«Μαρία, γύρνα πίσω, σε θέλει ο Παππούλης»
«ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ πρωί, κατέβηκα στον ναό πολύ πικραμένη, γιατί έβλεπα τον σύζυγό μου χωρίς δουλειά, τουλάχιστον δύο μήνες. Είχαμε δικό μας μαγαζί, τα έξοδα και οι υποχρεώσεις πολλές. Έξω από το κελάκι του βρήκα επτά-οκτώ γυναίκες, να περιμένουν τον Γέροντα. Μού λέει μια κυρία: “Ό Παππούλης δεν είναι καλά. Έχει πέσει σε κώμα. Περιμένουν τον γιατρό και δεν ξέρουμε, αν θα μπορέσουμε να τον δούμε.
Σε λίγα λεπτά ήρθε ένας γιατρός και μιά νοσηλεύτρια. Βγήκε η κυρία Ντίνα, που επί χρόνια εξυπηρετούσε τον γέροντα Ευμένιο με πολλή αγάπη, και μας είπε να μην περιμένουμε άδικα. Ό Παππούλης δεν μπορούσε να μας δει. Οι άλλες κυρίες έφυγαν. Εγώ έμεινα για πέντε λεπτά έξω από το κελάκι και αποφάσισα να γυρίσω σπίτι μου. Είχα διανύσει είκοσι μέτρα περίπου και ακούω την κυρία Ντίνα, να μου φωνάζει: “Μαρία, γύρνα πίσω. Σε θέλει ο Παππούλης. Γύρισα και μπήκα μέσα. Έβαλα μετάνοια στον Γέροντα, ο οποίος είχε συνέλθει από το κώμα. Μου λέει ο Παππούλης: “Να πάρεις από τα κουτιά κουραμπιέδες και μελομακάρονα, να πας στα παιδιά. Μπήκα στην κουζίνα, έβαλα δύο κομμάτια από το κάθε κουτί και ακούω τον Γέροντα να μου λέει: “Εγώ δεν σου είπα να βάλεις δύο κομμάτια. Ποιος θα τα φάει. Να πάρεις και άλλα για τα παιδιά.
Επέστρεψα στον καναπέ. Εκείνος έβαλε το πετραχήλι του. Γονάτισα και, αφού ακούμπησε το ευλογημένο χέρι στο κεφάλι μου, άρχισε την προσευχή. Όταν τελείωσε, φίλησα το πετραχήλι και το χέρι του. Μου λέει: “Έχεις δύσκολο δρόμο, παιδί μου. Χρειάζεσαι δύναμη πολλή και υπομονή.
Ο Γέροντας, με το χάρισμα που είχε, κάτι είδε και με προέτρεψε, να αντλώ δύναμη από την προσευχή. Όταν γύρισα στο σπίτι μου, έρχεται ο σύζυγός μου. Κατάλαβα ότι κάτι ευχάριστο θα μου έλεγε. Γελούσε το πρόσωπό του. “Μαρία, έκλεισα μια δουλειά και πήρα και προκαταβολή, μου λέει. Ευχαρίστησα νοερά τον Θεό μας και τον γέροντα Ευμένιο, που με το προορατικό του χάρισμα είχε δει ότι περίμενα έξω από το κελί του και είχα ανάγκη από την προσευχή του και την ευχή του. Ας έχουμε όλοι την ευχή του.» [Ασημομύτη Μαρία]
ΠΡΟΟΡΑΤΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ
Ο ΠΑΤΗΡ ΕΥΜΕΝΙΟΣ ήτο έμπλεος χαρισμάτων, μεταξύ δε αυτών και του προορατικού. Παρ’ όλο που προγνώριζε πολλά και σημαντικά από την ζωή των πνευματικών του παιδιών, δεν τους έλεγε ποτέ τίποτε, δεν επενέβαινε στην ζωή τους καθόλου. Αν οι ίδιοι του ζητούσαν την βοήθειά του, και μάλιστα επιμόνως, για κάποιο πρόβλημα ή θέμα τους, και αφού είχαν αποφασίσει και τι θα κάνουν, τότε αυτός τους φανέρωνε ότι το γνώριζε. Αν η απόφαση τους ήτο σύμφωνη με το θέλημα του Θεού, τους έδινε ευλογία να προχωρήσουν.
«Το Πανάγιο Πνεύμα αυτό θέλει από σένα»
ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΑΝ τα χρόνια και ήρθε η ώρα της μεγάλης μου αποφάσεως, του είπα: “Γέροντα, προβληματίζομαι τι θα κάνω, που θα πάω. Εγώ σκεπτόμουν να πάω στο Άγιον Όρος. Μου λέει: “Τι θέλεις να γίνεις;. “Θέλω να γίνω μοναχός, Γέροντα, του λέω. “Α, πολύ ωραία, πολύ ωραία, χα, χα, χα, πολύ ωραία. Ό Γιώργης μας θέλει να γίνει μοναχός, λέει. Και μετά με ρωτάει: “Τι θέλεις να γίνεις;. Επαναλαμβάνει τρίτη φορά: “Τι θέλεις να γίνεις;. “Γέροντά μου, του λέω, “θέλω να γίνω μοναχός. “Α, ωραία, ωραία. Θα μου κάνεις υπακοή όμως σε ό,τι σου πώ, μου λέει. “Γέροντα, δεν σου κάνω υπακοή τόσα χρόνια;. Μού λέει: “Θα πας στην Κύπρο, στο χωριό σου. Ναι, ναι, θα πας στο χωρίο σου. Αυτό είναι που θέλει ο Θεός για σένα. “Γέροντά μου, θα πάω πρώτα στο Άγιον Όρος να προσκυνήσω, τού λέω. “Να’ ναι εύλογημένο, ωραία, ωραία, θα πας στο Άγιον Όρος να πάρεις ευχή, μου λέει.
