(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Είμαι o Ε. Ήμουν φοιτητής στο εξωτερικό στη σχολή της Φαρμακευτικής, μία σχολή με απαιτήσεις, με πολλές δυσκολίες και πολύ διάβασμα. Αποφοίτησα το Σεπτέμβριο του 2017. Αν δεν γινόταν το θαύμα πού έζησα και θα σας διηγηθώ, θα αποφοιτούσα το 2019.
Τα έτη της Φαρμακευτικής είναι πέντε. Έχασα ένα έτος λόγω δυσκολιών, μιας και σπούδαζα σε ξένη χώρα. Η γλώσσα είχε ένα βαθμό δυσκολίας. Ήταν και καλή η φοιτητική ζωή κι έτσι τα πέντε χρόνια έγιναν έξι.
Ήταν Φεβρουάριος του 2017, όταν ανέβαινα, για να δώσω μαθήματα για την εξεταστική Ιουνίου-Ιουλίου (μιας και είχα κάνει όλα μου τα εργαστήρια και όλες τις θεωρίες). Μου έμεινε μόνο η εξεταστική, για να μπω στην πτυχιακή, να πάρω και εγώ το πτυχίο πού τόσο πολύ το ήθελα.
Όταν έφευγα όμως από το σπίτι μου, ήμουν πολύ στενοχωρημένος. Έβλεπα τους γονείς μου χαρούμενους, γιατί ο γιoς τους πήγαινε για πτυχίο κι εγώ μέσα μου ένιωθα τύψεις και ένοχές, μια βαριά στενοχώρια. Δεν μπορούσα, βλέπετε, να πω στους δικούς μου ότι χρωστάω είκοσι επτά μαθήματα ούτε ότι ανέβαινα, για να δώσω δέκα μαθήματα -και αν μπορούσα και αυτά- ώστε να μην κάνω δύο χρόνια παραπάνω. Αισθανόμουν βαρύ φορτίο μέσα μου.
Μία μέρα πριν ξεκινήσω, η μητέρα μου μού έδωσε μια εικόνα του Αγίου Αμφιλοχίου, που της την έδωσε μια αδελφή από ένα μοναστήρι, για να πάω καλά στις εξετάσεις και να γυρίσω στο σπίτι με το πτυχίο.
Μού είπε ότι είναι θαυματουργός άγιος. Μέσα μου ήμουν διστακτικός. Με είκοσι επτά μαθήματα στην πλάτη μου ποιος θα μου δώσει πτυχίο;
Πήρα την εικόνα και ξεκίνησα.
Πριν ξεκινήσω την εξεταστική, δύο μήνες διάβαζα πέντε μαθήματα μόνο, αυτά πού για μένα ήταν τα πιο δύσκολα. Ήθελα να τα περάσω, ώστε την επόμενη χρονιά η εξεταστική να είναι πιο εύκολη. Ψυχολογία στα πατώματα!
Να ξέρεις ότι δεν θα πάρεις πτυχίο, να βλέπεις τους συμφοιτητές σου χαρούμενους με μόνο πέντε, έξι, τρία μαθήματα να σχεδιάζουν το μέλλον τους, ενώ εσύ μένεις στάσιμος.
Ήρθε η ώρα της εξεταστικής. Καλοκαίρι, πάρα πολύ ζέστη, άγχος, κούραση, στρες, το μυαλό χαμένο, να μιλάς με τους γονείς σου, να σου δίνουν δύναμη, αλλά εσύ μέσα σου ερείπιο. Ξύπνησα, ετοιμάστηκα και έκανα την προσευχή μου, ζήτησα συγγνώμη που κοροΐδευα τους γονείς μου ότι τελειώνω, ενώ εγώ έκανα τη ζωή μου.
Είχα μεγάλη πίκρα που δεν θα έπαιρνα πτυχίο. Αμέσως ζήτησα βοήθεια από τον Άγιο Αμφιλόχιο. Είπα: «ό,τι καταφέρω» και ξεκίνησα να πάω να δώσω το πρώτο μάθημα.
Επειδή χρωστούσα μαθήματα από προηγούμενα έτη, υπήρχε ημέρα πού έδινα και τρία μαθήματα. Μπαίνω στην αίθουσα, βγάζω την εικόνα του Αγίου Αμφιλοχίου πάνω στο έδρανο και περιμένω. Περνάει ο καθηγητής, μας δίνει τα θέματα. Ήξερα μόνο τα δύο από τα οκτώ.
