“Να μη γεμίζεις τόσο πολύ το αυτοκίνητο»
«ΠΗΓΑ ΚΑΠΟΙΑ ημέρα στο λεπροκομείο με το αυτοκίνητο μου γεμάτο πορτοκάλια, μέχρι επάνω, και πήγα και τα μοίρασα στους ασθενείς. Μετά πήγα στον πατέρα Ευμένιο, να πάρω την ευχή του, και μου λέει: “Να μη γεμίζεις το αυτοκίνητο τόσο πολύ. Και του λέω: “Πόσα κιλά να το φορτώνω;. Και μου είπε: “Τόσα κιλά. Σημειωτέων, ότι ο πατήρ Ευμένιος δεν είδε το αυτοκίνητό μου φορτωμένο.» [Λυκούδη Φεβρωνία]
Ό εγωϊσμός μου
«ΕΝΑ ΠΡΩΙ συνάντησα τον Γέροντα στην λαϊκή, την ώρα που διάλεγε κάποια λουλούδια για τον ναό. Σκέφθηκα: “Α, τι ωραία! Θα πάω να πάρω την ευχή του και θα δουν αυτοί (ήταν κάποιοι γνωστοί μου εκεί), ότι τον γνωρίζω. Και με αυτούς τους λογισμούς, φτάνω κοντά στον Γέροντα και σκύβω να του φιλήσω το χέρι. Ό Γέροντας το τράβηξε απότομα. Δεν με άφησε ούτε να του μιλήσω. Γύρισε την πλάτη του και απομακρύνθηκε. Ντράπηκα τους ανθρώπους, αλλά και για τους λογισμούς μου, που έκανα, και το πόσο εύκολα τους κατάλαβε ο Παππούλης.» [Σιδέρη Δήμητρα]
«Λίγο χτύπησε»
«ΤΟ 1993, σε μιά παιδική κατασκήνωση, έξω από την Πάτρα, έπεσε μια δεκατετράχρονη μαθήτρια και χτύπησε στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Κι ενώ την ημέρα όλα ήταν καλά, την νύχτα παρουσίασε συμπτώματα, που έμοιαζαν σοβαρά. Το νοσοκομείο του Ρίο ήταν δύο ώρες μακριά και η πρόσβαση από το βουνό δύσκολη.
Ειδοποιήσαμε τον Γέροντα. “Λίγο χτύπησε, έλεγε και ξανάλεγε, γιατί εμείς από την αγωνία δεν ακούγαμε. Αργότερα, ο γιατρός που το εξέτασε, μας ενημέρωσε για την κατάσταση του παιδιού, αρχίζοντας με τα ίδια λόγια: “Λίγο χτύπησε.» [Μ. Μαρία]
Το όνομά μου
«Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ είχε διορατικό χάρισμα. Μιά μέρα μετέφερα με το αυτοκίνητό μου μιά κυρία, που μου ήταν εντελώς άγνωστη και καθώς πιάσαμε κουβέντα στην διαδρομή, μου είπε ότι ο Γέροντας Ευμένιος είχε πει το όνομά της, όταν πήγε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων, χωρίς να την γνωρίζει. Κάτι τέτοιο συνέβη και σ’ εμένα στην αρχή της γνωριμίας μου μαζί του. Ανέφερε, δηλαδή, το όνομά μου και αναρωτιόμουν πότε του το είχα πει.
Μιά άλλη φορά πήγα να εξομολογηθώ και ήταν 12:00 το μεσημέρι. Ό Γέροντας δεν ήταν στην εκκλησία και πήγα στο κελάκι του απέναντι. Χτύπησα την πόρτα, που ήταν ξύλινη και δεν μπορούσε να με δει. Ακούω την φωνή του από μέσα: “Αργυρώ, εσύ είσαι; Πέρασε!» [Μωϋσιάδου Αργυρώ]
«Νάτος, έρχεται»
«Ο ΑΔΕΛΦΟΣ μου ο Μιχάλης πήγαινε φροντιστήριο στην Αθήνα για τίς Πανελλήνιες εξετάσεις. Ένα βράδυ είχε αργήσει να γυρίσει κι εγώ είχα αρχίσει να ανησυχώ. Ανοίγω την τηλεόραση και έλεγε στις ειδήσεις, ότι στην Αθήνα γίνονται επεισόδια με τους αναρχικούς και έχουν κλείσει οι δρόμοι.
Η αγωνία μου μεγάλωνε όλο και πιο πολύ. Οπότε μοναδική μου σκέψη και καταφυγή ήταν ο Παππούλης μας. Τον παίρνω τηλέφωνο (ήταν 10:30-11:00μ.μ.) και του εξιστορώ τα γεγονότα.
Να κλαίω. Ό Παππούλης να μου λέει: “Μα μην κάνεις έτσι. Νάτος, έρχεται. Τώρα έρχεται. Αυτό μου το επαναλάμβανε συνέχεια “Νάτος, έρχεται, ενώ εγώ του έλεγα τα δικά μου. Τελικά, πήρα την ευχή του και κλείνω το τηλέφωνο. Δεν πρόλαβα να ακουμπήσω το ακουστικό κάτω και χτυπάει το κουδούνι. Φυσικά ήταν ο Μιχάλης, τον οποίο έβλεπε ο Παππούλης, ότι φτάνει στο σπίτι.» [Κόκκορη Μαρία]
Από το βιβλίο: Πατήρ Ευμένιος. Ο κρυφός άγιος της εποχής μας. Μοναχού Σίμωνος.
Αθήνα, 2009