Πήγα στο Άγιον Όρος, πέρασα από συγκεκριμένη Μονή, που είναι φημισμένη. Ήταν ο πατήρ…. Εκεί και με ρώτησε: “Τι θα κάνεις, Γιώργη, στην ζωή σου;. “Θα γίνω μοναχός, του λέω. “Α, ωραία! Και που θα πας;, με ρώτησε. “Στην Κύπρο, στο χωριό μου, του απάντησα. “Λάθος, καταστροφή, δεν είναι σωστό. Εδώ είναι η σωτηρία. Είναι λάθος να πας στο χωριό σου, επέμενε.
Όταν επέστρεψα, πήγα στον γέροντα Ευμένιο. “Καλώς τον Γιώργη. Πώς πέρασες στο Άγιον Όρος;, με ρώτησε. “Γέροντα, του λέω, “πολύ ωραία. Πήγα εδώ, πήγα εκεί, είδα τον τάδε Πατέρα, τον τάδε Γέροντα. Αλλά πήγα και στο τάδε μοναστήρι. Μήπως δεν κάνουμε κάτι σωστά, γιατί ο πατήρ αυτός μου είπε ότι κάνω λάθος. Και του εξήγησα, τι ακριβώς μου είχε πει. Ό γέροντας Ευμένιος, αμέσως άλλαξε ύφος και μου είπε: “Θα με υπακούσεις σ’ αυτό που σου λέω; Μην ακούς τι λένε. Αυτός ό,τι λέει, το λέει από τον εαυτό του. Αυτά που σου λέω εγώ, δεν τα λέω εγώ, τα λέει το Πανάγιο Πνεύμα. Το Πανάγιο Πνεύμα αυτό θέλει από σένα. Του λέω: “Γέροντα, εσύ μου δίνεις ευχή για τέτοιο πράγμα;. “Και με τα δύο μου χέρια, μου λέει, “αφού αυτό θέλει ο Θεός. Εσύ θα προσέχεις λίγο και το Πανάγιο Πνεύμα θα σε καλύπτει, θα σε προστατεύει. Θα σου αρέσει, θα σ’ αγαπήσει ο κόσμος πολύ και θα τους αγαπήσεις κι εσύ. Μετά θα πάρεις ένα αυτοκίνητο, για να κινήσαι και μετά δεύτερο, μου είπε με λεπτομέρειες.
“Αλλά, όταν θα πας, δεν θα πεις στον Δεσπότη «ήρθα», για να σε χειροτονήσει. Θα σε πάρει ο ίδιος τηλέφωνο και θα σου πει.
Κι εγώ ήρθα στην Κύπρο, στο χωριό μου. Και, τότε, με πήρε τηλέφωνο ο Δεσπότης και μου είπε: “Γιώργη, ετοιμάσου, θα πάω στην Ιεραποστολή και, όταν θα επιστρέψω, θα σε χειροτονήσω.» [π. Ευμένιος, ιερομόναχος από την Λάρνακα]
«Θα την βρεις την τσάντα σου»
«ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ του 1994, Σάββατο πρωί, είχα πάει στον Παππούλη να εκκλησιαστώ. Φεύγοντας από εκεί, δύο στενά πριν φτάσω στο σπίτι μου, με πλησιάζει ένα μηχανάκι με τσαντάκηδες και μου αρπάζουν την τσάντα. Την άλλη μέρα, μετά την Λειτουργία, καθόμαστε έξω με τον Παππούλη και του είπα, τι μου συνέβη. Τότε, ο Παππούλης πήγε μέσα στην εκκλησία. Περίμενα, περίμενα, πουθενά ο Παππούλης. Είχε περάσει πάνω από μισή ώρα κι εγώ βιαζόμουν να φύγω. Σηκώθηκα, λοιπόν, να φύγω κι εκείνη την ώρα βγαίνει ο Παππούλης από την εκκλησία και τρέχω να πάρω την ευχή του, χωρίς να του πω τίποτε. Κι εκείνος μου λέει: “Μην ανησυχείς. Θα την βρεις την τσάντα σου. Μετά από δέκα μέρες με πήραν τηλέφωνο από το αστυνομικό τμήμα Χαϊδαρίου, ότι βρέθηκε η τσάντα μου!» [Κόκκορη Μαρία]
Από το βιβλίο: Πατήρ Ευμένιος. Ο κρυφός άγιος της εποχής μας. Μοναχού Σίμωνος.
Αθήνα, 2009
