Πρόλογος.
Στο αρχείο των βίων των αγίων που είχε συγγράψει ο μακαριστός π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος συμπεριλαμβάνεται και ο βίος του Αγίου Πέτρου Άργους.
Ο άγιος Πέτρος από μικρός, στην πόλη των πόλεων στην Κων/πολη, όπου γεννήθηκε, αφιερώθηκε στα ιερά γράμματα, αλλά και στους ασκητικούς αγώνες, φθάνοντας σε μεγάλα ύψη αγιότητος. Ύστερα από πολλές πιέσεις των κατοίκων του Άργους, του αδελφού του Παύλου, Αρχιεπισκόπου Κορίνθου, και πολλών άλλων δέχεται την ποιμαντορία του επισκοπικού θρόνου Άργους και Ναυπλίου
Εκεί επιδίδεται σε νέους αγώνες, αφιερώνεται πλήρως στο ποίμνιό του, όπου και γίνεται ο προστάτης και πατέρας όλων των πιστών.
Μετά την αγία κοίμησή του, οι κάτοικοι της Αργολίδος, που τόσο πολύ τον αγάπησαν, έκτισαν μεγαλοπρεπέστατον περικαλή Ιερό Ναό προς τιμήν του, όπου φυλάσσονται και τα Άγια Ι. Λείψανά Του.
Ο Άγιος Πέτρος, ο πολιούχος του Άργους.
Ο Άγιος Πέτρος Αρχιεπίσκοπος Άργους γεννήθηκε το 852 ή 855 στην Κων/πολη (από πολλούς επιστεύετο ότι ο πολιούχος του Άργους Άγιος Πέτρος Πατρίδα είχε την Σικελία) από γονείς πλούσιους, αλλά πιστούς και ευγενείς. Ανετράφη μαζί με τα άλλα αδέλφια του, τέσσερα αγόρια και μία αδελφή, «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Τα αδέλφια του ήταν ο Παύλος, ο Διονύσιος, ο Πέτρος και ο μικρότερος Πλάτων. Το όνομα της αδελφής του δεν είναι γνωστό.
Ως προς το επώνυμο της οικογενείας του σε έγγραφο σχετικό με την χειροτονία του αδελφού του Παύλου αναφέρεται:
«Λήγοντος του 9ου αιώνος προεχειρίσθη υπό του τότε οικουμενικού Πατριάρχου Κων/πόλεως Νικολάου του Ιταλού ή Μυστικού Μητροπολίτης Κορίνθου Παύλος Σίκουλος ο Βυζάντιος, όστις έσχεν αδελφόν μοναχόν Πέτρον ονόματι, εν οσιότητι και αρετή βιούντα».
Από μικρός αφοσιώθηκε στα ιερά γράμματα και στην καλλιέργεια των αρετών του. Όλοι τον εθαύμαζαν για την πολλή του εξυπνάδα, για την ευστροφία του και την ορθή κρίση.
Λαμβάνει το μοναχικό σχήμα.
Από παιδί ο άγιος είχε την κλήση προς την μοναχική πολιτεία και γι’ αυτό από μικρή ηλικία μαζί με τον αδελφό του Πλάτωνα έλαβαν το μοναχικό σχήμα. Έτσι μιμήθηκαν τους γονείς τους και τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς τους Διονύσιο και Παύλο καθώς και την αδελφή τους, οι οποίοι αφού αρνήθηκαν τα εφήμερα του κόσμου, οικογενειακώς ασπάσθηκαν τον μοναχικό βίο και εκάρησαν μοναχοί σε κάποια Ι. Μονή από τις πολλές Ιερές Μονές της Κων/πόλεως.
Εκεί ο θείος Πέτρος δόθηκε ολόψυχα στους ασκητικούς αγώνες και μετά από λίγο καιρό απέκτησεν τόση μεγάλη πρόοδο, ώστε όλοι τον τιμούσαν βαθύτατα και τον είχαν σαν μοναδικό παράδειγμα της Μοναχικής ζωής και πολιτείας.
Του προτείνουν να γίνη Επίσκοπος Κορίνθου.
Οι πολύ μεγάλες αρετές του αγίου, δεν ήταν δυνατόν να κρυφτούν από τον τότε άξια κατευθύνοντα το πηδάλιο της Εκκλησίας Πατριάρχη Νικόλαο τον Μυστικό ή Παλαιό, όπως τον ονόμαζαν «ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη» (Ματθ. ε’ 14). Όταν εχήρευσε ο αρχιερατικός θρόνος της Κορίνθου, ο πιστός λαός ζητούσε να τον αναλάβη ένας τέτοιος άνδρας, που έλαμπε από αρετές και ήταν σε θέση να στηρίξη τον λαό στην ευσέβεια. Τότε ο πατριάρχης καθόλου δεν παραμέλησε, αλλά μεταχειρίσθηκε κάθε μέσο, για να πείση τον άγιο να αποδεχθή την ιερωσύνη.
