1 Οι πειραγμένες ζυγαριές, που ζυγίζουν με απάτη και κλέβουν, είναι σιχαμένες στον Θεό˙ ενώ τα σωστά και δίκαια ζύγια είναι ευλογημένα από αυτόν.
2 Όταν εισχωρεί η έπαρση, εκεί ακολουθεί ο εξευτελισμός και η ταπείνωση. Ενώ το στόμα των ταπεινών λέει το σωστό. {Ο βίος της τελειότητας των ενάρετων ανθρώπων τους οδηγεί απρόσκοπτα στον στόχο τους˙ ενώ εκείνοι που καταπατούν τον θείο Νόμο, θα καταντήσουν λάφυρα στην υποδούλωση και την αποτυχία}.
3 Ο θάνατος του δικαίου αφήνει πίσω του θλίψη στους ανθρώπους, ενώ η απώλεια των ασεβών γίνεται δεκτή με ανακούφιση και ευχαρίστηση.
{4 Τα πλούτη δεν θα ωφελήσουν σε τίποτε τους άπληστους όταν ξεσπάσει πάνω τους η οργή του Θεού, ενώ η ελεημοσύνη και η αρετή λυτρώνει τον άνθρωπο από τον αιώνιο θάνατο}.
5 Η αρετή χαράζει ίσιους και θεάρεστους δρόμους στη ζωή των ανθρώπων, ενώ η ασέβεια περιπλέκεται με ανομίες και αδικίες, καθώς προτιμά δρόμους διεστραμμένους.
6 Η αρετή λυτρώνει τους έντιμους ανθρώπους από πολλά δεινά, ενώ όσοι καταπατούν τον Νόμο του Θεού συλλαμβάνονται στις παγίδες της απώλειας.
7 Όταν πεθάνει ο δίκαιος άνθρωπος, η ελπίδα της σωτηρίας του δεν χάνεται˙ τα πλούτη όμως, η δύναμη και δόξα, για τα οποία καυχιούνταν οι ασεβείς εξαφανίζονται τελείως.
8 Ο δίκαιος γλυτώνει από τις παγίδες που του στήνουν οι διώκτες του, ενώ ο ασεβής συλλαμβάνεται στις ίδιες παγίδες.
9 Οι λαοπλάνοι ασεβείς παγιδεύουν τους συμπολίτες τους με τα δόλια λόγια τους και τους παρασύρουν σε ενέργειες καταστρεπτικές˙ ενώ οι δίκαιοι ηγέτες με τη συνετή συμπεριφορά τους τακτοποιούν άριστα τις κοινές υποθέσεις.
10 Με τα καλά έργα των ενάρετων ανθρώπων ευημερεί μια πόλη. {Όταν εκλείψουν οι ασεβείς, πανηγυρίζουν οι λαοί. Με τις ευλογίες που δίνει ο Θεός στους έντιμους ανθρώπους, δοξάζεται η πόλη τους˙}
11 ενώ με τα ψέματα που ξεστομίζουν οι ασεβείς, ανασκάπτεται και καταστρέφεται η πόλη τους.
12 Ο ανόητος χλευάζει και εξουθενώνει τους συμπολίτες του, ενώ ο συνετός συγκρατεί τη γλώσσα του και σωπαίνει.
13 Ο διπρόσωπος άνθρωπος δεν μπορεί να κρατήσει τα μυστικά που του εμπιστεύθηκαν, αλλά φανερώνει δημόσια τις απόρρητες αποφάσεις των συμβουλίων. Ο αξιόπιστος όμως και εχέμυθος άνθρωπος συγκρατεί τη γλώσσα του και κρύβει όσα του εκμυστηρεύθηκαν.
14 Όπου δεν υπάρχει καλή διακυβέρνηση, οι πολίτες ξεπέφτουν σαν τα ξερά φύλλα των δέντρων. Ενώ όπου τα ζητήματα τα εξετάζουν σε βάθος πολλοί σύμβουλοι, εκεί υπάρχει η ασφάλεια και η σωτηρία.
15 Ο πονηρός άνθρωπος διαπράττει πιο εύκολα το κακό όταν προσεταιρισθεί και κρυφθεί πίσω από κάποιον ενάρετο άνθρωπο˙ και μισεί κάθε ήχο ή φωνή που ειδοποιεί τους άλλους για τον κίνδυνο που διατρέχουν από αυτόν.
