Υμνολογική εκλογή.
Τη Θ’ του μηνός Μαϊου, Μνήμη του Αγίου Προφήτου Ησαϊου, και του Αγίου Μάρτυρος Χριστοφόρου.
(Εκ του Μηναίου.)
ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Εις τό, Κυριε εκέκραξα, ιστώμεν Στίχους ς’ καί ψάλλομεν Στιχηρά. Στιχηρά του Μάρτυρος.
Ήχος α’ Των ουρανίων ταγμάτων
Τού Χριστοφόρου τούς άθλους, δεύτε τιμήσωμεν, δι’ ών ημίν πηγάζει η αέναος χάρις, Χριστού τού ζωοδότου: καί γάρ κραταιώς, τούς εχθρούς τροπωσάμενος, κατά παθών καί δαιμόνων καί οδυνών, τήν εξουσίαν εκομίσατο.
Ελάτε να τιμήσουμε τους άθλους του Χριστοφόρου, από τους οποίους αναβλύζει για εμάς η ατελείωτη Χάρη του ζωοδότου Χριστού. Διότι, αφού νίκησε με δύναμη τους εχθρούς, έλαβε την εξουσία πάνω στα πάθη, τους δαίμονες και τους πόνους.
Η τών λειψάνων σου κόνις, θαυμάτων βλύζει πηγάς: τών κεραυνών τήν λύσιν, καί λοιμών καί κινδύνων, τήν λύτρωσιν παρέχει: διό σε καί νύν, Χριστοφόρε πολύαθλε, ο σός λαός ικετεύει, όπως αεί, διασώζηται τής βλάβης αυτών.
Η σκόνη των λειψάνων σου αναβλύζει πηγές θαυμάτων· παρέχει την απαλλαγή από τους κεραυνούς και τη λύτρωση από λοιμούς (επιδημίες) και κινδύνους. Γι’ αυτό και τώρα, πολύαθλε Χριστοφόρε, ο λαός σου σε παρακαλεί να διασώζεται πάντοτε από τη βλάβη τους.
Σού τό μνημόσυνον Μάρτυς, ευωδιάζει τρανώς, εαρινά ως ρόδα, τά πολύαθλα πάθη, τών σών αγωνισμάτων, δι’ ών ασθενείς, εμπαθείς τε καί άρρωστοι, τήν ευρωστίαν πλουτούντες, ταίς σαίς ευχαίς, ανυμνούσι τόν δοτήρα Χριστόν.
Μάρτυρα, η μνήμη σου ευωδιάζει έντονα σαν ανοιξιάτικα τριαντάφυλλα. Είναι τα πολυπονα πάθη των αγώνων σου, μέσω των οποίων οι αδύναμοι, οι εμπαθείς και οι άρρωστοι αποκτούν σωματική και ψυχική δύναμη και με τις προσευχές σου υμνούν τον Χριστό που δίνει κάθε αγαθό.
Δοξαστικόν. Του Μάρτυρος. Ήχος Δ’ Ιωάννου Μοναχού
Κογχύλη αίματος τού μαρτυρίου σου, κοσμηθείσα η Εκκλησία τού Θεού, ηλιακάς ακτίνας εκπέμπει, Χριστοφόρε πολύαθλε: τώ γάρ Σταυρώ, καθοπλίσας σεαυτόν, καί τό θανείν υπέρ Χριστού προθύμως ελόμενος, γενναίως πρός παράταξιν τού αλλοτρίου αντικατέστης! Καί καταισχύνας πάσας τάς επινοίας τών παρανόμων, νικητής στρατιώτης ώφθης τού Χριστού. Διό δυσωπούμέν σε, ως παρρησίαν έχων, Μαρτύρων εγκαλλώπισμα, πρέσβευε, τού σωθήναι τάς ψυχάς ημών.