Αλλά ο άγιος Πέτρος, αναλογιζόμενος το βαρύ και δυσβάστακτο φορτίο του αξιώματος και ενθυμούμενος τις μεγάλες και πολλαπλές ευθύνες, δεν δεχόταν την πρόταση, για να γίνη αρχιερεύς. «Όταν είδε ο πατριάρχης ότι απέτυχε του σκοπού του, στράφηκε προς τον αδελφό του αγίου τον Παύλο, τον οποίον και χειροτόνησε επίσκοπο Κορίνθου (και ο αδελφός του αγίου Πέτρου ανήκει στην χωρία των αγίων της Εκκλησίας μας. Η μνήμη του αγίου Παύλου εορτάζεται στις 27 Μαρτίου).
Μεταβαίνει στην Κόρινθο.
Ο πατριάρχης όμως δεν σταμάτησε να ενδιαφέρεται θερμά για τον Άγιο, αγωνιζόμενος με δύναμη, για να πετύχη και κατατάξη αυτόν στην χορεία των επισκόπων. Τότε ο μακάριος Πέτρος, φοβούμενος μήπως στο τέλος υποχωρήσει από τις πιέσεις του πατριάρχου, αφού εγκατέλειψε την Κων/πολη ακολούθησε τον αδελφό του Παύλο στην Κόρινθο, όπου για πολύ χρόνο ασκήτευε στα εκεί ησυχαστήρια. Εκεί σε μία ερημική και ήρεμη περιοχή, ο Πέτρος ασχολείται με την μελέτη της αγίας Γραφής και των πατέρων καθώς και την υμνογραφία. Εξυμνεί τα έργα και τους λόγους των οσίων και αγίων πατέρων και συντάσσει θεόπνευστα εγκώμια για τους μάρτυρες της εκκλησίας του Χριστού. Κυρίως όμως μιμείται τους ασκητές της ερήμου, εμπλουτίζει τις θεολογικές του γνώσεις, προσεύχεται και υμνεί τον Θεό.
Αλλά αν και απέφευγε ο άγιος με μεγάλη ταπείνωση την δόξα των ανθρώπων, όμως ο πανάγαθος Θεός, ο οποίος δοξάζει αυτούς, που τον δοξάζουν, ακόμη περισσότερο απεκάλυπτε και παρουσίαζε στον πιστό λαό τον ανεκτίμητο αυτό θησαυρό της εκκλησίας μας.
Χειροτονείται επίσκοπος Άργους.
Η φήμη όμως του Πέτρου, αν και αυτός την απέφευγε, διαδόθηκε σε όλη την Πελοπόννησο ακόμη και σε όλη την Ελλάδα.
Για τούτο, όταν εκοιμήθη ο αρχιερέας του Άργους και Ναυπλίου, οι εκεί χριστιανοί στέλνουν επιτροπή προς τον Αρχιεπίσκοπο Κορίνθου Παύλο, και τον παρακαλούσαν να πείση τον αδελφό του Πέτρο να αναλάβη την χηρεύουσα επισκοπή τους.
Όταν ο Πέτρος έμαθε αυτό, έφυγε κρυφά και για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν άγνωστο που έμενε, ακόμη και ο αδελφός του δεν γνώριζε που βρισκόταν. Όταν ο Άγιος έμαθε ότι οι Αργείοι επέστρεψαν στην πατρίδα τους παρουσιάσθηκε πάλι στην Κόρινθο. Όμως οι Αργείοι πάλι επέστρεψαν και με παρακλήσεις και δάκρυα τον έπεισαν και δέχθηκε και αφού χειροτονήθηκε, ανέλαβε την διαποίμανση του επισκοπικού θρόνου Άργους και Ναυπλίου το έτος 912 μ. Χ.
Όταν ανέβηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, ο θείος Πέτρος, ετέθη πράγματι ως λύχνος επί την λυχνίαν, και «λάμπει πάσι τοις εν τη οικία» (Ματθ. ε’ 15). Αμέσως λοιπόν μόλις ανέλαβε την διοίκηση της εκκλησίας, έσπευσε να αποδώση προς αυτήν την αρμόζουσα μεγαλοπρέπεια.
Επιδίδεται σε νέους αγώνες.
