«Φύγε, φύγε»
«ΗΜΟΥΝ ΕΝΑ πρωί έξω από το κελί του Γέροντα και καθόμουν στο πεζούλι.
Κάποια στιγμή ερχόταν ένας άντρας. Μόλις τον βλέπει ο πατήρ Ευμένιος, στα τριάντα μέτρα απόσταση, του φώναξε πολύ δυνατά και άγρια: “Φύγε, φύγε. Αυτός πήγε πιο πέρα. Κάποιες γυναίκες πήγαν κοντά του.
Μετά έμαθα από αυτές, ότι αυτός είχε πάει το προηγούμενο βράδυ στο καζίνο.» [Ζάννης Δημήτριος]
«Ας’ τους να περάσουν, ήρθαν από μακριά»
«ΠΡΙΝ ΑΠΟ μερικά χρόνια πήγαμε στην Αθήνα με τον σύζυγό μου. Εκφράσαμε την επιθυμία να γνωρίσουμε τον πατέρα Ευμένιο. Θα μας πήγαινε η αδελφή του άνδρα μου. Πήγαμε στο Αιγάλεω, στον Ναό των Αγίων Αναργύρων, αλλά ο πατήρ Ευμένιος ξεκουραζόταν.
Μετά από λίγο, μία κυρία που τον φρόντιζε, μας λέει ότι ο πατήρ Ευμένιος φώναξε: “Ας’τους να περάσουν, γιατί ήλθαν από μακριά!.
Μπήκαμε και τον είδαμε ξαπλωμένο στο κρεββάτι. Πήραμε την ευχή του, χωρίς να μας πει τίποτε. Μόνο λέει στην γυναίκα: “Δώς’ τους από μιά γκαζόζα να πιούν.» [Ανώνυμος]
Δεν θα έτρωγε, αν δεν πήγαινα
«ΜΙΑ ΑΛΛΗ φορά, καλοκαίρι, με πήγε ο άνδρας μου να εξομολογηθώ. Στάθμευσε το αυτοκίνητο σε απόσταση κι εγώ κατευθύνθηκα με τα πόδια προς το κελάκι.
Ήταν βραδάκι και όταν έφθασα στο κελάκι, είδα ότι ετοίμαζαν να βάλουν τραπέζι να φάνε. Χαιρέτησα τον Γέροντα και του είπα ότι θα επιστρέψω μετά από μισή ώρα. Μου είπε: “Καλά, παιδί μου.
Όταν επέστρεψα στον άνδρα μου, που με περίμενε πολύ μακριά και του το είπα, άρχισε να γκρινιάζει και να μου λέει, ότι βαριέται να με περιμένει τόση ώρα και άλλα πολλά, κι εγώ άρχισα να διαμαρτύρομαι και λίγο έλειψε να τσακωθούμε.
Την ίδια στιγμή ο Γέροντας, με το διορατικό που είχε, έστειλε την κυρία Ντίνα να μου πει να πάω αμέσως να με εξομολογήσει. Εγώ ντράπηκα και είπα ότι θα περιμένω. Όμως και αυτό το ήξερε και είχε πει στην κυρία Ντίνα να μου πει, πώς δεν θα φάει, αν δεν πάω. Εγώ έκανα υπακοή και αφού τελειώσαμε, τότε έφαγε.» [Παυλάκη Αγγελική]
Σωτηρία από μακριά
«ΜΙΑ ΑΛΛΗ φορά, αρχές Ιουλίου, πήγα να εξομολογηθώ, γιατί θα έφευγα για διακοπές στα Κύθηρα.
Η αδελφή μου, που τον είχε κι εκείνη πνευματικό, είχε ήδη πάει στο νησί, για να ετοιμάσει το σπίτι που θα μέναμε. Αφού, λοιπόν, τελειώσαμε, όταν τον χαιρετούσα, μου λέει: “Ποια από τίς δυό σας έπεσε;.
Εγώ φοβήθηκα για την μεγάλη μου αδελφή, που πονούσαν κάπως τα πόδια της και τον ρώτησα ανήσυχη. Εκείνος μου λέει: “Τίποτε, τίποτε, ίσως μου είπε η νεωκόρος κάτι λάθος και τα μπέρδεψα.
Όταν πήγα στα Κύθηρα, έμαθα πώς αυτήν την ώρα, που τα λέγαμε με τον Γέροντα, η αδελφή μου η Ντίνα είχε πέσει από μιά ξύλινη σκάλα τριών μέτρων προς τα πίσω, βαστώντας και μιά λεκάνη με ασβέστη, χωρίς να πάθη τίποτε. Ή χάρι του την είχε δει και την προστάτεψε.» [Παυλάκη Αγγελική]
«Το διορατικό το κατέχω καλά»
«ΓΙΑ ΤΟ διορατικό χάρισμα τον ερώτησα κάποτε που καθόμαστε στην τράπεζα. “Τι είναι αυτό το διορατικό που λένε έχει ο ένας και ό άλλος. Πώς ενεργεί, μάλλον, το διορατικό χάρισμα;. Με μιά ευγλωττία και αφέλεια μου λέει: “Α, αυτό το κατέχω καλά, μπορώ να στο πω. “Είμαι όλος αυτιά, του λέω. “Βλέπεις τι υπάρχει εδώ απ’ έξω στην αυλή;, με ρωτάει. “Δεν βλέπω, του απαντώ. “Τώρα, μου λέει, “περνάει μια γάτα με μιά μεγάλη μαύρη βούλα εδώ στον λαιμό. Εμένα, βλέπεις, με έχει αξιώσει ο Θεός να βλέπω και πίσω από τον τοίχο. Εμένα μου φάνηκε αστείο και πολύ απλοϊκό. Όταν συνήλθα και ενώ έπινα τον καφέ μου, αμέσως μετά την κουβέντα, εμφανίσθηκε στην πόρτα μιά γάτα με μαύρη βούλα στον λαιμό. Κι αυτός κατάλαβε την έκπληξη μου και άρχισε να γελά ακατάσχετα. Τότε, κατάλαβα ότι είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο που κατείχε καλά αυτό το χάρισμα. Και το έκρυβε, όμως, όσο μπορούσε, για να μην προκαλεί, για να μη θαυμάζεται, διότι είπαμε, ήταν ένας άνθρωπος πολύ κεκρυμμένης εργασίας.» [Νεόφυτος, Μητροπολίτης Μόρφου]
Από το βιβλίο: Πατήρ Ευμένιος. Ο κρυφός άγιος της εποχής μας. Μοναχού Σίμωνος.
Αθήνα, 2009