Η Εκκλησία του Θεού, στολισμένη με το πορφυρό αίμα του μαρτυρίου σου σαν πολύτιμο κοχύλι, εκπέμπει ακτίνες σαν τον ήλιο, πολύαθλε Χριστοφόρε. Διότι, αφού οπλίστηκες με τον Σταυρό και επέλεξες με προθυμία να πεθάνεις για τον Χριστό, αντιτάχθηκες με γενναιότητα στην παράταξη του εχθρού! Και αφού ντρόπιασες όλα τα τεχνάσματα των παρανόμων, αναδείχθηκες νικητής στρατιώτης του Χριστού. Γι’ αυτό σε παρακαλούμε θερμά, καθώς έχεις παρρησία (θάρρος) ενώπιον του Θεού, εσύ που είσαι το στολίδι των Μαρτύρων, πρέσβευε για να σωθούν οι ψυχές μας.
Δοξαστικόν των Αποστίχων, του Μάρτυρος. Ήχος Δ’ Ανατολίου.
Δεύτε τών Πιστών τό σύστημα, πνευματικήν χορείαν επικροτήσωμεν, καί τόν αθλοφόρον Χριστού τού Θεού, εν ύμνοις τιμήσωμεν, Χριστοφόρον τόν ένδοξον. Σήμερον γάρ ως εωσφόρος ανέτειλε, καί καταφωτίζει τάς διανοίας τών πιστών, τών εν πίστει καί πόθω, επιτελούντων τήν μνήμην αυτού τήν σεβάσμιον.
Ελάτε όλοι οι πιστοί, ας συγκροτήσουμε μια πνευματική γιορτή και ας τιμήσουμε με ύμνους τον αθλοφόρο Χριστού του Θεού, τον ένδοξο Χριστοφόρο. Διότι σήμερα ανέτειλε σαν τον Αυγερινό και φωτίζει τις διάνοιες των πιστών, που γιορτάζουν με πίστη και πόθο τη σεβάσμια μνήμη του.
Απολυτίκιον του Μάρτυρος. Ήχος Δ’ Ταχύ προκατάλαβε.
Στολαίς ταίς εξ αίματος, ωραϊζόμενος, Κυρίω παρίστασαι, τώ Βασιλεί ουρανών, Χριστοφόρε αοίδιμε: όθεν σύν Ασωμάτων, καί Μαρτύρων χορείαις, άδεις τή τρισαγίω, καί φρικτή μελωδία: διό ταίς ικεσίαις ταίς σαίς, σώζε τούς δούλους σου.
Στολισμένος με τις ενδυμασίες που βάφτηκαν από το αίμα σου, στέκεσαι μπροστά στον Κύριο, τον Βασιλιά των ουρανών, αξιοΰμνητε Χριστοφόρε. Από εκεί, μαζί με τις στρατιές των Αγγέλων και των Μαρτύρων, ψάλλεις την τρισάγια και φοβερή μελωδία. Γι’ αυτό, με τις ικεσίες σου, σώζε εμάς τους δούλους σου.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ
Μεσώδιον κάθισμα του Μάρτυρος. Ήχος πλ. Δ’ Την Σοφίαν και Λόγον.
Ευσεβείας τήν γνώσιν καταλαβών, αγνωσίας τόν ζόφον αποβαλών, Μάρτυς κατεπάτησας, τόν αρχέκακον όφιν: τώ γάρ θείω πόθω, τόν νούν πυρπολούμενος, τών ειδώλων έσβεσας, τό άθεον φρύαγμα: όθεν επαξίως, αμοιβήν τών αγώνων, εδέξω τόν στέφανον, καί παρέχεις ιάματα, Χριστοφόρε πολύαθλε. Πρέσβευε Χριστώ τώ Θεώ, τών πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοίς εορτάζουσι πόθω, τήν αγίαν μνήμην σου.