Αφού λοιπόν τακτοποίησε με θαυμαστή σύνεση και σοφία τα της εκκλησίας και του κλήρου, επιδόθηκε σε νέους πνευματικούς αγώνες. Διότι το υψηλό της Αρχιερωσύνης αξίωμα, άνοιξε στον άγιο μεγάλο πεδίο δράσεως. Έτσι οι μέχρι τώρα κρυμμένοι θησαυροί του, επρόκειτο τώρα να φανερωθούν και να καρποφορήσουν στις ψυχές του πιστού λαού. Ο πλούτος της σοφίας του άρχισε να μεταδίδεται πλούσια σε όλους. Οι θησαυροί της φωτισμένης διανοίας του, προσφέρονταν σε αυτούς, που είχαν ανάγκη τα σωτήρια νάματα του θείου λόγου, τα οποία έρρεαν άφθονα και επήγαζαν από την ευφράδεια και πειστική δύναμη του λόγου του αγίου, ποτίζοντας πλούσια και άφθονα και με προσοχή τον πνευματικό αγρό και παρήγαγαν πολλούς γλυκύτατους καρπούς αρετών και ευσεβείας.
Διδάσκει τον βίο του.
Γλυκύτεροι και από το μέλι έρρεαν οι λόγοι από το στόμα του αγίου, ως νέος χρυσορρήμων, το δε παράδειγμα του έμπρακτου βίου του που στήριζε την διδασκαλία του, έλαμπε παντού τόσο πολύ, ώστε όλοι, με τα έργα τους καθοδηγούμενοι και από τις διδασκαλίες του εμψυχούμενοι, να ρυθμίζουν τις πράξεις τους σύμφωνα με την κατά Χριστό ζωή.
Οι κάτοικοι της περιοχής, φωτιζόμενοι από το φως της αλήθειας μεταβάλλονται σε ευσεβείς και ενάρετους χριστιανούς τόσο, που πλέον βλέπει κανείς να εμφανίζωνται θεοφιλή έργα και πράξεις φιλανθρωπίας. Ανάπηροι, τυφλοί, ορφανά, ανήμποροι γέροντες, ταλαίπωρες χήρες προσφεύγουν στην οικία του επισκόπου και βρίσκουν καταφύγιο. Κανένας δεν φεύγει δυσαρεστημένος. Οι καταδιωγμένοι από τις πατρίδες τους, λόγω των βαρβαρικών επιδρομών, βρίσκουν απάνεμο λιμάνι κοντά στον επίσκοπο Πέτρο. Προσέχει την νεολαία και κατευθύνει τους αγράμματους νέους στις τέχνες, που εκείνοι επιλέγουν ανάλογα με την κλίση τους. Η δίχως όρια αγάπη του προς τους πτωχούς και τους αδύνατους είναι τόση, ώστε μέσα στο καταχείμωνο, διακριτικά και αθόρυβα ρίχνει από το παράθυρο του κελλιού του ό,τι έχει. Ακόμη και τον μανδύα του! Πολλές φορές αναγκάζονται οι άνθρωποι του σπιτιού το επόμενο πρωί να αγοράζουν όσα ο άγιος κρυφά, την νύκτα, έχει χαρίσει.
Ήταν δε φρουρός άγρυπνος ο άγιος και ποιμένας ακοίμητος της ποίμνης του Χριστού και ζηλωτής των πατρικών παραδόσεων και των ιερών δογμάτων της πίστεως και μεγάλες προσπάθειες κατέβαλε, για να διατηρηθούν αυτά σώα, ανέπαφα και ακέραια. «Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις ας εδιδάχθητε» (Β’ Θεσσ’ β’, 15). Έτσι λοιπόν πολλά και λαμπρά τρόπαια της ορθοδοξίας απέκτησε ο μακάριος για τους αγώνες του εναντίον των αιρέσεων. Αν και ο επί μεγάλο χρονικό διάστημα σάλος των αιρέσεων, που συνετάραξε και διέσχιζε την εκκλησία εφαίνετο τότε ότι είχε σταματήσει, εν τούτοις, ρίζες τις ασεβείας ακόμη εσώζοντο και όχι σπάνια φύτρωναν ζιζάνια στον αγρό του Κυρίου, τα οποία κατέστρεφαν τον γνήσιο σπόρο του ευαγγελικού κηρύγματος και εμπόδιζαν την ελεύθερη αυτού βλάστηση.
Κάνει πολλά θαύματα.
Πολλά δε υπερφυσικά και παράδοξα θαύματα έκανε ο θείος Πέτρος με την προσευχή και την θερμή πίστη προς τον Θεό. Έτσι χωλούς γιάτρεψε λεπρούς καθάρισε, παράλυτους σήκωσε και πάρα πολλές αρρώστιες, με το να βάλη μόνο τα χέρια επάνω στους ασθενείς, ως άλλος Απόστολος τους εθεράπευσε. Ιδιαίτερα η συμπάθεια του αγίου προς τις χήρες και τα ορφανά ήταν τόσο στοργική, ώστε να μείνη παραδειγματική. Αλλά και η προστασία και υπεράσπιση του αγίου, προς τους αδικουμένους και καταπιεζομένους από τους ισχυρούς ήταν το ίδιο θερμή και ακαταμάχητη, επειδή η δύναμη των λόγων του, που εστηρίζετο στην ευσέβεια και στην αρετή, ανεδείκνυε αυτόν σεβαστό σε όλους.
