Δόξα…
Μου έβγαλαν τα ρούχα μου και με έντυσαν (για να με εμπαίξουν) με κόκκινο μανδύα. “Έβαλαν στο κεφάλι μου στεφάνι από αγκάθια, και στο δεξί μου χέρι έδωσαν καλάμι για να τους συντρίψω σαν πήλινα σκεύη.
Δόξα… Ήχος πλ. β’
Εξέδυσάν με τά ιμάτιά μου, καί ενέδυσάν με χλαμύδα κοκκίνην, έθηκαν επί τήν κεφαλήν μου, στέφανον έξ ακανθών, καί επί τήν δεξιάν μου χείρα, έδωκαν κάλαμον, ίνα συντρίψω αυτούς, ως σκεύη κεραμέως.
Και νυν…
Πρόσφερα τα νώτα μου για να τα μαστιγώσουν και το πρόσωπο μου δεν το τράβηξα από τα φτυσίματα. Στάθηκα στο (δικαστικό) βήμα του Πιλάτου και υπέμεινα θάνατο σταυρικό, για τη σωτηρία του κόσμου.
Καί νύν…
Τόν νώτόν μου έδωκα εις μαστίγωσιν, τό δέ πρόσωπόν μου ουκ απεστράφη από εμπτυσμάτων, βήματι Πιλάτου παρέστην, καί σταυρόν υπέμεινα, διά τήν τού κόσμου σωτηρίαν.
Δόξα…
Κύριε, όταν ανέβαινες στο Σταυρό, φόβος και τρόμος απλώθηκε στην Κτίση. Και την μεν γη εμπόδιζες να καταπιεί τους σταυρωτές Σου, στον άδη όμως επέτρεπες να στέλνει, επάνω τους φυλακισμένους του νεκρούς, για να αναγεννηθούν έτσι (και να σωθούν) οι θνητοί. Συ, που είσαι ο Κριτής των ζωντανών και των νεκρών, ήλθες να μας προσφέρεις ζωή κι όχι θάνατο. Δόξα σ’ Εσένα, Φιλάνθρωπε Κύριε.
Δόξα… Ήχος πλ. δ’
Κύριε, αναβαίνοντός σου εν τώ σταυρώ, φόβος, καί τρόμος επέπεσε τή Κτίσει, καί τήν γήν μέν εκώλυες, καταπιείν τούς σταυρούντάς σε, τώ δέ Άδη επέτρεπες, αναπέμπειν τούς δεσμίους εις αναγέννησιν βροτών. Κριτά ζώντων καί νεκρών, ζωήν ήλθες παρασχείν, καί ου θάνατον, φιλάνθρωπε δόξα σοι.
Και νυν…
Ήδη, βουτιέται στο μελάνι το καλάμι (η πέννα) και γράφεται η απόφαση από τους άδικους δικαστές. Και ο Ιησούς δικάζεται και καταδικάζεται σε σταυρικό θάνατο. Κι όλη η Κτίση υποφέρει, καθώς βλέπει πάνω στο Σταυρό τον Κύριο. Αλλά, δόξα σ’ ‘Εσένα, Πανάγαθε Κύριε, που υποφέρεις κατά την ανθρωπινή σου φύση σωματικά για τη σωτηρία μου.
Καί νύν…
Ήδη βάπτεται κάλαμος αποφάσεως, παρά κριτών αδίκων, καί Ιησούς δικάζεται, καί κατακρίνεται σταυρώ, καί πάσχει η Κτίσις, εν σταυρώ καθορώσα τόν Κύριον. Αλλ’ ο φύσει σώματος δι’ εμέ πάσχων, αγαθέ Κύριε δόξα σοι.
