Η Χάρις της Θείας Λειτουργίας
«ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΘΕ Σάββατο και ψώνιζε στην αγορά. Περνούσε μέσα από τα πορνεία. Πήγαινε να δει τον Γερο-Πορφύριο, τον καιρό που ο Γέρο-Πορφύριος ήταν στην Πολυκλινική. Συνέβη κι ένα χάρμα οφθαλμών και ακοής περιστατικό.
Είχε πάει στην αγορά φορώντας το καλυμμαύχι του, επειδή δεν ήθελε να γυρίζει με τον σκούφο. “Με το καλυμμαύχι, έλεγε, “με βλέπουν σαν παπά, όχι σαν καλόγερο. Έβαζε, λοιπόν, το καλυμμαύχι, πήγαινε στην αγορά, ψώνιζε για όλη την εβδομάδα και για τους υπολοίπους λεπρούς. Οπότε, πήγε μιά μέρα να προσκυνήσει τον Άγιο Γεράσιμο, στην Πολυκλινική. Είδε έναν παπά να λειτουργεί. Στο τέλος, μπήκε μέσα να τον χαιρετήσει και να πάρει την ευχή του. Και είπε: “Τι φωτισμένος παπάς είναι αυτός!. Τότε ακόμα, ο Γερο-Ευμένιος λεγόταν Σωφρόνιος μοναχός. “Και μπήκα κι εγώ μέσα, μου είπε, “κι έβλεπα σαν χαζός. Και του λέει ο Γερο-Πορφύριος: “Τι με κοιτάς σαν χαζός;. Και του λέει ο Σωφρόνιος: “Είμαι από το Λεπροκομείο Αθηνών. “Και τι με κοιτάς έτσι;, τον ξαναρωτάει ο Γερο-Πορφύριος. “Δεν κοιτάω εσένα, του λέει ο Γέροντας. “Βλέπω την Χάρι της Θείας Λειτουργίας. Πω, πω, τι μεγάλο πράγμα να είσαι παπάς. Να γνωρίζεις τόση Χάρι, να έχεις τόσο φως, οι Άγγελοι να σε υπηρετούν την ώρα της Θείας Λειτουργίας!.
Και του λέει ο Γερο-Πορφύριος: “Και τα είδες όλα αυτά;. “Ναί, λέει, εκεί έξω που ήμουν. Και του λέει ο Γερο-Πορφύριος: “Είναι αλήθεια, είναι μεγάλη η χάρι της ιεροσύνης, αλλά είναι και πιο μεγάλη να την βλέπεις. “Και έκτοτε, μου είπε ο Γέροντας, “γνωριστήκαμε και όταν εγώ έγινα ιερεύς, μου έστειλε ένα μικρό σημείωμα με τρείς συμβουλές. Το έχω και το φυλάω και το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω.
Τον παρακάλεσα, τον πίεσα να μου πει τι έγραφε αυτό το σημείωμα. Τίποτε, σφίγγα. Αυτός ήταν ο Γέροντας, σου άνοιγε ξαφνικά ένα θησαυρό και ξαφνικά, με μιά απότομη κίνηση, με ένα δήθεν θυμό, με ένα “Άντε, πιες τον καφέ σου, για να μην κάνεις δεύτερη ερώτηση, κρυβόταν. Κι εκεί που του έλεγες: “Είδες τον Γερο-Πορφύριο μέσα στην χάρι της ιεροσύνης;, σου έλεγε: “Πιες τον καφέ σου. Δηλαδή, έπρεπε να τον αφήνεις, σαν μικρό παιδί, να λέει τίς εμπειρίες του. Έτσι μάθαινες κι εσύ κάτι από τον κόσμο των Αγίων, του Αγίου Πνεύματος. Για τον σατανά δεν μίλαγε, δεν ήταν απ’ αυτούς που τους άρεσε να μιλάνε για τα αρνητικά. Ήταν του φωτός και της χαράς άνθρωπος.
