Προφητείας Ησαϊου τό Ανάγνωσμα.
(Κεφ. ΝΒ’ 13 – ΝΔ’, 1)
Κεφάλαιο ΝΒ’ (52-ο).
Στίχοι 13-15. Ο Μεσσίας από την εσχάτη αδοξία στην άφθαστη δόξα!
13 Αυτά λέγει ο Κύριος: Ιδού˙ ο δούλος μου θα επιτελέσει το έργο του με σοφία και σύνεση και γι’ αυτό θα υψωθεί και θα δοξασθεί και το μεγαλείο του θα φθάσει ψηλά στους ουρανούς.
14 Κι όπως αρχικά θα μείνουν εκστατικοί και θα σκανδαλισθούν γι’ Αυτόν πολλοί Ιουδαίοι – τόσο πολύ θα χάσει η μορφή του την ωραιότητά της ενώπιον των ανθρώπων και τόσο πολύ θα διασυρθεί η υπόληψή του από τους ανθρώπους-
15 έτσι κατόπιν πολλά έθνη θα πλημμυρίσουν από θαυμασμό γι’ Αυτόν˙ ακόμη και οι βασιλείς θα μείνουν άφωνοι, με το στόμα κλειστό, από δέος και έκπληξη. Κι αυτό θα γίνει, διότι θα τον δουν τα έθνη που δεν είχαν ακούσει ποτέ προφητικό κήρυγμα γι’ αυτόν˙ κι αυτοί που δεν είχαν ακούσει ποτέ γι’ Αυτόν, θα ακούσουν το κήρυγμά του και θα πιστεύσουν και θα κατανοήσουν τη διδασκαλία του.
13 Τάδε λέγει Κύριος: Ιδού συνήσει ο παίς μου και υψωθήσεται και δοξασθήσεται και μετεωρισθήσεται σφόδρα.
14 όν τρόπον εκστήσονται επι σέ πολλοί ~ ούτως αδοξήσει απο των ανθρώπων το είδός σου και η δόξα σου απο υιών ανθρώπων ~
15 ούτω θαυμάσονται έθνη πολλά επ’ αυτώ, και συνέξουσι βασιλείς το στόμα αυτών, ότι οις ουκ ανηγγέλη περι αυτού, όψονται, και οι ουκ ακηκόασι, συνήσουσι.
Κεφάλαιο ΝΓ’ (53-ο0).
Στίχ. 1-9. Το πάθος του Μεσσία.
1 Κύριε, ποιός πίστεψε σ’ αυτά που ακούσαμε εμείς, οι προφήτες, από σένα και κηρύξαμε στους ανθρώπους; Και η δύναμη του Κυρίου που εκδηλώθηκε στη ζωή του Μεσσία σε ποιόν φανερώθηκε κι έγινε πιστευτή;
2 Τον αναγγείλαμε σαν ένα μικρό παιδί και άσημο ενώπιον του λαού, σαν μια ρίζα ατροφική στην άνυδρη και διψασμένη γη. Δεν υπήρχε στη μορφή του καμία ευπρέπεια, καμία ωραιότητα. Τον είδαμε, και στο πρόσωπό Του, δεν είχε καμία ομορφιά, καμία λαμπρότητα.
3 Αλλά το πρόσωπό του ήταν ατιμασμένο και εξουθενωμένο περισσότερο από όλους τους ανθρώπους˙ σαν να μην υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους. Ήταν ένας άνθρωπος πληγωμένος που ήξερε να βαστάζει και να υπομένει τους πόνους και τις ταλαιπωρίες. Τόσο πολύ βασανίσθηκε, ώστε το πρόσωπό του έγινε αντικείμενο αποστροφής, ατιμάσθηκε και εξουθενώθηκε˙ λογαριάσθηκε σαν να μην υπάρχει.
