α. Ποίος είναι άγιος;
1. Εις Άγιος? Εις Κύριος? Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Οι άνθρωποι γίνονται άγιοι (σε ένα σχετικό μόνο βαθμό!) ανάλογα με την έκταση της μεθέξεώς τους στην αγιότητα. Εκείνου, από τον Οποίον «ημείς πάντες λαμβάνομε? και χάριν αντί χάριτος» (Ιω. 1,16).
2. Ποία είναι τα σημεία που μας δείχνουν, ότι ένας μετέχει κατά κάποιον τρόπο στην αγιότητα του Ιησού Χριστού; Τί μας λένε οι διδάσκαλοι της Εκκλησίας;
Τα καλά έργα? έργα της χάριτος. Ο όσιος Νείλος λέγει: «τους αληθώς αγίους από των έργων διάκρινε» (Κεφάλαιο ή Παραίνεσις, P.G. 79, 1256D).
Η ταπείνωση? η έλλειψη «τύφου». Λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Σημεία αγιότητος «το μετριάζειν? και μετριοφρονείν? και το μη φυσάσθαι εκ των σημείων και των κατορθωμάτων» (εις Ανδριάντας 1,6 P.G. τ. 49μ σελ. 24).
Η εσωτερική καθαρότητα. Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος λέγει: «Νομίζουσί τινές, ότι απεχόμενοι γυναικός και πάντων των φαινομένων, ήδη άγιοί εισίν. Άλλ’ ουχ ούτως εστίν. Έτι γαρ η κακία εν τω νω και εν τη καρδία αυτών ζη και επαίρεται. Ούτος δε εστίν άγιος: ο καθαρθείς και αγιασθείς κατά τον έσω άνθρωπον» (Ομιλία ΙΖ, 13). Σε ένα άλλο σημείο ρωτάει: Μπορεί ποτέ, να είναι κανείς πράγματι «άγιος, ου τον έσω άνθρωπον διακαθαρθείς τέλειον»; (Περί φυλακής καρδίας, 1).
3. Από αυτά βγαίνει το συμπέρασμα, ότι τα αληθινά σημεία αγιότητος δεν είναι εκείνα που φαίνονται, αλλά τα κρυφά και κρυπτόμενα? και ιδίως η αγάπη και η ταπείνωσις.
Τα «φαινόμενα», τα συνήθως φερόμενα ως ακριβή σημεία, ενδέχεται να είναι απατηλά:
Μπορεί να αποτελούν παγίδα του διαβόλου. Έχομε σωρεία παραδειγμάτων στους βίους των αγίων και στις διδασκαλίες των πατέρων, για ανθρώπους με φαινόμενα χαρίσματα (ιάσεων, προφητειών κλπ.), που υπήρξαν γι’ αυτούς πειρασμοί, τους οποίους δεν αντιμετώπισαν καθόλου σωστά και κατέληξαν σε πλάνη.
Μπορεί να αποτελούν υπερεκτίμηση των ανθρώπων του περιβάλλοντος, από εσφαλμένα κριτήρια.
Όχι λοιπόν τα έξω. Όχι τα φαινόμενα. Τα έσω αποτελούν μαρτυρία. Εκείνα που δεν φαίνονται: η ταπείνωση? η αγάπη? το μετριάζειν? το – εν ζωή – μετριοφρονείν. Το φυσάσθαι αποτελεί κραυγαλέα αντένδειξη.
Μετά τα ανωτέρω, εννοείται, ότι τα ακόλουθα παρατίθενται ως εκ περισσού. Και επαφίονται, να αξιολογηθούν θετικά σε συναρμογή, με όλα τα άλλα. Τα μέχρι τώρα γνωστά. Και εκείνα που θα φανερώσει στο μέλλον ο Κύριος.
β. Σημεία αγιότητος του π. Ιωήλ.
Α’. Την ημέρα που ο π. Ιωήλ εκοιμήθη, μία γυναίκα, πνευματική του θυγατέρα, σύζυγος επιτρόπου στον Ι. Ναό Ταξιαρχών, βρισκόταν στην Αθήνα. Δεν είχε ακόμη μάθει, ότι ο π. Ιωήλ είχε πια φύγει από την πρόσκαιρη ζωή.