Αξιώθηκε του προορατικού χαρίσματος.
Εκείνο όμως που έκανε τον άγιο περισσότερο αγαπητό και έκανε μεγαλύτερο τον σεβασμό των χριστιανών προς αυτόν, ήταν ο μεγάλος ζήλος του να σώζη τους αιχμαλώτους χριστιανούς από τους πειρατές, και η μεγάλη του προθυμία να τρέχη στις πόλεις και τα φρούρια και να παρηγορή όσους είχαν ανάγκη.
Ο άγιος αξιώθηκε και του προορατικού χαρίσματος, και της δυνάμεως να κάνη θαύματα, ώστε πολλά γεγονότα προεγνώρισε και προείπε, τα οποία πραγματικά συνέβησαν στον καιρό που τα είχε προσδιορίσει.
Παραθέτομεν ολίγα από τα πολλά θαύματα τα οποία έκανε εν ονόματι του Κυρίου και τα οποία θέλουν να μας αποδείξουν ποία και πόση παρρησία απέκτησε προς Αυτόν που κάνει μεγάλα και θαυμαστά ένδοξα και εξαίσια.
Σώζει τους Αργίτες από την πείνα.
Μεγάλη πείνα εμφανίσθηκε κάποτε στην πόλη του Άργους και σε όλη την Πελοπόννησο. Τότε όλος ο λαός κατέφυγε στον άγιο και ζητούσε με την προσευχή του να τους σώση. Πράγματι ο άγιος διέθεσε όλη την περιουσία του να βοηθήση τον πιστό λαό και τίποτε άλλο δεν του έμεινε εκτός από ένα πιθάρι αλεύρι. Όμως με την ακλόνητη πίστη του στράφηκε προς τον Θεό. Τότε που πεινούσε ο λαός, εζήτησε την θεία βοήθεια και ώ των θαυμασίων σου Χριστέ! Το λίγο αλεύρι που υπήρχε στο πιθάρι, μεταβλήθηκε σε ακένωτη και ανεξάντλητη πηγή, όπως η στάμνα της χήρας επί της εποχής του προφήτη Ηλία του Θεσβίτη και έφθασε για τροφή των πεινώντων μέχρις ότου πέρασε η κρίση της πείνας. «Και από της ημέρας ταύτης η υδρία του αλεύρου ουκ εξέλιπε και ο καψάκης του ελαίου ουκ ηλαττονήθη, κατά το ρήμα Κυρίου ο ελάλησεν εν χειρί Ηλιού» (Βασιλειών Γ’ ιζ’ 16). Γι’ αυτό και ο υμνωδός ψάλλει: «Ρήματι Θεού και ζώση πίστει, παμμάκαρ, το εν τω πίθω μένον άλευρον, έδειξας ακένωτον, τούτω δε εξέθρεψες τους σιτοδεία πάσχοντας, λαούς ρυσάμενος, λιμού τε και θανάτου θεόφρων, ανυμνολογούντας Χριστόν εις τους αιώνας».
Διώχνει το πονηρό δαιμόνιο.
Ακόμη περισσότερο φαίνεται η παρρησία του αγίου προς τον Κύριο από το επόμενο θαύμα. Κάποια νέα κοπέλλα, η οποία υπέφερε από το πονηρό πνεύμα πολύ καιρό, οδηγήθηκε από τους συγγενείς της προς τον άγιο, και τον παρεκάλεσαν να την βοηθήση. Όταν την είδε ο άγιος την λυπήθηκε και ενθυμούμενος τον λόγο του Κυρίου. «Ιδού δίδωμι υμίν την εξουσία του πατείν επάνω όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού» (Λουκ. ι’ 1), καθώς και του ευαγγελιστού Ματθαίου «Έδωκεν αυτοίς εξουσίαν κατά πνευμάτων ακαθάρτων, ώστε εκβάλλειν αυτά» (Ματθ. ι’ 1), αφού ύψωσε τον νου και την καρδιά του προς τον ουρανό, επετίμησε το δαιμόνιο και διέταξε αυτό να βγη από την νέα. Και ώ του θαύματος! Η επί τόσα χρόνια βασανιζομένη νέα, ελευθερώθηκε και γιατρεύτηκε αμέσως. Μετά τη θαυμαστή θεραπεία της ευχαριστούσε και δόξαζε τον Θεό που δώρησε τόση μεγάλη εξουσία στους αγίους του.
Με την προσευχή ελευθερώνει τους αιχμαλώτους.
Την εποχή εκείνη αδίστακτοι βάρβαροι πειρατές, που ρήμαζαν τα παράλια της Πελοποννήσου, συνέλαβαν πολλούς αιχμαλώτους, αφού πρώτα τους άρπαξαν όλο τους το βιος, και μαζί τους και μία νέα χριστιανή πολύ ωραία.
