Κοντάκιον Ήχος β’
Τά άνω ζητών
Να σκέπτεσαι, ψυχή μου, την ώρα του τέλους σου και να αισθάνεσαι φόβο (καθώς θα θυμάσαι) το πάθημα της συκιάς που (ξεράθηκε και) κόπηκε.
Έτσι ταλαίπωρη ψυχή μου, να εργάζεσαι με επιμέλεια, για να αξιοποιήσεις τα χαρίσματα που σου έδωσε ο Θεός. Κι αυτό, μένοντας άγρυπνος και φωνάζοντας:
Προσοχή μη τυχόν και μείνουμε έξω από το νυμφώνα του Χριστού (από τη Βασιλεία Του).
Τήν ώραν ψυχή, τού τέλους εννοήσασα, καί τήν εκκοπήν, τής συκής δειλιάσασα,
τό δοθέν σοι τάλαντον, φιλοπόνως έργασαι ταλαίπωρε, γρηγορούσα καί κράζουσα.
Μή μείνωμεν έξω τού νυμφώνος Χριστού.
Ο Οίκος.
Γιατί αδιαφορείς, άθλια ψυχή μου; Γιατί φέρνεις τη φαντασία σου άκαιρα σ’ ανόητες φροντίδες; Γιατί καταγίνεσαι με πράγματα παροδικά;
Φτάνει η τελευταία ώρα και πρόκειται να χωρισθούμε από τα γήινα. Όσο ακόμα έχεις καιρό, σύνελθε και φώναξε:
Έχω αμαρτήσει, Σωτήρα μου, σ’ Εσένα. Μη με κόψεις από τη ρίζα σαν την άκαρπη συκιά, αλλά ως σπλαχνικός που είσαι, Χριστέ, λυπήσου με, τώρα που με φόβο κραυγάζω:
Προσοχή μη τυχόν και μείνουμε έξω από το νυμφώνα του Χριστού (από την ουράνια Βασιλεία Του).
Τί ραθυμείς αθλία ψυχή μου; τί φαντάζη ακαίρως μερίμνας αφελείς;
Τί ασχολείς πρός τά ρέοντα; εσχάτη ώρα εστίν απάρτι, καί χωρίζεσθαι μέλλομεν τών ενταύθα,
έως καιρόν κεκτημένη, ανάνηψον κράζουσα. Ημάρτηκά σοι Σωτήρ μου, μή εκκόψης με, ώσπερ τήν άκαρπον συκήν, αλλ’ ως εύσπλαγχνος Χριστέ, κατοικτείρησον, φόβω κραυγάζουσαν.
Μή μείνωμεν έξω τού νυμφώνος Χριστού.
