ΤΗ ΙΕ’ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
Μνήμη τής Κοιμήσεως τής Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου καί αειπαρθένου Μαρίας.
ΕΝ ΤΩ ΜΕΓΑΛΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ
Στιχολογούμεν το, Μακάριος ανήρ, τήν α’ στάσιν. Εις δέ τό, Κύριε εκέκραξα, ιστώμεν Στίχους ς’ καί ψάλλομεν Στιχηρά Προσόμοια τρία, δευτερούντες αυτά.
Ήχος α’ Αυτόμελον
Ώ τού παραδόξου θαύματος! η πηγή τής ζωής, εν μνημείω τίθεται, καί κλίμαξ πρός ουρανόν, ο τάφος γίνεται! Ευφραίνου Γεθσημανή, τής Θεοτόκου τό άγιον τέμενος! Βοήσωμεν οι πιστοί, τόν Γαβριήλ κεκτημένοι ταξίαρχον: Κεχαριτωμένη χαίρε, μετά σού ο Κύριος, ο παρέχων τώ κόσμω διά σού τό μέγα έλεος.
Ώ, τι παράδοξο θαύμα! Η πηγή της ζωής (η Παναγία) τοποθετείται σε μνήμα, και ο τάφος γίνεται σκάλα προς τον ουρανό.
Ας ευφραίνεσαι Γεθσημανή, συ το άγιο κατοικητήριο της Θεοτόκου.
Ας φωνάξουμε δυνατά εμείς οι πιστοί, έχοντας ως αρχηγό μας τον αρχάγγελο Γαβριήλ:
«Χαίρε εσύ, η γεμάτη χάρη, ο Κύριος είναι μαζί σου! Αυτός που παρέχει στον κόσμο μέσω εσού το μέγα έλεος».
Βαβαί τών σών μυστηρίων αγνή! τού Υψίστου θρόνος, ανεδείχθης Δέσποινα, καί γήθεν πρός ουρανόν, μετέστης σήμερον! Η δόξα σου ευπρεπής, θεοφεγγέσιν εκλάμπουσα χάριτι! Παρθένοι σύν τή Μητρί τού Βασιλέως πρός ύψος επάρθητε: Κεχαριτωμένη χαίρε, μετά σού ο Κύριος, ο παρέχων τώ κόσμω, διά σού τό μέγα έλεος.
Ω, τι θαύμα! Πόσο βαθιά είναι τα μυστήριά σου, Αγνή! Αναδείχθηκες θρόνος του Υψίστου, Δέσποινα, και σήμερα μεταφέρθηκες από τη γη προς τον ουρανό.
Η δόξα σου είναι γεμάτη ομορφιά, και λάμπει με θεόσταλτες χάριτες.
Παρθένες, υψωθείτε προς τα επάνω μαζί με τη Μητέρα του Ουρανίου Βασιλέως (ψάλλοντας):
«Χαίρε σύ η γεμάτη χάρη! Ο Κύριος είναι μαζί σου! Αυτός που παρέχει στον κόσμο μέσω εσού το μέγα έλεος».
Τήν σήν δοξάζουσι Κοίμησιν, Εξουσίαι θρόνοι, Αρχαί Κυριότητες, Δυνάμεις καί Χερουβίμ, Καί τά φρικτά Σεραφίμ! Αγάλλονται γηγενείς επί τή θεία σου δόξη κοσμούμενοι! Προσπίπτουσι βασιλείς, σύν Αρχαγγέλοις Αγγέλοις καί μέλπουσι: Κεχαριτωμένη χαίρε, μετά σού ο Κύριος, ο παρέχων τώ κόσμω, διά σού τό μέγα έλεος.
Την Κοίμησή σου (Παρθένε) δοξάζουν οι Εξουσίες, οι Θρόνοι, οι Αρχές, οι Κυριότητες, οι Δυνάμεις και τα Χερουβίμ, καθώς και τα τρομερά Σεραφίμ (τα τάγματα των αγγέλων).
Οι άνθρωποι της γης χαίρονται γεμάτοι αγαλλίαση, στολισμένοι χάρη στη θεϊκή σου δόξα.