Ο άγιος, όπως πάντα έκανε, προσπάθησε και εξαγόρασε όλους τους αιχμαλώτους, με αρκετά χρήματα, αλλά την γυναίκα εκείνη αρνήθηκαν να την ελευθερώσουν οι βάρβαροι, διότι είχαν σκοπό να την πάνε λάφυρο και δώρο στον αρχηγό τους. Και ενώ οι άνθρωποι του επισκόπου τους παρακαλούσαν να τους δώσουν και την γυναίκα, εκείνοι αγρίεψαν περισσότερο, όρμησαν με τα σπαθιά τους και ξαναπήραν πάλι τους αιχμαλώτους και έφυγαν μαζί με τα χρήματα, που είχαν πάρει για την απελευθέρωσή τους. Όταν ο ευλογημένος Πέτρος πληροφορήθηκε το δυσάρεστο αυτό γεγονός, γέμισε απερίγραπτη λύπη και έλουσε τα κατάλευκα γένεια του με καυτά δάκρυα και κλείστηκε στο κελλί του. Εκεί προσευχόταν θερμά στον Μεγάλο ελευθερωτή των αιχμαλώτων και δεν σταμάτησε την προσευχή, σαν άλλος Μωϋσής, μέχρις ότου πήρε την χαρμόσυνη είδηση, ότι πολεμικό καράβι του κράτους κατεδίωξε και συνέλαβε τους πειρατές και έφεραν πάλι στην επισκοπή του αγίου όλους τους αιχμαλώτους ελεύθερους πλέον, αλλά δεμένους τους πειρατές.
Ο εμπαθής στρατηγός.
Κάποιος στρατηγός είδε κάποτε μία ωραία και χαριτωμένη νέα και τόσο πολύ πληγώθηκε από τον έρωτα, που αμέσως ζήτησε να την κάνη δική του. Μα η κόρη που σεβόταν τον Θεό και αγαπούσε την σωφροσύνη, έτρεξε να βρη άσυλο και ασφάλεια στον ναό του Θεού. Όταν το έμαθε ο πνευματικός της πατέρας και ποιμένας, πήρε το ραβδί του και πήγε γρήγορα να βρη και να ελέγξη τον λύκο του ποιμνίου του, γιατί αν και ήταν στρατηγός αποδείχτηκε με τη συμπεριφορά του εμπαθής και λύκος. Εκείνος αντί να συνετιστή με την παρατήρηση του επισκόπου βλασφήμησε και έβρισε χυδαιότητα τον άγιο. Τότε ο άγιος του είπε: «Εάν δεν φοβόμαστε τον Θεό, ούτε τους ανθρώπους θα ντραπούμε» και επέστρεψε στην επισκοπή. Ο στρατηγός αμέσως προσβλήθηκε από υψηλό πυρετό και βασανιζόταν φοβερά και έστελνε και παρακαλούσε τον άγιο να τον συγχωρήση και να τον θεραπεύση. Τότε ο άγιος θεράπευσε τον αμαρτήσαντα και τον συμβούλεψε να είναι προσεκτικός και σώφρονας στην υπόλοιπη ζωή του.
Λαμβάνει μέρος σε Σύνοδο.
Ο άγιος Πέτρος έλαβε μέρος στην Κων/πολη το έτος 920 ή 922 μ. Χ. στην τοπική Σύνοδο, που συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Κων/νο τον Πορφυρογέννητο επί της δευτέρας πατριαρχείας του πατριάρχου Νικολάου Α’ του Μυστικού. Αγωνίσθηκε γενναία σε αυτήν υπέρ της ορθοδοξίας και της κυρώσεως των υπό των προτέρων συνόδων εψηφισμένων.
Περί του Θεοδοσίου του Νέου.
Αλλά πριν τελειώσουμε αυτά που έχουν σχέση με τον βίο του αγίου, θεωρούμε καλό να αναφέρουμε και λίγα περί του Οσίου Πατρός ημών Θεοδοσίου του Νέου (7 Αυγούστου). Ο όσιος έζησε κατά τα χρόνια που ζούσε ο θείος Πέτρος και ήταν συνεργάτης του στους αγώνες υπέρ της ευσεβείας.
Ο όσιος Θεοδόσιος ο Νέος, γεννήθηκε το 862 μ. Χ. στην Αθήνα. Διήνυσε την μοναχική του πορεία στο και σήμερα σωζόμενο και στο όνομά του τιμώμενο μοναστήρι που βρίσκεται πλησίον της πόλεως του Άργους. Αλλά, προτού μεταβή στην Κων/πολη ο άγιος Πέτρος για τη σύνοδο, όπως είπαμε, ο ασκητικώτατος Θεοδόσιος είχε συκοφαντηθή στον άγιο Πέτρο ως απατεών και λαοπλάνος με τόση τέχνη και πειστικότητα, ώστε ο μακάριος Πέτρος είχε αποφασίσει, όταν επιστρέψη από την Κων/πολη, να το απομακρύνη από την Επισκοπή του.