Αφού κατανόησες τη γνώση της ευσέβειας και απέβαλες το σκοτάδι της άγνοιας, Μάρτυρα, καταπάτησες το φίδι που είναι η αρχή του κακού. Διότι, έχοντας τον νού σου φλεγόμενο από τη θεϊκή αγάπη, έσβησες την άθεη αλαζονεία των ειδώλων. Γι’ αυτό και επάξια έλαβες ως αμοιβή των αγώνων σου το στεφάνι και παρέχεις θεραπείες, πολύαθλε Χριστοφόρε. Πρέσβευε στον Χριστό τον Θεό, να χαρίσει άφεση αμαρτιών σε όσους γιορτάζουν με πόθο την αγία μνήμη σου.
Συναξάριον.
Τή αυτή ημέρα (Θ’ Μαϊου), Μνήμη τού Αγίου Μάρτυρος Χριστοφόρου.
Στίχοι
Τόν Χριστοφόρον οίδά σε Χριστοφόρος,
Χριστώ τυθέντα τώ Θεώ διά ξίφους.
Και περί τούτου του ενδόξου και μεγαλομάρτυρος, λέγεται τερατώδη τινά και παράδοξα! Ότι τε κυνοπρόσωπος ην (τουτέστι δύσμορφος και άγριος την όψιν), εκ της χώρας των τους ανθρώπους κατεσθιόντων! Και ότι, κατασχεθείς εν πολέμω υπό κόμητος τινός και φθέγγεσθαι μη δυνάμενος, προσηύξατο τω θεώ και επέμφθη αυτώ Άγγελος Κυρίου, λέγων: «ΡέπΡεβε, ανδρίζου» (τούτο γαρ αυτώ το πρότερον όνομα)” και ότι, αψάμενος αυτού ο Άγγελος των χειλέων, λαλείν παρεσκεύασε, και ότι, εισελθών τη πόλει, διήλεγχε τους των Χριστιανών διώκτας, τους πλανωμένους περί τα μάταια και Θεούς νομίζοντας είναι τα άψυχα, έφ’ ω και τύπτεται υπό Βακχίου τινός.
Προς όν αποκριθείς ο Άγιος είπεν: ως υπότης του Χριστού εντολής ταπεινούμενος κατέχεται”. Εί γαρ δοίη κίνησιν τω θυμώ, ούτε τον βραχίονα αυτού υποσταλήσεται, ούθ’ όλως την του βασιλέως αυτού ισχύν, μηδέν ούσαν και διεφθαρμένην.
Διακοσίων ούν στρατιωτών πεμφθέντων έπ’ αυτόν, δια τε το φοβερόν του είδους και την αυτού ισχύν, ανυπέρβλητον ούσαν, και καταλαβόντων αυτόν τη χειρί, ράβδον κατέχοντα, (ήτις ξηρά ούσα παραδόξως εβλάστησε), και προς τον βασιλέα αγαγόντων. Επεί προ του παραστήναι τω βασιλεί, ήδη των άρτων επιλιπόντων τοις στρατιώταις, είς πλήθος αυτούς αύθις κατέστησε. Τω δε παραδόξο του θαύματος εκπλαγέντες οι στρατιώται, επίστευσαν τω Χριστώ και βαπτίζονται άμα τω αγίω Χριστοφόρο, υπό του αγίου Ιερομάρτυρος Βαβύλα, εν Αντιοχεία γενόμενοι, ένθα, αντί Ρεπρέβου, Χριστοφόρος εκλήθη.
Κατιδών ούν αυτόν ο βασιλεύς παραγενόμενον και εκπλαγείς, ύπτιος είς τουπίσω κατέπεσε! Και πάλιν ανενέγκας, δόλω μετελθείν αυτόν και κολακείαις μαλάξαι και κατ’ ολίγον αποστήσαι του Χριστού, αλλά μη φανερώς επιχειρήσαι εβουλεύσατο.
