«Ό Προφήτης Ηλίας είναι εδώ»
«ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ φορά που πήγα στον πατέρα Ευμένιο, μου είπε να τον πάω στον Προφήτη Ηλία, της Αγίας Βαρβάρας Χαϊδαρίου. Ό ναός αυτός έχει πολλά σκαλιά και μου είπε: “Εγώ τώρα πώς θα ανεβώ;, διότι είχε πρόβλημα στο πόδι του. “Εγώ θα σε κρατώ, πάτερ, του είπα. Ενώ του κρατούσα το χέρι και περίμενα να είναι λίγο βαρύς, ήταν σαν να πετούσε. Όταν φθάσαμε στην εκκλησία, προσκύνησε όλες τίς εικόνες και μετά κάθισε να ξεκουραστεί. Τότε με φωνάζει: “Μαρία, Μαρία, ο Προφήτης Ηλίας είναι εδώ σήμερα. Αυτός φαίνεται ότι το έβλεπε, ενώ εγώ δεν έβλεπα τίποτε.» [Ανώνυμος]
Για τον μεγάλο σεισμό
«ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ σεισμό τον ρωτήσαμε να μας πει ένα θαύμα. “Ήμουν μέσα στον ναό και προσευχόμουν, όταν έγινε ο σεισμός. Ήμουν μέσα και είδα ένα πολύ λαμπερό φώς, μας είπε. “Κατάλαβα ότι δεν θα γίνονταν μεγάλες καταστροφές.» [Παυλάκη Αγγελική]
Συνομιλούσε με τον Άγιο Νικήτα
«ΜΙΑ ΦΟΡΑ ήταν στην εκκλησία η Άννα, η αγιογράφος. ‘Ο Γέροντας ήταν στο Ιερό και θυμίαζε τον Άγιο Νικήτα και μιλούσε και γέλαγε. Ή Άννα, βλέποντας ότι δεν υπήρχε κανείς άλλος, όταν βγήκε από το Ιερό, τον ρώτησε με ποιόν συνομιλούσε. “Με τον Άγιο Νικήτα, της είπε εκείνος χαμογελώντας.» [Χιώτη Καλλιόπη]
Το καλογεράκι
«ΗΤΑΝ ΣΤΟ δωμάτιο 622 στον Ευαγγελισμό. Μου είπε να του χτενίσω τα μαλλιά. “Καλά-καλά χτένισέ τα, μου είπε. Και, όπως καθόμουν πίσω, μου λέει: “Ποιο είναι αυτό το καλογεράκι, που κάθεται σ’ αυτή την πολυθρόνα;. Δεν έβλεπα τίποτε. Ο Παππούλης σαν να συνομιλούσε με κάποιον. Εγώ δεν έβλεπα τίποτε. Δεν ήμουν άξια να δω ποιος καθόταν εκεί, απέναντί του.» [Τσιρνόβα Κωνσταντίνα]
ΒΙΟΤΗ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΙ
Ο ΠΑΤΗΡ ΕΥΜΕΝΙΟΣ δίδασκε διά της σιωπής. Δίδασκε με το παράδειγμα και την βιοτή του, με τον τρόπο, γενικότερα, της ζωής του. Ο Γέροντας δεν κήρυττε ποτέ από άμβωνος, ούτε είχε κύκλους. Εργαζόταν ακατάπαυστα, αν και άνθρωπος ασθενής και ενίοτε βαριά. Όταν του είπε κάποτε ο πατήρ Ευάγγελος: «Γιατί κουράζεστε τόσο πολύ, Γέροντα;» του απάντησε: «Γράφουν οι Άγγελοι, Βαγγέλη».
Ο Παππούλης δεν μας έλεγε ποτέ: «Αυτές τίς προσευχές να κάνετε, να λέτε τούτο, να κάνετε εκείνο ή το άλλο», αλλά μας επέτρεπε να τον βοηθούμε στις Ακολουθίες από το αναλόγιο, κάθε μέρα, κι αυτό μας έγινε συνήθεια για όλη μας την ζωή. Ο Παππούλης μας δίδασκε με την υπομονή του, υπομονή· με την ταπείνωσή του, ταπείνωση· με την ακατακρισία του, ακατακρισία· με την αρχοντική του απλότητα, αρχοντιά και, με την απέραντη αγάπη του στον Θεό, να Τον αγαπούμε κι εμείς με όλη μας την καρδιά και να μην χορταίνουμε να Τον αγαπούμε.