Ο όσιος Θεοδόσιος αποκαλύπτει τις εναντίον του συκοφαντίες.
Κατά τον χρόνο που ο άγιος ευρίσκετο στην Βασιλεύουσα, ο όσιος Θεοδόσιος φανερώνεται σε όραμα, και του αποκαλύπτει όλη την εναντίον του σκευωρία και παρακαλεί τον άγιο να μη δίνη εμπιστοσύνη στις συκοφαντίες. Ταυτόχρονα φανερώνεται και στον πατριάρχη σε όραμα, και τον παρακαλεί να φροντίση να απομακρυνθούν από τον Πέτρο αυτοί οι λογισμοί. Αυτό και έγινε, διότι και ο πατριάρχης και ο άγιος Πέτρος ανεκοίνωσαν μεταξύ τους τα οράματα, και κατάλαβαν ότι επρόκειτο περί ενός μεγάλου αγίου.
Χειροτονεί τον Θεοδόσιο ιερέα.
Ο άγιος Πέτρος όταν επέστρεψε στον θρόνο του, μετέβη στο Ασκητήριο του Θεοδοσίου, για να ζητήση συγχώρεση από τον όσιο. Ο όσιος προεγνώρισε τον ερχομό του αγίου και αφού έβαλε αναμμένα κάρβουνα στο σκουφάκι του και παίρνοντας θυμίαμα στο χέρι του, βγήκε να υποδεχθή τον άγιο. Όταν συναντήθηκαν, ο όσιος έβαλε το θυμίαμα στα κάρβουνα. Τότε βγήκε άρρητος ευωδία και χωρίς να καίγεται το σκουφάκι του θυμίαζε τον άγιο. Τότε ο άγιος βλέποντα τα θαυμάσια του οσίου εζήτησε συγχώρεση και αφού έμαθε με θαυμασμό τις αρετές του οσίου, εχειροτόνησε τον ασκητή στο υψηλό αξίωμα της ιερωσύνης, και παρέλαβε αυτόν ως συνεργάτη του, στο ψυχοσωτήριο έργο της θείας του αποστολής. Τον όσιο Θεοδόσιο μετά από λίγο, αφού εκοιμήθη εν Κυρίω, εκήδευσε ο μακάριος Πέτρος με σεβασμό, μαζί με όλο τον Κλήρο της επισκοπής του.
Το τέλος του αγίου.
Όταν έφθασε ο άγιος Πέτρος στο εβδομηκοστό έτος της ηλικίας του, το 922 ή 925 μ. Χ., προεγνώρισε το τέλος της παρούσης ζωής και έδωσε τις απαραίτητες πατρικές συμβουλές και οδηγίες στο λογικό του ποίμνιο. Τέλος χαρούμενα παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Θεού, που τόσο πολύ αγάπησε. Οι πιστοί θρήνησαν την στέρηση τέτοιου ποιμένος και ευεργέτου, και εκήδευσαν με ευλάβεια το χαριτόβρυτο λείψανο του ιεράρχη. Κατόπιν τοποθέτησαν τούτο εντός του Ναού, που ανηγέρθη προς τιμήν του, όπου τούτο έγινε ανεξάντλητη πηγή ιαμάτων σε αυτούς που προσέρχονται με πίστη.
Πρέπει εδώ να αναφέρουμε ότι ενώ ετελείτο η ιερά ακολουθία και η θεία Λειτουργία, Ναυπλιείς εισήλθαν στο ναό και προσπάθησαν να πάρουν το άγιο σκήνωμα, για να το μεταφέρουν στο Ναύπλιο.
Η κατάσταση ξέφυγε από τα όρια και έφθασαν Ναυπλιείς και Αργείοι να κάνουν χρήση των όπλων. Τελικά οι Αργείοι, οι οποίοι ήταν περισσότεροι απώθησαν τους Ναυπλιείς και εναπόθεσαν το άγιο λείψανο στον τάφο που ευρίσκεται αριστερά του Ι. Ναού.
Αλλά ο ναός εκείνος με τον χρόνο καταστράφηκε. Μετά οι ευσεβείς και φιλόχριστοι Αργείοι έκτισαν στο κέντρο της πόλεως, όχι μακρυά από τον παλαιό ιερό Ναό, άλλο ιερό Ναό μεγαλοπρεπέστατο ίδιο με τους ωραιότερους ναούς της Ελλάδος προς τιμήν του αγίου. Με αυτό τον τρόπο μαρτυρείται ο σεβασμός και η ευλάβεια αυτών προς τον πάντιμο και πανσέβαστο άγιο, τον πολιούχο μεν του Άργους, προστάτη δε όλης της Αργολίδος.
Χάθηκε η παλαιοτέρα ιστόρηση του βίου του.