Όθεν προσκαλεσάμενος δύω γυναίκας, την όψιν διαπρεπείς, ακολάστους δε και προς μίξιν ετοίμους και δεινάς υποθερμάναι και ερεθίσαι και ανεγείραι ανδρών νέων ακαθέκτους και λυσσώδεις ορμάς (όνομα δε, τη μεν Καλλινίκη, τη δε Ακυλίνα) εισελθείν προς αυτόν κελεύει, και παντοίαις χρήσασθαι μηχαναίς ως εν συνηθεία τη προς αυτάς και αγαπήσει γενόμενον, αποστήναι μεν της του Χριστού πίστεως, θυσίαν δε τοις ειδώλοις προσενεγκείν. Ας ο Άγιος κατηχήσας, της θρησκείας των ειδώλων μετέστησεν. Αι δε, του βασιλέως ενώπιον Χριστιανάς εαυτάς ανειπούσαι, δειναίς μάστιξιν υπεβλήθησαν και ταις βασάνοις εγκαρτερούσαι, τον του μαρτυρίου στέφανον εκομίσαντο.
Επί τούτοις, εις οργήν εξαφθέντος του βασιλέως και τον Αγιον εις το του προσώπου σχήμα το αλλόκοτον εξυβρίσαντος, του δε, δεκτικόν αυτόν της ενεργείας του διαβόλου ειπόντος (τούτο γαρ σημαίνει το Δέκιος), ο βασιλεύς κατά των διακοσίων στρατιωτών, των επί τη συλλήψει του Αγίου σταλέντων και βαπτισθέντων άμα αυτώ, την απόφασιν έδωκεν. Οι, επειδή προσήλθον ενώπιον αυτού και τον Αγιον προσεκύνησαν, πάντες, τω ξίφει τους αυχένας ετμήθησαν. Τον δε άγιον Χριστοφόρον εν οργάνω τινί χαλκώ κελεύει καθηλωθήναι και πυρκαΙάν γενέσθαι κάτωθεν. Και τούτου γενομένου, διέμεινεν αβλαβής, ου μόνον μηδέν πάσχων υπό του πυρός και της καθηλώσεως, άλλ’ ως εν ανέσει, παράδοξα τινά, και τοις μεν πολλοίς άπιστα, τοις δε πιστοίς πάνυ πιστά και ευπαράδεκτα διηγούμενος, άνδρα τινά λέγων καθοράν, μήκει μέγιστον και κάλλει κάλλιστον, λευκά περιβεβλημένον ιμάτια και ταις εξ αυτού μαρμαρυγαίς τον ήλιον αποκρύπτοντα, Ου υπέρ κεφαλής λαμπρός επέκειτο στέφανος, πυρφόρους δε κύκλω στρατιώτας ισταμένους, προς ους μελανές τινές και δυσειδείς
συμβαλόντες, κρατείν έδοξαν αυτών και κατατροπούσθαι.
Επιστραφήναι δε τον φοβερόν εκείνον άρχοντα εν θυμώ και συνταράξαι και συμπατήσαι των εναντίων πάσαν την δύναμιν, και το κράτος λαβείν. Τους δε όχλους ταύτα ακούσαντας, και άμα τον Αγιον αλώβητον από του υποβληθέντος πυρός φυλαχθέντα ιδόντας, πιστεύσαι και προσελθείν τω Χριστώ και τον Αγιον εξελκύσαι από του πυρός.
Αλλ’ ούτοι μεν υπό των του βασιλέως υπηρετών κατεκόπησαν. Ο δε Άγιος Χριστοφόρος δεσμείται λίθω επί του τραχήλου, και εν φρέατι ρίπτεται. Εκείθεν δε υπό Αγγέλων ανελκυσθείς, χαλκούν ιμάτιον πεπυρωμένον ενδύεται και τελευταίον ξίφει την κεφαλήν αφαιρείται. Τελείται δε η αυτού σύναξις εν τω Μαρτυρίω αυτού, τω όντι πλησίον του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, εν τω Κυπαρισσίω.