Αύτη ήταν η πρώτη επαφή αυτών των δύο μεγάλων Γερόντων. Αργότερα, όταν πύκνωσε η σχέση μου μ’ αυτούς τους ανθρώπους, Ιάκωβο, Πορφύριο, Ευμένιο, πήγαινα στον Γερο-Πορφύριο αραιά, όχι τόσο στενά όσο στον Γερο-Ευμένιο. Μου έλεγε ο Γερο-Πορφύριος: “Βρήκες τον πιο ευγενικό Γέροντα. Τον πιο ταπεινό που έχει σήμερα η Ορθοδοξία. Και βρήκες και τον πιο απλό άνθρωπο. ‘Ο Ευμένιος είναι Άγιος. Άγιος. Αυτός έχει αγιωθεί από τα παιδικά του χρόνια. Και με τον πόνο και με τις Ακολουθίες.» [Νεόφυτος, Μητροπολίτης Μόρφου]
Τον ζήτησε ο πατήρ Πορφύριος
«ΜΟΥ ΛΕΕΙ μιά μέρα ο Γερο-Πορφύριος: “Ψάχνω να βρω έναν άνθρωπο να μοιραστώ αυτά που ζώ και να εξομολογηθώ. Του λέω: “Ποιόν θέλεις να σου φέρω;. “Τον πατέρα Ευμένιο, μου λέει. Πάω κι εγώ και βρίσκω τον Γερο-Ευμένιο. Εγώ, με τίς δικές μου εμμονές, λέω μέσα μου: “Δεν θα δεχθεί ο Γέροντας να πάει να εξομολογήσει τον Γερο-Πορφύριο. Πάω και του λέω: “Αυτό κι αυτό ο Γερο-Πορφύριος, θέλεις μια μέρα να φέρω το αυτοκίνητο, να σε πάρω, να πάμε να τον εξομολογήσεις; Πότε μπορείς;. “Έλα όποτε μπορείς, μου λέει. “Έλα μετά την Λειτουργία την Κυριακή. Φέρε το αυτοκίνητο, να ψάλεις και λιγάκι, να πιούμε και τον καφέ μας, να μην κάνουμε όμως Ακολουθία. Του λέω: “Πρέπει, όμως, να προλάβουμε, πριν καταφθάσει στον Γέροντα ο κόσμος. “Εντάξει, μου λέει, “θα πάρω το πετραχήλι και θα πάμε.» [Νεόφυτος, Μητροπολίτης Μόρφου]
Τα δάκρυα
«ΔΕΝ ΞΕΡΩ σε ποια ηλικία υπέστη αυτήν την αλλοίωση του Αγίου Πνεύματος. Μιά φορά, που τον ερώτησα κάτι, μου είπε: “Το ξέρω αυτό, το κατέχω καλά, με ύφος πτυχιούχου. “Λέει ο Άγιος Ισαάκ, μη διδάξεις τίποτε, αν δεν το ζήσεις. Και μου είπε συγκινημένος: “Άκουσε. Στην αρχή τα δάκρυα έρχονται στον άνθρωπο που ασκείται, έρχονται ξαφνικά και κλαίει, κλαίει, κλαίει. Δεν μπορεί να ελέγξει τα δάκρυα, δεν θέλει να κλαίει και κλαίει. Από την μνήμη των αμαρτιών του, από την μνήμη του Θεού, από την μνήμη του παρελθόντος του. Και κλαίει, και κλαίει. Και άμα είναι και παπάς, είναι και πιο δύσκολο, γιατί πρέπει να κάνει και πολλές ευχές κι εγώ το έπαθα αυτό. Ήταν η ώρα της Λειτουργίας κι εγώ έκλαιγα, ήταν η ώρα του Εσπερινού κι εγώ έκλαιγα. Έκλαιγα και ντρεπόμουν, γιατί οι άνθρωποι έβλεπαν έναν παπά να κλαίει. Εγώ δεν θέλω να λειτουργώ και να κλαίω. Δεν θέλω η Λειτουργία να είναι προσωπική. Ή Λειτουργία είναι του λαού, είναι των αγγέλων έργο, είναι του ουρανού και της γης έργο. Εγώ μόνο τα χέρια βάζω και την φωνή.
Αλλά έκλαιγα. Και λέω. Θεέ μου, που θα πάει αυτό; Διότι ήμουν εκτεθειμένος μπροστά στον κόσμο. Έκαιγαν τα δάκρυα, το σώμα μου έκαιγε. Αλλά αυτή η καύσης ήταν καθαρτική, ένοιωθα ότι τα δάκρυα καθαρίζουν και την ψυχή και το σώμα. Ήξερε και την ενέργεια των δακρύων, μου έκανε εντύπωση. Ήταν προσδιοριστικός και ως προς την ενέργεια των δακρύων.
“Ξέρεις, μου είπε, “δεν επιτρέπει ο Θεός να συνεχιστούν αυτά τα δάκρυα, διότι αδυνατίζει ο ανθρώπινος οργανισμός απ’ αυτά, δεν αντέχει ο οργανισμός του ανθρώπου, μπορεί να πεθάνει. Δεν μπορεί να συνεχιστούν. Γι’ αυτό και δεν πάνε περισσότερο από δύο χρόνια. Τού λέω: “Εσένα πόσο καιρό πήγαν, Γέροντα;. Μου λέει: “Δύο χρόνια, δεν μπορούσα περισσότερο, δεν μπορούσα δυόμιση. Δεν άντεχα και είπα: “Χριστέ μου, τι θα γίνει;. Εγώ είχα χαρά. Τον ευχαρίστησα που μου έστειλε αυτά τα δάκρυα, τα καθαρτικά, αλλά δεν άντεχα αλλά. Μετά απ’ αυτά τα δάκρυα, έρχονται και άλλα δάκρυα, δροσιστικά, ευφραντικά, είναι σαν λίπασμα, είναι γλυκά δάκρυα και κλαις όποτε θέλεις. Δηλαδή, τι σημαίνει αυτό: ότι πλέον γίνεσαι κύριος, αυτεξούσιος. Είσαι αυτοκράτορας πλέον. Τώρα πλέον, κλαίω όποτε θέλω.» [Νεόφυτος, Μητροπολίτης Μόρφου]
Από το βιβλίο: Πατήρ Ευμένιος. Ο κρυφός άγιος της εποχής μας. Μοναχού Σίμωνος.
Αθήνα, 2009