Ο βίος του ενδόξου τούτου ιεράρχου της εκκλησίας, ο οποίος γράφτηκε σε αρχαιότερη εποχή, ήταν πολύ καλύτερος και γεμάτος από την περιγραφή γεγονότων ακόμη περισσοτέρων, που εξέφραζαν τις λαμπρές αυτού αρετές και θεάρεστες αυτού πράξεις. Αλλά τον βίο εκείνο μαζί με πολλά άλλα κειμήλια της ελληνικής ευφυΐας και ευσέβειας, ο πανδαμάτωρ χρόνος και οι κατά καιρούς στην πατρίδα μας εισβολές των αλλοφύλων, εξαφάνισαν τελείως. Αλλά όμως και αυτά που διεσώθησαν έστω και τα ολίγα αυτά μνημεία, αρκούν να διδάξουν κάθε πιστό ποιας και πόσης τιμής και δόξης από τον Θεό αξιώθηκε ο εν αγίοις Πατήρ ημών Πέτρος, του οποίου τις πρεσβείες επικαλούμεθα, για να λυτρωθούμε από κάθε ανάγκη και θλίψη. Αμήν.
Τα άγια λείψανά του μεταφέρονται στην Ρώμη.
Μετά από 500 περίπου χρόνια, στις 21 Ιανουαρίου του έτους 1421, ξημερώνει μία δύσκολη ημέρα για τους Αργείους. Τότε ο γνωστός Λατίνος Επίσκοπος Άργους (περίοδος Ενετοκρατίας) Secudus Nani (Σιγούντος Νάνη) έδωσε εντολή και άνοιξαν τον τάφο και παρέλαβε τα άγια λείψανα και τα μετέφερε στο Ναύπλιο. Πρέπει να αναφέρουμε ότι όταν άνοιξαν τον τάφο, έγινε μεγάλος σεισμός και βγήκε θεία ευωδία, φωτίσθηκε ο τάφος και έγιναν πολλές ιάσεις). Όπως αναφέρεται ολίγο πριν γίνει η μεταφορά στις 17 Δεκεμβρίου του 1420, ημέρα Τετάρτη, έγινε τόσο φοβερός χειμώνας, πλήθος αστραπών και βροντών και εχάλασε ο νάρθηκας του αγίου Ανδρέα, άνοιξαν οι πόρτες της εκκλησίας, τα μνημεία άνοιξαν και η καμπάνα έπεσε και σημεία έγιναν στους τοίχους και στις πόρτες σαν να τις κτυπούσαν με ξίφος. Αργότερα μεταφέρθηκαν στην Ρώμη.
Επαναφορά των θείων Λειψάνων.
Μεγάλη θλίψη κατέχει τους πιστούς όλης της Ελλάδος, για τους μεγάλους και αιώνιους θησαυρούς, τα άγια Λείψανα των αγίων μας, που την εποχή των Σταυροφοριών και της Ενετοκρατίας, οι γυμνοί από άγια Λείψανα και από τη χάρη του Κυρίου, Παπικοί κατέκλεψαν. Αυτούς τους θησαυρούς, τους μετέφεραν και τους κρατούν ως δικούς τους στα διάφορα μέρη της Ιταλίας. Οι ορθόδοξοι Έλληνες κληρικοί μας έκαναν μεγάλες προσπάθειες για να τα βρουν σε όποιο χώρο βρισκόντουσαν και με πολλές προσπάθειες και μεγάλο αγώνα να τα ξαναφέρουν στον τόπο μας. Αυτό έγινε και με τα άγια λείψανα του αγίου Πέτρου του θαυματουργού και σημειοφόρου επισκόπου Άργους. Τελικά βρέθηκαν τα ιερά λείψανα μετά από μεγάλες προσπάθειες Ελλήνων πιστών στην Ρώμη και μας τα επέστρεψαν στις 21 Ιανουαρίου του έτους 2008. Μία ιστορική ημέρα για την Αργολίδα και για όλη την Ελλάδα.
Οι επτά γνωστοί λόγοι του Αγίου.
Ο άγιος Πέτρος ήταν λόγιος επίσκοπος και προς διαποίμανση του ποιμνίου του συνέγραψε διαφόρους λόγους εκ των οποίων διασώζονται επτά οι εξής:
«Εις την Σύλληψιν της Αγίας Άννης» ευρέθη στην βιβλιοθήκη της Ι. Μονής του αγίου Βασιλείου στην Μεσσήνη Σικελίας. (Αρχιμανδριτικό ασκητήριο του Σωτήρος).
«Επιτάφιος λόγος εις τον μακάριον Αθανάσιον, επίσκοπον Μεθώνης». Ευρέθη στη βιβλιοθήκη της Ι. Μονής του αγίου Βασιλείου στην Μεσσήνη της Σικελίας. (Αρχιμανδριτικό ασκητήριο του Σωτήρος).