4 Αυτός υποφέρει, επειδή σηκώνει πάνω του το φορτίο των δικών μας αμαρτιών˙ για τις δικές μας αμαρτίες πονά. Κι εμείς μέσα στην πλάνη μας νομίσαμε ότι Αυτός πονά και υποφέρει, διότι χτυπήθηκε από τον Θεό για δικές του αμαρτίες.
5 Αυτός όμως τραυματίσθηκε για τις δικές μας αμαρτίες και ταλαιπωρήθηκε για τις δικές μας ανομίες. Για τη δική μας ειρήνη και σωτηρία έπεσε πάνω του αυτή η τιμωρία. Με τη δική του πληγή θεραπευθήκαμε εμείς.
6 Εμείς όλοι είχαμε πλανηθεί σαν πρόβατα. Κάθε άνθρωπος είχε χάσει το δρόμο του και πορευόταν μέσα στην πλάνη και την αποστασία. Και για τις δικές μας αμαρτίες ο Κύριος παρέδωσε τον Μεσσία σε παθήματα και θάνατο.
7 Κι Αυτός, ενώ υπέστη τόσες κακώσεις, δεν ανοίγει το στόμα του να παραπονεθεί˙ σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή, χωρίς να προβάλει καμία αντίσταση, και σαν αρνί που στέκεται άφωνο μπροστά σ’ αυτόν που το κουρεύει, έτσι δεν ανοίγει το στόμα του.
8 Με το ταπεινωτικό του πάθος καταπατήθηκε το δίκιο του, καταδικάστηκε άδικα˙ ύστερα όμως από τον άδικο θάνατό του, ποιός θα μπορέσει να ανακαλύψει την καταγωγή του ή να μιλήσει για τους πνευματικούς απογόνους του; Διότι του αφαιρέθηκε βίαια η ζωή από τη γη, οδηγήθηκε σε άδικο θάνατο για τις αμαρτίες του λαού μου.
9 Εγώ όμως θα εκδικηθώ τους εχθρούς του που τον οδήγησαν στον τάφο. Θα παραδώσω στον θάνατο τους πονηρούς αυτούς ανθρώπους και τον θάνατό του θα τον πληρώσουν οι πλούσιοι. Διότι ο δούλος μου καμία ανομία δεν έκανε, ούτε βγήκε ποτέ από τα χείλη του κάποιος δόλος ή ψέμα.
1 ΚΥΡΙΕ, τίς επίστευσε τη ακοή ημών; Και ο βραχίων Κυρίου τίνι απεκαλύφθη;
2 ανηγγείλαμεν ως παιδίον εναντίον αυτού, ως ρίζα εν γή διψώση. ουκ έστιν είδος αυτώ ουδέ δόξα, και είδομεν αυτόν, και ουκ είχεν είδος ουδέ κάλλος,
3 αλλά το είδος αυτού άτιμον και εκλείπον παρά πάντας τούς υιούς των ανθρώπων. άνθρωπος εν πληγή ών και ειδώς φέρειν μαλακίαν, ότι απέστραπται το πρόσωπον αυτού, ητιμάσθη και ουκ ελογίσθη.
4 ούτος τας αμαρτίας ημών φέρει και περι ημών οδυνάται, και ημείς ελογισάμεθα αυτόν είναι εν πόνω και εν πληγή υπό Θεού και εν κακώσει.
5 αυτός δέ ετραυματίσθη δια τας αμαρτίας ημών και μεμαλάκισται δια τας ανομίας ημών, παιδεία ειρήνης ημών επ’ αυτόν. τω μώλωπι αυτού ημείς ιάθημεν.
6 πάντες ως πρόβατα επλανήθημεν, άνθρωπος τη οδώ αυτού επλανήθη, και Κύριος παρέδωκεν αυτόν ταις αμαρτίαις ημών.
7 και αυτός δια το κεκακώσθαι ουκ ανοίγει το στόμα αυτού! Ως πρόβατον επι σφαγήν ήχθη και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα.
8 εν τη ταπεινώσει η κρίσις αυτού ήρθη, την δέ γενεάν αυτού τίς διηγήσεται; ότι αίρεται απο της γής η ζωή αυτού, απο των ανομιών του λαού μου ήχθη εις θάνατον.
