές πέτρινες και χωρίς φόβο Θεού,
σκότωσαν με πέτρες τον θείο Ιερεμία).
Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τής αθλήσεως τού Αγίου Ιερομάρτυρος Βατά τού Πέρσου.
Την ίδια μέρα, τιμούμε το μαρτύριο του Αγίου Ιερομάρτυρα, Βατά του Πέρση.
Καί τώ Βατά, τμηθέντι τήν κάραν ξίφει,
Βατά πρεπόντως ουρανού τά χωρία.
Και στον Βατά που τον αποκεφάλισαν με ξίφος,
του “δόθηκαν” όπως έπρεπε, οι Ουράνιες Σκηνές!
Ταίς τών Αγίων σου πρεσβείαις, ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.
Με τις πρεσβείες των Αγίων Σου, Χριστέ Θεέ μας, λυπήσου και σώσε μας. Αμήν.
Μεγαλυνάριον.
Τὸν ἡγιασμένον ἀπὸ γαστρός, ὡς ἐκλελεγμένον, ἐπαξίως τῷ Σαβαώθ, σὲ Προφητομάρτυς, σοφὲ Ἱερεμία, ὑμνοῦμεν καὶ βοῶμεν· Σκέπε τοὺς δούλους σου.
Εσένα που αγιάστηκες από τη μήτρα της μητέρας σου και εκλέχθηκες επάξια από τον Κύριο Σαβαώθ, σένα Προφητομάρτυρα σοφέ Ιερεμία, σε υμνούμε και ικετεύουμε: Προστάτευε τους δούλους σου.
Απόδοση Ελένης Χρήστου.
Παράβαλε και:
01 Μαϊου, μνήμη του Νέου Οσίου πατρός ημών Νικηφόρου του Χίου: Συναξάριον, Ακολουθία.
01 Μαϊου, μνήμη και της Οσίας Ισιδώρας, της δια Χριστόν σαλής: Συναξάριον, Ακολουθία.