16 Η γυναίκα που έχει πνευματικά χαρίσματα, γίνεται αιτία να επαινείται ο σύζυγός της˙ αντίθετα η γυναίκα που απεχθάνεται την ενάρετη ζωή, γίνεται εστία κάθε ατιμίας και περιφρόνησης. Οι οκνηροί κατασπαταλούν τα πλούτη που κληρονόμησαν, και τελικά τα χάνουν˙ ενώ οι εργατικοί αποκτούν μόνιμα πλούτη.
17 Ο σπλαχνικός άνθρωπος ουσιαστικά ωφελεί τον εαυτό του και την ίδια του την ψυχή, ενώ ο άσπλαχνος καταστρέφει τον εαυτό του και την αθάνατη ψυχή του.
18 Ο ασεβής κοπιάζει μάταια και κάνει έργα που δεν πρόκειται να τον ωφελήσουν σε τίποτε˙ ενώ οι δίκαιοι κάνουν έργα για τα οποία θα έχουν βέβαιη ανταμοιβή.
19 Ο ενάρετος άνθρωπος θα ζήσει πολλά χρόνια ευτυχισμένος, ενώ ο ασεβής που επιδιώκει το κακό, θα καταλήξει στον όλεθρο και τον αιώνιο θάνατο.
20 Είναι σιχαμεροί στον Θεό οι κακοί δρόμοι των αμαρτωλών˙ αντίθετα είναι αγαπητοί σε αυτόν οι άνθρωποι που είναι άμεμπτοι σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής τους.
21 Εκείνος που δίνει το χέρι του στον άλλο και συνάπτει μαζί του συμφωνία για τη διάπραξη κάποιας αδικίας, δεν θα παραμείνει ατιμώρητος. Όποιος όμως σκορπίζει την αρετή, θα απολαύσει την αμοιβή που του αξίζει.
22 Όπως είναι αταίριαστο ένα σκουλαρίκι στη μύτη του χοίρου, έτσι είναι αταίριαστη η ομορφιά σε μια γυναίκα δύστροπη, άμυαλη και αμαρτωλή.
23 Κάθε επιθυμία των δικαίων είναι καλή και θα εκπληρωθεί από τον Θεό, η ελπίδα όμως των ασεβών θα μείνει ανεκπλήρωτη και θα χαθεί.
24 Υπάρχουν άνθρωποι που σκορπίζουν απλόχερα τα αγαθά τους κι έτσι τα πολλαπλασιάζουν με την ευλογία του Θεού. Ενώ υπάρχουν και άλλοι άπληστοι, που διαρκώς μαζεύουν, κι όμως συνεχώς τα χάνουν και πεθαίνουν φτωχοί.
25 Ο άνθρωπος που έχει απλή και σπλαχνική ψυχή και ιλαρό πρόσωπο, έχει και την ευλογία του Θεού˙ ο οξύθυμος όμως άνθρωπος έχει αποκρουστική όψη και συμπεριφορά.
26 Για εκείνον που κρύβει το σιτάρι σε καιρό πείνας για να πλουτίσει, όλοι εύχονται να του το λεηλατήσουν οι εχθροί˙ ενώ η ευλογία του Θεού δίνεται πλούσια σ’ εκείνον που έχει και δίνει και στους άλλους.
27 Εκείνος που κάνει το καλό, επιδιώκει και βρίσκει πολλή χάρη από τον Θεό, ενώ εκείνος που επιζητεί να κάνει το κακό, θα αντιμετωπίσει μεγάλη δυστυχία.
28 Όποιος στηρίζει τη ζωή του στα φθαρτά πλούτη, θα πέσει και θα καταστραφεί˙ ενώ εκείνος που ελεεί τους ενάρετους που έχουν ανάγκη, θα λάμπει μέσα στις ευλογίες του Θεού.
29 Όποιος στο σπίτι του δεν συμπεριφέρεται καλά στους δικούς του, θα κληρονομήσει αέρα και θα φτωχύνει˙ ο άμυαλος θα καταντήσει δούλος στον μυαλωμένο.
30 Από τα έργα και τους καρπούς της δικαιοσύνης φυτρώνει το δέντρο μιας ζωής ευτυχισμένης και μακροχρόνιας˙ ενώ οι ψυχές των ανθρώπων που περιφρονούν τον Νόμο του Θεού, αρπάζονται πρόωρα στον Άδη.
31 Εάν ο ενάρετος άνθρωπος με δυσκολία σώζεται, διότι τα έργα μας πάντοτε είναι ελλιπή, ο αμετανόητος αμαρτωλός πώς θα τολμήσει να παρουσιασθεί ενώπιον του Θεού;
1 ΖΥΓΟΙ δόλιοι βδέλυγμα ενώπιον Κυρίου, στάθμιον δέ δίκαιον δεκτόν αυτώ.