9 και δώσω τούς πονηρούς αντί της ταφής αυτού και τούς πλουσίους αντί του θανάτου αυτού, ότι ανομίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού.
Στίχ. 10-12. Η δόξα του Μεσσία μετά το πάθος του.
10 Και ο Κύριος θέλει να αποδείξει την αθωότητά του και την καθαρότητά του και να τον απαλλάξει από τον εξευτελισμό των παθημάτων του. Εάν προσφέρετε αυτόν ως εξιλαστήρια θυσία για τις αμαρτίες σας, η ψυχή σας θα δει την ατελεύτητη γενιά του. Και ο Κύριος θέλει να αφαιρέσει
11 τον πόνο της ψυχής του και να του δείξει το φως του, για να αναπλάσει με τη σοφία του το ανθρώπινο γένος˙ θέλει να αποδείξει την αθωότητα του δίκαιου αυτού δούλου του, ο οποίος με τη ζωή του υπηρέτησε όλη την ανθρωπότητα και με τη θυσία του ανέλαβε να βαστάξει τις αμαρτίες πολλών ανθρώπων.
12 Γι’ αυτό θα αποκτήσει ως δική του πνευματική κληρονομιά πολλούς ανθρώπους κι από τους ισχυρούς θα πάρει λάφυρα. Διότι παρέδωσε ο ίδιος εκουσίως τη ζωή του στον θάνατο και δέχθηκε να συγκαταλεχθεί με τους αμαρτωλούς ανθρώπους˙ Αυτός πάνω στον σταυρό σήκωσε τις αμαρτίες πολλών ανθρώπων και για τις αμαρτίες τους αυτές θυσιάστηκε και παραδόθηκε σε θάνατο.
10 Και Κύριος βούλεται καθαρίσαι αυτόν απο της πληγής. εάν δώτε περι αμαρτίας, η ψυχή υμών όψεται σπέρμα μακρόβιον, και βούλεται Κύριος αφελείν
11 απο του πόνου της ψυχής αυτού, δείξαι αυτώ φώς και πλάσαι τη συνέσει, δικαιώσαι δίκαιον εύ δουλεύοντα πολλοίς, και τας αμαρτίας αυτών αυτός ανοίσει.
12 δια τούτο αυτός κληρονομήσει πολλούς και των ισχυρών μεριεί σκύλα, ανθ’ ών παρεδόθη εις θάνατον η ψυχή αυτού, και εν τοις ανόμοις ελογίσθη, και αυτός αμαρτίας πολλών ανήνεγκε και δια τας αμαρτίας αυτών παρεδόθη.
Κεφάλαιο ΝΔ’ (54-ο).
1 Πανηγύρισε από χαρά, Εκκλησία των εθνών, που ήσουν στείρα και δεν γεννούσες παιδιά. Κραύγασε και φώναξε ολόχαρη εσύ που δεν είχες νιώσει ποτέ πόνους τοκετού. Διότι θα αποκτήσεις περισσότερα παιδιά εσύ που δεν είχες άνδρα, παρά η γυναίκα που είχε άνδρα, η Συναγωγή, που είχε πνευματικό νυμφίο τον Θεό.
1 ΕΥΦΡΑΝΘΗΤΙ, στείρα η ου τίκτουσα, ρήξον και βόησον, η ουκ ωδίνουσα, ότι πολλά τα τέκνα της ερήμου μάλλον ή της εχούσης τον άνδρα.
Από το: “η Παλαιά Διαθήκη, κατά τους εβδομήκοντα, με σύντομη ερμηνεία.” Ερμηνευτική απόδοσις υπό π. Τρεμπέλα, Ηρ. Παπαδημητρίου, Γ. Ψαλτάκη, Ν. Βασιλειάδη. Απόδοση της ερμηνείας στην Νεοελληνική Μάριος Δομουχτσής.
Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
