Ησαΐας – Κεφάλαιο ΝΖ’ (57)
Στίχ. 1-13. Η εγκληματικότητα και η φρικτή ειδωλολατρία των Ιουδαίων.
1 «Δείτε πως ο δίκαιος χάνεται και κανείς δεν συγκινείται, κανείς δεν το νιώθει αυτό μέσα στην καρδιά του˙ άνδρες δίκαιοι δολοφονούνται και κανείς δεν το προσέχει, όλοι αδιαφορούν. Επειδή επικρατεί παντού μεγάλη κακία, αφαιρείται αδίστακτα η ζωή του δικαίου˙
2 αφαιρείται μέσα από μια γενιά πονηρή και αμαρτωλή. Και ενταφιάζεται, για να εισέλθει στην αιώνια ειρήνη.
3 Για πλησιάστε όμως εδώ, εσείς που περιφρονείτε τον Νόμο μου, γιοι της ανομίας, απόγονοι μοιχών ανδρών και πόρνης γυναίκας.
4 Με ποιόν παίζετε και ποιόν χλευάζετε; Ποιόν θέλετε να εμπαίξετε και ανοίξατε το στόμα σας εναντίον του; Και σε ποιόν βγάλατε τη γλώσσα σας και την κρεμάσατε έξω από τα χείλη σας χλευαστικά; Δεν είστε εσείς παιδιά της απώλειας, αμαρτωλοί απόγονοι άνομων γονέων;
5 Εσείς είστε που λατρεύετε τα είδωλα και προσεύχεστε σ’ αυτά κάτω από τα πυκνόφυλλα δέντρα, εσείς που σφάζετε τα παιδιά σας στα φαράγγια, ανάμεσα στα βράχια.
6 Η λατρεία των ειδώλων λοιπόν, λαέ του Ισραήλ, έγινε η προτίμησή σου και η αγάπη σου˙ η λατρεία τους έγινε η κληρονομιά σου, σ’ εκείνους τους θεούς έχυσες σπονδές, σ’ εκείνους πρόσφερες θυσίες. Για όλα αυτά λοιπόν τα βέβηλα έργα σου δεν θα οργισθώ εναντίον σου;
7 Πάνω σ’ ένα μεγάλο και ψηλό βουνό, μετέωρο στον αέρα, τοποθέτησες την αμαρτωλή κλίνη σου, για να λατρεύεις τα είδωλα, και ανέβηκες εκεί για να προσφέρεις τις θυσίες σου.
8 Και πίσω από τη θύρα του σπιτιού σου έβαλες τις παραστάσεις των ειδώλων, για να τα θυμάσαι και να τα βλέπεις διαρκώς˙ νόμιζες ότι, εάν απομακρυνθείς από μένα, θα έχεις μεγαλύτερη προστασία από τα είδωλα˙ αγάπησες αυτούς τους ψεύτικους θεούς και σαν μοιχαλίδα θα ήθελες ακόμη και να κοιμάσαι μαζί τους, σαν να ήταν σύζυγοί σου.
9 Με την ειδωλολατρία σου κατάντησες σαν τη μοιχαλίδα, αφού απαρνήθηκες τον Θεό σου˙ και προτίμησες τους ψεύτικους θεούς, που ήταν μακριά σου, και τους έβαλες να κοιμούνται μαζί σου˙ κι έστειλες αγγελιαφόρους έξω από τα όρια της χώρας σου, σε λαούς ειδωλολατρικούς, για να ζητήσεις τη βοήθειά τους. Έτσι όμως παρασύρθηκες απ’ αυτούς και απομακρύνθηκες από μένα και εξευτελίσθηκες, κατέβηκες μέχρι τον Άδη.
10 Κουράστηκες από τις πολλές σου οδοιπορίες˙ κι όμως δεν παραδέχθηκες πως ήταν μάταιες˙ δεν είπες: ¨Θα πάψω να ζητώ ενισχύσεις από τους ξένους¨. Επειδή έκανες όλες αυτές τις ανομίες, δεν ένιωσες την δική μου ανάγκη, δεν θέλησες να καταφύγεις σε μένα και να με θερμοπαρακαλέσεις να σε προστατέψω.