Βασιλιάδες πέφτουν και σε προσκυνούν μαζί με Αρχαγγέλους και Αγγέλους και ψάλλουν:
«Χαίρε εσύ η γεμάτη χάρη! Ο Κύριος είναι μαζί σου! Αυτός που παρέχει στον κόσμο μέσω εσού το μέγα έλεος». (Δύο φορές)
Δόξα… Καί νύν… Ήχος α’
Θεαρχίω νεύματι, πάντοθεν οι θεοφόροι Απόστολοι, υπό νεφών μεταρσίως αιρόμενοι.
Με θεϊκή διαταγή (θέλημα), από παντού οι θεοφόροι Απόστολοι, αφού σηκώθηκαν ψηλά στον αέρα πάνω σε σύννεφα…
Ήχος πλ. α’
Καταλαβόντες τό πανάχραντον, καί ζωαρχικόν σου σκήνος, εξόχως ησπάζοντο.
αφού έφτασαν στο πανάχραντο και γεμάτο ζωή σώμα σου (λείψανο), το ασπάζονταν με εξαιρετική ευλάβεια.
Ήχος β’
Αι δέ υπέρτατοι τών ουρανών Δυνάμεις, σύν τώ οικείω Δεσπότή παραγενόμεναι.
Οι δε ανώτατες Δυνάμεις των ουρανών (οι άγγελοι), αφού ήρθαν μαζί με τον δικό τους Δεσπότη (τον Χριστό)…
Ήχος πλ. β’
Τό θεοδόχον καί ακραιφνέστατον σώμα προπέμπουσι, τώ δέει κρατούμεναι, υπερκοσμίως δέ προώχοντο, καί αοράτως εβόων, ταίς ανωτέραις ταξιαρχίαις, ιδού η παντάνασσα θεόπαις παραγέγονεν.
συνοδεύουν το σώμα σου που δέχτηκε τον Θεό και είναι πεντακάθαρο, κυριευμένες από δέος. Και προπορεύονταν με τρόπο υπερκόσμιο, και αόρατα φώναζαν στις ανώτερες αγγελικές ταξιαρχίες: «Να, η βασίλισσα των πάντων, το παιδί του Θεού, έχει φτάσει!».
Ήχος γ’
Άρατε πύλας, καί ταύτην υπερκοσμίως υποδέξασθε, τήν τού αενάου φωτός Μητέρα.
«Σηκώστε τις πύλες (του ουρανού) και υποδεχτείτε με τρόπο υπερκόσμιο αυτήν, τη Μητέρα του αιώνιου φωτός».
Ήχος βαρύς
Διά ταύτης γάρ η παγγενής τών βροτών σωτηρία γέγονεν, ή ατενίζειν ουκ ισχύομεν, καί ταύτη άξιον γέρας απονέμειν αδύνατον.
Γιατί μέσω αυτής έγινε η σωτηρία όλου του γένους των θνητών (ανθρώπων)· αυτήν που δεν έχουμε τη δύναμη να κοιτάξουμε κατάματα, κι ούτε σε αυτήν είναι αδύνατο να αποδώσουμε την τιμή που της αξίζει!
Ήχος δ’
Ταύτης γάρ τό υπερβάλλον, υπερέχει πάσαν έννοιαν.
Γιατί το μεγαλείο της (της Θεοτόκου) ξεπερνά κάθε ανθρώπινη σκέψη και νόηση».
Ήχος πλ. δ’
Διό άχραντε Θεοτόκε, αεί σύν ζωηφόρω Βασιλεί, καί τόκω ζώσα, πρέοβευε διηνεκώς, περιφρουρήσαι καί σώσαι, από πάσης προσβολής εναντίας τήν νεολαίαν σου, τήν γάρ σήν προστασίαν κεκτήμεθα.
Γι’ αυτό, άχραντε Θεοτόκε, επειδή ζεις παντοτινά μαζί με τον ζωοδότη Βασιλιά και Υιό σου, να μεσιτεύεις συνεχώς, ώστε να περιφρουρήσει και να σώσει από κάθε εχθρική επίθεση τον νέο λαό σου (τους Χριστιανούς)· γιατί εσένα έχουμε αποκτήσει για προστασία μας.
Ήχος α’
Εις τούς αιώνας, αγλαοφανώς μακαρίζοντες.
λαμπρά και ένδοξα μακαρίζοντάς σε στους αιώνες.
Νεοελληνική απόδοση Ιωάννης Τρίτος.
Παράβαλε και:
15 Αυγούστου, η Κοίμησις της Θεοτόκου: Ηλία Μηνιάτη – Λόγος εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου, υμνολογική εκλογή.