«Εις τους αγίους Αναργύρους Κοσμάν και Δαμιανόν». Ευρέθη στο Βατικανό.
«Εγκώμιον εις την Αγίαν Άνναν». Ευρέθη στην Ι. Μονήν του αγίου Σωτήρος της Μεσσήνης Σικελίας, αλλά και στον κώδικα 317 του Βατικανού μαζί με τον λόγο για τους αγίους Αναργύρους και τέλος στην εθνική βιβλιοθήκη Αθηνών (χειρόγραφο 485), το οποίον προέρχεται από την Ι. Μονή του αγίου Γεωργίου Μαλεσίνης Λοκρίδος.
«Εις τον Ευαγγελισμόν της Θεοτόκου». Ευρέθη στην Καστοριά αλλά και στην Ι. Μονή της Μεγίστης Λαύρας του αγίου Όρους.
«Εις τα Εισόδια της Θεοτόκου». Ευρέθη στην Ι. Μονή του αγίου Ιωάννου του Θεολόγο – υψηλού στην Λέσβο. Ίσως αντίγραφό του, υπάρχει στην Ι. Μονή της αγίας στην Άνδρο. Σε αυτόν όμως προηγείται ο βίος των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού και έπεται ο βίος του αγίου Νικήτα. Ο κώδικας της Λέσβου θεωρείται καλλίτερος και ορθογραφικά.
«Εγκώμιον εις την αγίαν Μεγαλομάρτυρα του Χριστού Βαρβάρα». Ευρέθη στην Ι. Μονή του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου – υψηλού στην Λέσβο.
Τέλος, όπως προκύπτει από το εγκώμιο προς τον άγιο Πέτρο του Θεοδώρου Νικαίας, θα πρέπει να υπάρχει ένας ακόμη λόγος του αγίου, ο «περί φυγής» στον οποίο αναλύει τους λόγους της άρνησής του να αναλάβει την ευθύνη του αρχιερατικού αξιώματος. Είθε, ο Θεός να βοηθήσει ώστε στο μέλλον και άλλοι λόγοι του αγίου μας να ευρεθούν προς δόξαν Θεού και της εκκλησίας του.
Στίχος.
Ρίψας τον εχθρόν ένθεν ατρώτω βίω,
Νίκης στέφος, Πέτρε, έχεις εν ουρανοίς.
Πέτρος ενί Τριτάτη ανεβήσατο θείον ες άστυ.
Επίλογος.
Πολλές και θαυμαστές οικογένειες έχει να επιδείξει η ιστορία της εκκλησίας μας. Ολόκληρες οικογένειες αγίων. Όταν οι γονείς ευρίσκονται στον δρόμο του Κυρίου, δεν μπορεί παρά και τα παιδιά τους να τους ακολουθήσουν. Αυτό βλέπουμε και στην οικογένεια του αγίου μας Πέτρου.
Τα παιδιά ακολουθώντας τους γονείς, οι οποίοι και οι δύο αρνήθηκαν τα φθαρτά του κόσμου τούτου και ασπάσθηκαν τον μοναχισμό, εκάρησαν μοναχοί, ο ένας μετά τον άλλον. Έτσι μαζί με τους γονείς, εκάρησαν μοναχοί και τα τέσσερα παιδιά τους, τα οποία έδειξαν μεγάλα σημεία αγιότητος. Είναι φωτεινό παράδειγμα, είναι μεγάλη διδασκαλία, ο έμπρακτος βίος των γονέων. Έτσι και ο άγιος Πέτρος ο προστάτης της Αργολίδος ακολουθώντας το φωτεινό έμπρακτο βίο των γονέων του και των αδελφών του, ανεδείχθη μεγάλος αστέρας της εκκλησίας μας.
Απολυτίκιον.
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Πέτρα άρρηκτος, της Εκκλησίας, Ποιμήν άριστος, πόλεως Άργους, ανεδείχθης Ιεράρχα πανεύφημε˙ ως ουν πιστός οικονόμος της Χάριτος, παντοίων νόσων ημάς ελευθέρωσον, Πέτρε Όσιε, Χριστόν τον Θεόν αιτούμενος, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Κοντάκιον.
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Τω Κορυφαίω των σοφών Αποστόλων, συνωνυμήσας ευκλεώς, Πάτερ Πέτρε, των τούτου κατετρύφησας αγίων δωρεών˙ ζήλω γαρ της πίστεως, ευσεβώς διαπρέψας, θαύμασιν εκόσμησας, τον σον ένθεον βίον˙ Ιερουργέ της δόξης του Χριστού, τους σε τιμώντας, κινδύνων διάσωζε.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις Βυζαντίου θείος βλαστός, και της Αργολίδος, Ποιμενάρχης φωταγωγός˙ Χαίροις Εκκλησίας, πνευματοφόρος πέτρα, της Χάριτος το ύδωρ, Πέτρε πηγάζουσα.