Και είδε όραμα. Τον είδε να στέκει στην Ωραία Πύλη και να κηρύττει. Και ξαφνικά μεταβλήθηκε σε βυζαντινή εικόνα. Και ανέβαινε σιγά – σιγά στον ουρανό, ενώ ένα πλήθος κόσμου τον προσκυνούσαν.
Β’. Λίγες ημέρες, πριν πληροφορηθή την κοίμηση του π. Ιωήλ, ο αείμνηστος Φιλόθεος Ζερβάκος, είδε στον ύπνο του όραμα.
Είδε? ότι βρισκόταν στην Καλαμάτα? ότι ξαφνικά εσκοτίσθη ο ήλιος και ότι ένα βαθύ σκοτάδι – πέπλος πένθους – εκάλυψε ολόκληρη την πόλη. Έκαμε τον σταυρό του και είπε:
-Ο πάτερ Ιωήλ εκοιμήθη!
Γ’. Ένα πνευματικό του τέκνο, είδε στον ύπνο του, ότι βρισκόταν σε ένα μεγαλοπρεπέστατο Ιερό Ναό. Ήταν ασφυκτικά γεμάτος. Και στο Ιερό λειτουργούσαν πολλοί αρχιερείς και ιερείς. Ξαφνικά ένας ιερέας εβγήκε στην Ωραία Πύλη με σάλπιγγα Θεού. Και εφώναξε:
-Προσοχή! Προσοχή! Η λειτουργία αυτή είναι αφιερωμένη σε έναν αληθινό δούλο του Θεού. Και τώρα θα βγη το τιμώμενο πρόσωπο να σας ειπεί δυο λόγια.
Και στην Ωραία Πύλη εβγήκε ο π. Ιωήλ, να ομιλήσει.
Δ’. Μια νύχτα, ο π. Ιωήλ παρουσιάσθηκε σε ένα πνευματικό του τέκνο στον ύπνο του. Του έδωκε ένα βαμβακάκι ποτισμένο με αίμα. Και του είπε:
-Να, παρ’ το αυτό. Είναι από το αίμα της καρδιάς μου.
Μήπως είναι κοντά η ημέρα, που θα ψάχνομε για φυλαχτά από τα λείψανά του;
Ε’. Στις σαράντα ημέρες από τον θάνατό του π. Ιωήλ άνοιξαν το σπίτι του, για να κάμουν καταγραφή των υπαρχόντων του. Ανάμεσα στα άλλα ευρέθη και ένα κάπως μεγάλο φλυτζάνι τσαγιού, επάνω στο τραπέζι. Με το φλυτζάνι αυτό έπαιρνε κάθε Τετάρτη και Παρασκευή βράδυ το μοναδικό του φαγητό: ένα τσάι με λίγο παξιμάδι.
Το φλυτζάνι αυτό εδόθη σαν ενθύμιο στην Ε.Χ. (τώρα μοναχή Μ.). Ήταν άπλυτο. Όπως το είχε αφήσει, αφού έπιε το τελευταίο τσάι του, λίγο πριν πάθει το έμφραγμα, που εσήμανε το τέλος της επίγειας ζωής του. Έτσι, άπλυτο, η μοναχή Μ. το εφύλαξε δέκα τρία ολόκληρα χρόνια. 1979 έκαμε τη σκέψη, ότι καλό θα ήταν να το πλύνει. Και χωρίς καν να σκεφθή, αν αυτό ήταν σωστό και λογικό ή όχι, εφύλαξε το απόπλυμα.
Από τότε έχουν περάσει δέκα έξη χρόνια. Και το απόπλυμα εκείνο διατηρείται άφθαρτο. Σαν αγιασμός.