2 ού εάν εισέλθη ύβρις, εκεί και ατιμία, στόμα δέ ταπεινών μελετά σοφίαν
3 αποθανών δίκαιος έλιπε μετάμελον, πρόχειρος δέ γίνεται και επίχαρτος ασεβών απώλεια.
5 δικαιοσύνη αμώμους ορθοτομεί οδούς, ασέβεια δέ περιπίπτει αδικία.
6 δικαιοσύνη ανδρών ορθών ρύεται αυτούς, τη δέ απωλεία αυτών αλίσκονται παράνομοι.
7 τελευτήσαντος ανδρός δικαίου ουκ όλλυται ελπίς, το δέ καύχημα των ασεβών όλλυται.
8 δίκαιος εκ θήρας εκδύνει, αντ’ αυτού δέ παραδίδοται ο ασεβής.
9 εν στόματι ασεβών παγίς πολίταις, αίσθησις δέ δικαίων εύοδος.
10 εν αγαθοίς δικαίων κατώρθωσε πόλις,
11 στόμασι δέ ασεβών κατεσκάφη.
12 μυκτηρίζει πολίτας ενδεής φρενών, ανήρ δέ φρόνιμος ησυχίαν άγει.
13 ανήρ δίγλωσσος αποκαλύπτει βουλάς εν συνεδρίω, πιστός δέ πνοή κρύπτει πράγματα.
14 οις μή υπάρχει κυβέρνησις, πίπτουσιν ώπερ φύλλα, σωτηρία δέ υπάρχει εν πολλή βουλή.
15 πονηρός κακοποιεί όταν συμμίξη δικαίω, μισεί δέ ήχον ασφαλείας.
16 γυνή ευχάριστος εγείρει ανδρί δόξαν, θρόνος δέ ατιμίας γυνή μισούσα δίκαια. πλούτου οκνηροί ενδεείς γίνονται, οι δέ ανδρείοι ερείδονται πλούτω.
17 τη ψυχή αυτού αγαθόν ποιεί ανήρ ελεήμων, εξολλύει δέ αυτού σώμα ο ανελεήμων.
18 ασεβείς ποιεί έργα άδικα, σπέρμα δέ δικαίων μισθός αληθείας.
19 υιός δίκαιος γεννάται εις ζωήν, διωγμός δέ ασεβούς εις θάνατον.
20 βδέλυγμα Κυρίω διεστραμμέναι οδοί, προσδεκτοί δέ αυτώ πάντες άμωμοι εν ταις οδοίς αυτών.
21 χειρί χείρας εμβαλών αδίκως ουκ ατιμώρητος έσται, ο δέ σπείρων δικαιοσύνην λήψεται μισθόν πιστόν.
22 ώσπερ ενώτιον εν ρινί υός, ούτως γυναικί κακόφρονι κάλλος.
23 επιθυμία δικαίων πάσα αγαθή, ελπίς δέ ασεβών απολείται.
24 εισίν οι τα ίδια σπείροντες πλείονα ποιούσιν, εισί δέ και οι συνάγοντες ελαττονούνται.
25 ψυχή ευλογουμένη πάσα απλή, ανήρ δέ θυμώδης ουκ ευσχήμων.
26 ο συνέχων σίτον υπολείποιτο αυτόν τοις έθνεσιν, ευλογίαν δέ εις κεφαλήν του μεταδιδόντος.
27 τεκταινόμενος αγαθά ζητεί χάριν αγαθήν, εκζητούντα δέ κακά, καταλήψεται αυτόν.
28 ο πεποιθώς επι πλούτω ούτος πεσείται, ο δέ αντιλαμβανόμενος δικαίων ούτος ανατελεί.
29 ο μή συμπεριφερόμενος τω εαυτού οίκω κληρονομήσει άνεμον, δουλεύσει δέ άφρων φρονίμω.
30 εκ καρπού δικαιοσύνης φύεται δένδρον ζωής, αφαιρούνται δέ άωροι ψυχαί παρανόμων.
31 ει ο μέν δίκαιος μόλις σώζεται, ο ασεβής και αμαρτωλός πού φανείται;
Από το: “η Παλαιά Διαθήκη, κατά τους εβδομήκοντα, με σύντομη ερμηνεία.” Ερμηνευτική απόδοσις υπό π. Τρεμπέλα, Ηρ. Παπαδημητρίου, Γ. Ψαλτάκη, Ν. Βασιλειάδη. Απόδοση της ερμηνείας στην Νεοελληνική Μάριος Δομουχτσής.
Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