• Σημειωτέον ενταύθα: Α’, ότι το «Ρέπρεβος», αρχαιον όνομα του αγίου Χριστοφόρου, φαίνεται Ρωμαικόν, ο εστί Λατινικόν, κατά τι παρηλλαγμένον, και έδει γράφεσθαι ορθότερον Ρέπροβος» (εκ του Κοριοαυδ), όπερ εξελληνιζόμενον σημαίνει τον αδόκιμον, απόβλητον» εκ θεού, και επομένως επάρατον, στυγερόν». Συνήθως δε, τον έχοντα ολέθριόν τι εις την εαυτού φυσιογνωμίαν. Τοιούτον όνομα, είτε κυρίως είτε επιθετικώς, εδόθη αναμφιβόλως εις τον Αγιον δια την δυσμορφίαν αυτού και αγριότητα του ήθους, εάν όλως αληθεύωσι τα των Συναξαριστών.
• Σημειωτέον Β’, ότι το όνομα του βασιλέως, «Δέκιος», ρωμαϊκόν όν και αυτό, ουδαμού ευρίσκεται ετυμολογούμενον και σημαίνον, «δεκτικόν της ενεργείας του διαβόλου», κατά τον Συναξαριστήν. Εκτός μόνον εάν είπη τις, ότι ο Δέκιος, ως υπό διαβολικής τωόντι ενεργείας κινηθείς, ήγειρε τον κατά των Χριστιανών διωγμόν, ένεκα του προς Φίλιππον, τον προκάτοχον αυτού, μίσους, Χριστιανόν φημιζόμενον και συμπροσευχηθέντα μετά του πλήθους των πιστών εν τη υστατη παννυχίδι του Πάσχα, κατά τον Ευσέβιον (Έκκλ. Ίστορ., Βιβλ. ς’, κεφ. λδ’, λθ’).
Στις 9 Μαϊου, εορτάζεται η μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Χριστοφόρου.
Στίχοι
Γνωρίζω ότι εσύ, Χριστοφόρε, είσαι πράγματι «Χριστοφόρος» (αυτός που φέρει τον Χριστό),
καθώς θυσιάστηκες από το σπαθί για χάρη του Χριστού του Θεού μας.
Και γι’ αυτόν τον ένδοξο μεγαλομάρτυρα, λέγονται κάποια τερατώδη και παράδοξα! Ότι δηλαδή ήταν κυνοπρόσωπος (δηλαδή δύσμορφος και άγριος στην όψη), προερχόμενος από τη χώρα εκείνων που καταβροχθίζουν ανθρώπους! Και ότι, αφού πιάστηκε αιχμάλωτος σε πόλεμο από κάποιον κόμη και μη μπορώντας να μιλήσει, προσευχήθηκε στον Θεό και του στάλθηκε Άγγελος Κυρίου, λέγοντάς του: «Ρέπρεβε, ανδρίζου» (διότι αυτό ήταν το προηγούμενο όνομά του)· και ότι, αφού ο Άγγελος άγγιξε τα χείλη του, τον έκανε να μπορεί να μιλήσει. Και ότι, αφού μπήκε στην πόλη, ήλεγχε τους διώκτες των Χριστιανών, εκείνους που πλανώνται σε μάταια πράγματα και νομίζουν πως τα άψυχα είναι θεοί, εξαιτίας του οποίου και ξυλοκοπείται από κάποιον Βάκχιο.
Σε αυτόν αποκρίθηκε ο Άγιος και είπε: πως επειδή είναι υπάκουος στην εντολή του Χριστού, ταπεινώνεται και συγκρατείται. Διότι αν έδινε κίνηση στον θυμό του, ούτε το μπράτσο του θα υποχωρούσε, ούτε καθόλου η ισχύς του βασιλιά του, δεν θα μπορούσαν να τον ελέγξουν, ισχύς η οποία είναι ένα τίποτα και διεφθαρμένη.