11 Ποιόν φοβήθηκες και στάθηκες μπροστά του με δέος, ώστε να μου λες ψέματα και αθετείς τις υποσχέσεις που μου είχες δώσει; Και δεν θυμήθηκες εμένα, ούτε με έβαλες στη σκέψη σου και στην καρδιά σου. Κι εγώ, όταν είδα τη στάση σου αυτή, έκανα πως δεν σε βλέπω και αδιαφόρησα για σένα. Μα και πάλι εσύ δεν με φοβήθηκες.
12 Εγώ όμως θα αναγγείλω εναντίον σου τη δίκαιη απόφασή μου για τη συμπεριφορά σου αυτή και για τις σιχαμερές θυσίες που πρόσφερες στα είδωλα, οι οποίες δεν πρόκειται καθόλου να σε ωφελήσουν.
13 Όταν θα μου ζητήσεις βοήθεια, ας σε απαλλάξουν, αν μπορούν, τα είδωλά σου από τη συμφορά σου αυτή˙ δεν θα μπορέσουν τίποτε να σου κάνουν. Διότι όλους αυτούς τους ψεύτικους θεούς θα τους πάρει ο άνεμος και θα τους πετάξει μακριά η καταιγίδα. Αυτοί όμως που κρατιούνται σταθερά από μένα, θα αποκτήσουν και πάλι την πατρίδα τους και θα κληρονομήσουν το όρος το άγιό μου, τη νέα Ιερουσαλήμ».
1 ΙΔΕΤΕ ως ο δίκαιος απώλετο, και ουδείς εκδέχεται τη καρδία, και άνδρες δίκαιοι αίρονται, και ουδείς κατανοεί. απο γάρ προσώπου αδικίας ήρται ο δίκαιος,
2 έσται εν ειρήνη η ταφή αυτού, ήρται εκ του μέσου
3 υμείς δέ προσαγάγετε ώδε, υιοί άνομοι, σπέρμα μοιχών και πόρνης,
4 εν τίνι ενετρυφήσατε? και επι τίνα ηνοίξατε το στόμα υμών; και επι τίνα εχαλάσατε την γλώσσαν υμών; ουχ υμείς εστε τέκνα απωλείας; σπέρμα άνομον;
5 οι παρακαλούντες είδωλα υπό δένδρα δασέα, σφάζοντες τα τέκνα αυτών εν ταις φάραγξιν αναμέσον των πετρών.
6 εκείνη σου η μερίς, ούτός σου ο κλήρος, κακείνοις εξέχεας σπονδάς κακείνοις ανήνεγκας θυσίας, επι τούτοις ούν ουκ οργισθήσομαι;
7 επ’ όρος υψηλόν και μετέωρον, εκεί σου η κοίτη, και εκεί ανεβίβασας θυσίας σου.
8 και οπίσω των σταθμών της θύρας σου έθηκας μνημόσυνά σου, ώου ότι εάν απ’ εμού αποστής, πλείόν τι έξεις, ηγάπησας τούς κοιμωμένους μετά σού
9 και επλήθυνας την πορνείαν σου μετ’ αυτών και πολλούς εποίησας τούς μακράν απο σού και απέστειλας πρέσβεις υπέρ τα όριά σου και απέστρεψας και εταπεινώθης έως άδου.
10 ταις πολιοδίαις σου εκοπίασας και ουκ είπας, παύσομαι ενισχύουσα, ότι έπραξας ταύτα, δια τούτο ου κατεδεήθης μου σύ.
11 τίνα ευλαβηθείσα εφοβήθης και εψεύσω με και ουκ εμνήσθης μου, ουδέ έλαβές με εις την διάνοιαν ουδέ εις την καρδίαν σου; και εγώ σε ιδών παρορώ, και εμέ ουκ εφοβήθης.
12 και εγώ απαγγελώ την δικαιοσύνην μου και τα κακά σου, ά ουκ ωφελήσει σε.
13 όταν αναβοήσης, εξελέσθωσάν σε εν τη θλίψει σου, τούτους γάρ πάντας άνεμος λήψεται και αποίσει καταιγίς. οι δέ αντεχόμενοί μου κτήσονται γήν και κληρονομήσουσι το όρος το άγιόν μου.
Στίχ. 14-21. Ο Θεός θα συγχωρέσει και θα θεραπεύσει τον λαό του.