Ο πατήρ Ευμένιος ήταν μιά ακένωτος πηγή σιωπηλής διδασκαλίας, διδασκαλίας, που χαράσσεται μέσα σου ανεξίτηλα και εγγράφεται στην καρδιά σου για πάντα.
Τα τελευταία χρόνια, στην Κρήτη, έχουν καθιερώσει ένα κακό έθιμο. Τελούν γάμους ημέρα Παρασκευή. Μια ανεψιά του πατρός Ευμενίου παντρεύθηκε ήμερα Παρασκευή και ο Παππούλης δεν πήγε στον γάμο της.
Κάποτε, ο εξάδελφος του πατρός Ευμενίου και εκδότης του πρώτου βιβλίου για τον Παππούλη είχε την ιδέα, μαζί με κάποιους φίλους του, να προσεύχονται ομαδικά μία φορά την εβδομάδα. Βρήκαν ένα παρεκκλήσιο, όρισαν ημέρα και ώρα που θα συναντώντο. Άρχιζαν με τον μικρό Παρακλητικό Κανόνα στην Παναγία μας, συνέχιζαν με την Παράκληση στους Αγίους του Ναού, και τελείωναν με το Απόδειπνο και τους Χαιρετισμούς. Επίσης, έκαναν μετάνοιες και κομποσκοίνια. Αυτό κράτησε πέντε-έξι εβδομάδες και θα κρατούσε για πολύ, αν ο πατήρ Ευμένιος δεν έπαιρνε στο τηλέφωνο τον εξάδελφό του να του πει: «Αντώνη, αυτό, που κάνετε κάθε Παρασκευή στους Αγίους Αποστόλους, να το σταματήστε αμέσως, διότι δεν είναι αρεστό στον Θεό».
Ο κύριος Αντώνης διαμαρτυρήθηκε και είπε: «Τι κακό κάνουμε; ‘Ο Κύριος δεν είπε ότι: “Ὃπου εἰσί δύο ᾒ τρείς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν όνομα, ἐκεί εἰμι ἐν μέσω αὐτῶν;». Και ο πατήρ Ευμένιος του είπε: «Όλες οι προσευχές, που κάνετε, λογίζονται ως ένα τίποτε. Δεν έγιναν δεκτές από τον Θεό, διότι είναι προϊόντα της κενοδοξίας, που βδελύσσεται ο Κύριος.» [Σ.μ.]
Κρίση και δόξα
«Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ δεν ήθελε να δοξάζεται. Το θεωρούσε μέγιστη ύβρι να ακούει να τον επαινούν. Ήξερα ανθρώπους που εκδιώχθησαν, επειδή τους άκουσε να τον αποκαλούν Άγιο. Μου έλεγε μια φορά κλαίοντας: “Αυτός δεν είναι καλός άνθρωπος. Είχαμε πάει κάπου και άκουσε κάποιον να λέει: “Αυτός είναι άγιος άνθρωπος, συνεχιστής του Παπα-Νικόλα Πλανά. Του έμοιαζε και στην φυσιογνωμία. Κι αυτό δεν του άρεσε του Γέροντα. Δηλαδή, όπου υπήρχε αφορμή δόξας, ο Γέροντας αντιλαμβανόταν ότι ο άλλος ήταν κλέφτης και εχθρός του και μου έλεγε: “Αυτός δεν είναι καλός άνθρωπος, δεν πρέπει να ξαναπάμε.
Ή δεύτερη αφορμή, που ο Γέροντας αποστασιοποιείτο από το περιβάλλον του, από τους ανθρώπους, ήταν αν σε άκουε να κρίνεις και να κατακρίνεις. Το δεύτερο εγώ, ομολογώ, το υπέστην. Έκ πείρας ομιλώ. Ένα μάθημα, που ακόμα δεν το έμαθα, είναι ότι η κρίσις, και ιδιαιτέρως η κατάκρισις, είναι λάθος. ‘Ο Γέροντας αυτό το ζούσε. Δηλαδή, για τίποτε άλλο δεν θύμωνε, για τίποτε άλλο δεν αντιδρούσε απότομα και βίαια, όσο για την κατάκριση και την δόξα. Για όλα τα άλλα ήταν έτοιμος. ‘Οτιδήποτε είχε σχέση με την ηθική και την αισθητική, τα δεχόταν εύκολα.» [Νεόφυτος, Μητροπολίτης Μόρφου]
Από το βιβλίο: Πατήρ Ευμένιος. Ο κρυφός άγιος της εποχής μας. Μοναχού Σίμωνος.
Αθήνα, 2009