Στάλθηκαν λοιπόν εναντίον του διακόσιοι στρατιώτες, και εξαιτίας της φοβερής του όψης και της ισχύος του, που ήταν ανυπέρβλητη, τον βρήκαν (κατά Θεία Πρόνοια) να κρατά στο χέρι του μια ράβδο (η οποία, αν και ξερή, βλάστησε παραδόξως) και τον οδήγησαν στον βασιλιά. Επειδή όμως , πριν παρουσιαστούν στον βασιλιά, είχαν ήδη τελειώσει τα ψωμιά των στρατιωτών, ο Αγιος τα έκανε πάλι άφθονα. Εκπλαγέντες οι στρατιώτες από το παράδοξο του θαύματος, πίστεψαν στον Χριστό και βαπτίζονται μαζί με τον Άγιο Χριστοφόρο από τον Άγιο Ιερομάρτυρα Βαβύλα στην Αντιόχεια, όπου, αντί για Ρέπρεβος, ονομάστηκε Χριστοφόρος.
Όταν όμως ο βασιλιάς τον είδε να έρχεται, εξεπλάγη, έπεσε ανάσκελα προς τα πίσω! Και αφού συνήλθε, αποφάσισε να τον μεταχειριστεί με δόλο και να τον μαλακώσει με κολακείες, ώστε σιγά-σιγά να τον απομακρύνει από τον Χριστό, αντί να επιχειρήσει φανερά την μεταστροφή του.
Γι’ αυτό, προσκάλεσε δύο γυναίκες, λαμπρές στην όψη αλλά ακόλαστες και έτοιμες για συνεύρεση, ικανές να υποδαυλίσουν και να ερεθίσουν και να ξεσηκώσουν τις ακάθεκτες και λυσσώδεις ορμές των νέων ανδρών (το όνομα της μίας ήταν Καλλινίκη και της άλλης Ακυλίνα). Διέταξε να μπουν μέσα σ’ αυτόν και να χρησιμοποιήσουν κάθε είδους τεχνάσματα ώστε, αφού έρθει σε οικειότητα και αγάπη μαζί τους, να απομακρυνθεί από την πίστη του Χριστού και να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Όμως ο Άγιος, αφού τις κατήχησε, τις μετέστρεψε από τη θρησκεία των ειδώλων. Εκείνες, αφού διακήρυξαν μπροστά στον βασιλιά ότι είναι Χριστιανές, υποβλήθηκαν σε δεινά μαστιγώματα και, υπομένοντας τα βασανιστήρια, έλαβαν το στεφάνι του μαρτυρίου.
Κατόπιν αυτών, ο βασιλιάς άναψε από οργή και εξύβρισε τον Άγιο, για το αλλόκοτο σχήμα του προσώπου του. Εκείνος του απάντησε ότι είναι ό,τι ακριβώς υποδηλώνει το όνομά του, δεκτικός δηλαδή της ενέργειας του διαβόλου (διότι αυτό σημαίνει το όνομα Δέκιος). Τότε ο βασιλιάς έβγαλε την απόφαση κατά των διακοσίων στρατιωτών, που είχαν σταλεί για τη σύλληψη του Αγίου και βαπτίστηκαν μαζί του. Εκείνοι, επειδή προσήλθαν ενώπιόν του και προσκύνησαν τον Άγιο, σφάχτηκαν όλοι στον αυχένα από σπαθί.
Για τον δε Άγιο Χριστοφόρο, διατάζει να καρφωθεί σε ένα χάλκινο όργανο και να ανάψει πυρκαγιά από κάτω. Κι ενώ έγινε αυτό, παρέμεινε αβλαβής, όχι μόνο χωρίς να πάθει τίποτα από τη φωτιά και το κάρφωμα, αλλά σαν να βρισκόταν σε ανάπαυση, διηγούνταν κάποια παράδοξα, που στους πολλούς φαίνονται απίστευτα, αλλά στους πιστούς είναι πολύ πιστευτά και αποδεκτά: έλεγε ότι βλέπει έναν άνδρα, μέγιστο στο ανάστημα και κάλλιστο στην ομορφιά, ντυμένο με λευκά ενδύματα που με τις λάμψεις τους έκρυβαν τον ήλιο. Πάνω από το κεφάλι του υπήρχε λαμπρό στεφάνι και γύρω του στέκονταν στρατιώτες που έφεραν φωτιά, στους οποίους επιτέθηκαν κάποιοι μελανοί και δύσμορφοι, που φάνηκαν να νικώνται και να κατατροπώνονται.