14 Και θα πουν τότε οι αγγελιαφόροι του Θεού: «Ανοίξτε δρόμο για τον λαό μου, καθαρίστε τους δρόμους μπροστά του, πάρτε και πετάξτε μακριά τα εμπόδια από τον δρόμο που θα περάσει ο λαός μου».
15 Αυτά λέει ο Κύριος ο ύψιστος, ο αιώνιος και αναλλοίωτος, που κατοικεί στα ύψη του ουρανού και το όνομά του είναι «Άγιος των Αγίων»˙ ο ύψιστος Κύριος, που αναπαύεται ανάμεσα στους αγίους, δίνει υπομονή στους ολιγόψυχους, και προσφέρει ζωή και παρηγοριά στους απελπισμένους και συντετριμμένους στην καρδιά:
16 «Δεν θα σας τιμωρώ αιωνίως, ούτε θα είμαι πάντοτε οργισμένος απέναντί σας. Διότι το πνεύμα που έχει μέσα του ο καθένας σας, από μένα προήλθε˙ και κάθε ζωντανή πνοή εγώ τη δημιούργησα.
17 Βέβαια λύπησα για λίγο τον Ισραήλ για τις αμαρτίες του και απέστρεψα με αποδοκιμασία το πρόσωπό μου απ’ αυτόν˙ μετά όμως εκείνος μετανόησε και λυπήθηκε και πορεύθηκε στα έργα του γεμάτος λύπη.
18 Είδα την αλλαγή στη ζωή του και τον θεράπευσα από τις πληγές του και τις δοκιμασίες του˙ και τον παρηγόρησα και του έδωσα πραγματική παρηγοριά.
19 Του εξασφάλισα αταλάντευτη ειρήνη και με τους ειδωλολάτρες που βρίσκονται μακριά, και με τους Ιουδαίους, που βρίσκονται κοντά του». Και είπε ο Κύριος: «Εγώ θα τους θεραπεύσω.
20 Οι αμετανόητοι όμως αμαρτωλοί θα κλυδωνίζονται στη ζωή τους, σαν να βρίσκονται μέσα σε άγρια τρικυμισμένη θάλασσα, και δεν θα μπορέσουν ποτέ να βρουν ανάπαυση.
21 Διότι όπως είπε ο Κύριος, δεν υπάρχει χαρά στους ασεβείς».
14 και ερούσι, καθαρίσατε απο προσώπου αυτού οδούς και άρατε σκώλα απο της οδού του λαού μου. ~
15 Τάδε λέγει Κύριος ο Ύψιστος, ο εν υψηλοίς κατοικών τον αιώνα, άγιος εν αγίοις όνομα αυτώ, Κύριος Ύψιστος εν αγίοις αναπαυόμενος και ολιγοψύχοις διδούς μακροθυμίαν και διδούς ζωήν τοις συντετριμμένοις την καρδίαν,
16 ουκ εις τον αιώνα εκδικήσω υμάς, ουδέ διαπαντός οργισθήσομαι υμίν, πνεύμα γάρ παρ’ εμού εξελεύσεται και πνοήν πάσαν εγώ εποίησα.
17 δι’ αμαρτίαν βραχύ τι ελύπησα αυτόν και επάταξα αυτόν και απέστρεψα το πρόσωπόν μου απ’ αυτού, και ελυπήθη και επορεύθη στυγνός εν ταις οδοίς αυτού.
18 τας οδούς αυτού εώρακα και ιασάμην αυτόν και παρεκάλεσα αυτόν και έδωκα αυτώ παράκλησιν αληθινήν,
19 ειρήνην επ’ ειρήνη τοις μακράν και τοις εγγύς ούσι. και είπε Κύριος, ιάσομαι αυτούς,
20 οι δέ άδικοι ούτως κλυδωνισθήσονται και αναπαύσασθαι ου δυνήσονται.
21 ουκ έστι χαίρειν τοις ασεβέσιν, είπε Κύριος ο Θεός.
Από το: “η Παλαιά Διαθήκη, κατά τους εβδομήκοντα, με σύντομη ερμηνεία.” Ερμηνευτική απόδοσις υπό π. Τρεμπέλα, Ηρ. Παπαδημητρίου, Γ. Ψαλτάκη, Ν. Βασιλειάδη. Απόδοση της ερμηνείας στην Νεοελληνική Μάριος Δομουχτσής.
Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