Μπορούσα να πάρω μόνο 2,5 μονάδες, ενώ για να περάσω έπρεπε να πάρω βαθμό πέντε, πού ήταν η βάση. Ξαναδιαβάζω τα υπόλοιπα θέματα, μήπως και θυμηθώ τίποτα άλλο, αλλά το μυαλό μου ήταν μπλοκαρισμένο. Μπροστά μου η εικόνα του Αγίου Αμφιλόχιου.
Μέσα στην αίθουσα τον παρεκάλεσα: «Κάνε ένα θαύμα και για μένα!».
Και σε ένα νεκρό χρόνο, χαμένο, λες και δεν υπήρχε τίποτε μπροστά μου, έπιασα το στυλό μου και ξεκίνησα να γράφω, να γράφω, να γράφω. Από μια σελίδα είχα γράψει τέσσερις. Δεν κατάλαβα τι έγραφα, δεν κατάλαβα πώς. Δεν έδωσα σημασία.
Το απόγευμα έδινα ξανά μάθημα, εννοείται αδιάβαστος. Ήμουν μελαγχολικός. Τα έβαζα με τον εαυτό μου. Γιατί να χρωστάς τόσα; Καταλαβαίνετε, φοιτητική ζωή.
Μπαίνω μέσα στο δεύτερο μάθημα. Δεν ήξερα τίποτα. Η εικόνα του Αγίου Αμφιλοχίου μπροστά μου. Τον παρακάλεσα ξανά. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι το στυλό πήγαινε μόνο του πάνω στο χέρι μου. Δέκα στα δέκα θέματα. Δεν έδωσα πάλι σημασία.
Το άγχος θόλωσε το μυαλό και τη σκέψη μου.
Λοιπόν, αυτό γινόταν σε κάθε μάθημα. Όταν έδινα τα τρία τελευταία μαθήματα συνειδητοποίησα πως κάτι γίνεται. Διάβαζα, αλλά το διάβασμα αυτό δεν ήταν επαρκές ούτε για δύο μονάδες.
Τέλος, όταν ήρθε η ημέρα των αποτελεσμάτων, δεν πήγα να δω τους βαθμούς μου.
Λέω: τι να δω, τα χάλια μου; Ότι πέρασα πέντε ή δέκα μαθήματα ή χαρούμενους τους υπόλοιπους;
Γνώριζαν όλοι οι συμφοιτητές μου ότι χρώσταγα πολλά. Θυμάμαι ότι έπαιρναν τηλέφωνο να με ξυπνήσουν, ότι μου έλεγε ένας συμφοιτητής: «Έλα! Βγήκαν τα αποτελέσματα. Έλα γρήγορα!».
Του λέω: «Άσε καλύτερα!».
Εκείνος επέμενε συνεχώς.
Μου λέει: «Έλα να δεις τι έκανες!».
Πάω και εγώ. Με κοιτούσαν όλοι καλά καλά με ένα θαυμασμό και με το στόμα ανοιχτό.
Βλέπω το όνομά μου στους πίνακες των παιδιών που προχωρούσαν για την πτυχιακή.
Λέω: Μάλλον λάθος θα έγινε. Πάω στις λίστες με τους βαθμούς. Να σας ξαναθυμήσω ότι χρώσταγα είκοσι επτά μαθήματα;
Ε, λοιπόν πέρασα είκοσι επτά στα είκοσι επτά, παρακαλώ. Κανένας δεν το πίστευε ούτε και εγώ.
Συνειδητοποιώ ότι πηγαίνω για την πτυχιακή. Ο μοναδικός φοιτητής που κατάφερε κάτι τέτοιο.
Όλοι οι καθηγητές το έλεγαν. Και μάλιστα με καλούς βαθμούς. Και με πτυχίο; 7,8 (λίαν καλώς).
Η χαρά μου ήταν μεγάλη, αλλά πιο μεγάλη ήταν η ψυχική δύναμη που πήρα από τον Άγιο Αμφιλόχιο.
Μόνο που έβλεπα τους γονείς μου χαρούμενους μου έφτανε. Σε κανένα άλλο φοιτητή δεν συνέβη κάτι τέτοιο.
Πιστέψτε με. Μεγάλη η χάρη του Αγίου Αμφιλοχίου! Τον ευχαριστώ από καρδιάς και πάντα έχω την εικόνα του μπροστά μου!
Ευχαριστώ!
30/4/98
Από το βιβλίο, ο «Άγιος της διπλής αγάπης· Άγιος Αμφιλόχιος ο εν Πάτμω, Μία μικρή ιστορία αλλά τόσο αληθινή»!, σελ. 303-307, έκδοση Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού Μητρός Ηγαπημένου Πάτμος, β’ έκδοση, 2023 (επαυξημένη).
Η/Υ ΠΗΓΗ:
Πεμπτουσία.gr: 25 Μαϊου 2026