Αλλά τότε εκείνος ο φοβερός άρχοντας στράφηκε με θυμό, συντάραξε και καταπάτησε όλη τη δύναμη των εναντίων και πήρε τη νίκη. Τα πλήθη, ακούγοντας αυτά και βλέποντας ταυτόχρονα τον Άγιο να φυλάσσεται ανέπαφος από τη φωτιά, πίστεψαν και προσήλθαν στον Χριστό και έβγαλαν τον Άγιο από τη φωτιά.
Αλλά και αυτοί οι πιστοί ελευθερωτές του Αγίου, κατακρεουργήθηκαν από τους υπηρέτες του βασιλιά. Ο δε Άγιος Χριστοφόρος δένεται με πέτρα στον τράχηλο και ρίχνεται σε πηγάδι. Αφού ανασύρθηκε από εκεί από Αγγέλους, του φορούν χάλκινο πυρακτωμένο ένδυμα και τελικά του αφαιρούν το κεφάλι με σπαθί. Η δε σύναξή του τελείται στο Μαρτύριό του, που βρίσκεται κοντά στον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, στο Κυπαρίσσιο.
Σημειώσεις:
Το όνομα «Ρέπρεβος»: Φαίνεται ρωμαϊκό (λατινικό), παραφθαρμένο από το Reprobus, που σημαίνει τον αδόκιμο, τον αποβλητέο από τον Θεό, τον στυγερό. Φαίνεται πως δόθηκε στον Άγιο λόγω της δυσμορφίας και της αγριότητάς του.
Το όνομα «Δέκιος»: Αν και ρωμαϊκό, δεν ετυμολογείται ως «δεκτικός της ενέργειας του διαβόλου». Αυτό ίσως αποτελεί ερμηνεία του Συναξαριστή λόγω των διωγμών που εξαπέλυσε ο αυτοκράτορας αυτός κατά των Χριστιανών.
Τή αυτή ημέρα, αι άγιαι μάρτυρες Καλλινίκη καί Ακυλίνα, αι διά τού αγίου Χριστοφόρου πιστεύσασαι τώ Χριστώ, σούβλαις από ποδών έως ώμων διαπαρείσαι, τελειούνται.
Στίχοι.
Έχει τράπεζαν σατανάς πάλιν νέαν,
Γύναια σουβλίζουσιν οι πλάνοι δύω.
Την ίδια ημέρα, οι αγίες μάρτυρες Καλλινίκη και Ακυλίνα, οι οποίες πίστεψαν στον Χριστό μέσω του αγίου Χριστοφόρου, βρίσκουν μαρτυρικό θάνατο, αφού τις διεπέρασαν με σούβλες από τα πόδια μέχρι τους ώμους.
Στίχοι
Έχει στρώσει ο σατανάς και πάλι ένα νέο τραπέζι,
καθώς οι πλανεμένοι (ειδωλολάτρες) σουβλίζουν δύο γυναίκες.
Ταίς αυτών αγίαις πρεσβείαις, ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.
Με τις δικές τους άγιες προσευχές, Θεέ μου, ελέησέ μας. Αμήν.
Απόδοση Ιωάννης Τρίτος.
Παράβαλε και:
09 Μαϊου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Χριστοφόρου: Βίος, Ακολουθία, Παρακλητικός Κανών.
Θαύμα του Αγίου Χριστοφόρου στην ορεινή Τριχωνίδα!