ΣΤ’. Τρία χρόνια μετά την κοίμησή του, στο παρεκκλήσιο του Ιδρύματος «Τρείς Ιεράρχαι» στην οδό Μενάνδρου 4, τελείται την 19η Οκτωβρίου 1969, μνήμη του Προφήτου Ιωήλ, αγρυπνία εις μνήμην του αοίδιμου π. Ιωήλ. Συλλειτουργούν οι αξιομακάριστοι και ολόφωτοι πατέρες αρχιμανδρίτης Αγαθάγγελος Μιχαηλίδης (+13-3-1991) και αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+10-11-1989), και ο ανάξιος και ελάχιστος ο γράφων, τότε ιερομόναχος. Προς το τέλος της θείας Λειτουργίας, στο «κοινωνικό» ευσεβείς άνθρωποι, πνευματικά του τέκνα, είδαν ένα παράδοξο όραμα.
Εφάνη στην μέση της Εκκλησίας, στην θέση του πολυελέου ένας θρόνος ολόφωτος, ωσάν από νεφέλη φωτεινή. Και επάνω σ’ αυτόν ήταν καθισμένος ο π. Ιωήλ. Και εκινείτο, αιωρείτο, επάνω από τα κεφάλια του ανύποπτου πλήθους, που παρακολουθούσε με κατάνυξη και δέος την θεία λειτουργία. Στην συνέχεια ο θρόνος αυτός εχάθη. Και ο π. Ιωήλ ντυμένος την ιερατική του στολή, εφάνη ανάμεσα στους τρεις ιερουργούς φίλους του.
Η Εκκλησία μας το πιστεύει και το διδάσκει, ότι οι άγιοι ιερείς κατεβαίνουν στις Εκκλησίες μας και συνιερουργούν με τους διαδόχους τους, τους ζώντας και αγωνιζομένους ιερείς.
Ζ’. Ένα πνευματικό του τέκνο, βρέθηκε στην μνήμη του προφήτου Ιωήλ στο Ησυχαστήριο στην Καλαμάτα. Έπασχε μέχρι τότε από φοβερούς ιλίγγους. Υπέφερε πολύ. Και παρακάλεσε τον π. Ιωήλ:
-Άγιε πατέρα, αν ευρήκες παρρησία, πάρε μου αυτό το βάσανο!
Και εθεραπεύθη αμέσως.
Η’. Μια απλή γυναίκα, αλλά γεμάτη αγαθότητα, πίστη και καλωσύνη, έλεγε:
-Ο π. Ιωήλ είναι άγιος. Εγώ, όταν λειτουργεί, τον βλέπω με φωτοστέφανο.
γ. Έχουν κύρος;
Μπορούμε, να θεωρήσωμε τα ως άνω περιστατικά σαφείς αποδείξεις, ότι ο αοίδιμος Γέροντας εδοξάσθη εις τον ουρανό με το χάρισμα και δικαίωμα να πρεσβεύει για μας;
Μπορούμε να θεωρούμε τον π. Ιωήλ άγιο;
Απάντηση:
Τα περιστατικά, που αναγράφομε, όποιος θέλει μπορεί να μη τα αποδεχθή. Μπορεί να ειπεί, ότι δεν έχουν αναντίρρητη αποδεικτική αξία. Είναι απλές ενδείξεις.
Η Εκκλησία μας είναι πάμπλουτη. Σε αγίους. Σε δόξα των τέκνων της. Δεν έχει ανάγκη να σπεύδει. Πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης του Κυρίου, που εκφαίνεται στην γη και δια των αγίων Του.
Αν είναι θέλημα του Κυρίου να τιμηθή ο π. Ιωήλ ως άγιος, ακόμη και αν εμείς σιγήσωμε, «οι λίθοι κεκράξονται»? δηλαδή: Οι πέτρες του τάφου του θα γίνουν σάλπιγγες, που θα το κηρύττουν ασιγήτως.
Γένοιτο, Κύριε, το θέλημά Σου.
Από το βιβλίο: Ο Πατήρ Ιωήλ (Γιαννακόπουλος). Του Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου (Καλαμαρά). Εκδόσεις, Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού Πρεβέζης. Πρέβεζα 1994.
