Ο Σατανάς δίδει εις τον Χριστόν «κάτι»! και προς αμοιβήν «κάτι» ζητεί, από Αυτόν! Τόσον η δωρεά του, όσον και η αμοιβή, την οποίαν ζητεί, είναι τρομερά πράγματα. Βασιλείαν δίδει εις τον Χριστόν˙ και βασιλείαν ζητεί να αφαιρέση από Αυτόν. Αλλά ο διάβολος, όπως φέρεται εις τον Χριστόν, κατά παρόμοιον τρόπον φέρεται και προς ημάς.
Α. Αλαζονεία του Διαβόλου:
Εν πανοράματι, ως εις κινηματογραφικήν ταινίαν, παρουσιάζει ο Διάβολος εις τον Χριστόν, ό,τι μεθάει: το μάτι με την πλεονεξίαν˙ τον εγωϊσμόν με την φαντασίαν˙ την σάρκα με τας σαρκικάς απολαύσεις! (Την τρίμορφη αυτήν αλαζονείαν!) τα λέγει ο διάβολος ιδικά του! Αυτά μόνον έχει δικαίωμα να δώση. Και πράγματι:
Δίδει ο Διάβολος μεγαλεία γεμάτα από γκρίνιες: κέφι γεμάτο από θρήνους˙ και παρανόμους αισθησιακάς απολαύσεις, ήτοι βρωμιές και δάκρυα.
Ο Μεγαλομανής θέλει να είναι πάντοτε πρώτος. Εμπρός του κανένας, πίσω του όλοι, πλάι του ολίγοι και αυτοί όχι ως συνεργάται αλλά ως εργάται, αχθοφόροι, ώστε να κύπτωσιν υπό το βάρος όχι της δουλειάς, αλλά της δουλείας. Τους θέλει λούστρους, να γυαλίζουν τα υποδήματά του. Πόσες γκρίνιες δεν βγαίνουν από την υπεροψίαν τούτου! Ιδού η πρώτη προσφορά του Διαβόλου. Η εξουσία, η δόξα και οι εξ αυτών γκρίνιες.
Άλλη μορφή αλαζονείας είναι το κέφι, ώστε ο άνθρωπος να πετάη χωρίς να πατάει. Ο Διάβολος δίδει κέφι, για να το κάμη θρήνον.
Βλέπετε τον κεφάτον, τον μεθυσμένον; Αλλού κυττάει˙ και αλλού βλέπει. Αλλού βλέπει˙ και αλλού πατάει. Αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται. Τελεία διακοπή συγκοινωνίας του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου. Λίγος θρήνος είναι αυτός;
Ακούσατε και το άσμα του: «Αχ μ’ έκαψες που να καής». Τα σαλιγκάρια ψηνόμενα τραγουδούν. Έτσι και αυτοί έχουν κεφάτον θρήνον. Το τραγούδι τούτο είναι η ανάποδη προσευχή. Ιδού και η δευτέρα προσφορά του Διαβόλου ο κεφάτος θρήνος˙ κωμικόν πράγμα! Και όμως και τούτο ως δώρον προσφέρει ο Σατανάς εις τους Χριστιανούς, οι οποίοι τον ακολουθούν!
Τρίτη μορφή αλαζονείας είναι ο σαρκικός εγωϊσμός αι σαρκικαί απολαύσεις, από τας οποίας βγαίνουν οι βρωμιές και τα δάκρυα.
Όπως οι γκρίνιες βγαίνουν από τα μεγαλεία, οι θρήνοι από το κέφι, έτσι και τα δάκρυα από τις βρωμιές. Τα δάκρυα, τα έβαλε ο Θεός δια να ανακουφίζουν τον πόνον, όταν όμως βγαίνουν από βρωμιές, μη όντα δάκρυα μετανοίας, περισσότερον καίουν. Αχ τι έπαθα εγώ να αγαπήσω! Λέγει η κόρη, όταν ηπατήθη. Χύνει δάκρυα, ουχί μετανοίας. Βράζει, σαν τον κάβουρα με το ζουμί του. Τι οξύμωρα και τραγικά πράγματα!
Ώστε ο Σατανάς δίδει εις τον Χριστόν και τους χριστιανούς τραγικότητας, κωμικότητας και οξύμωρα πράγματα. Πόσον τρομερά η προσφορά του! Τρομερωτέρα είναι η ζητουμένη αμοιβή του. Ποία είναι αυτή; Η χαρά μας!
Β. Η χαρά.
Πώς ζητεί ο Διάβολος να πάρη την χαράν από τον Χριστόν; Λέγων εις Αυτόν «σοι δώσω πάντα, εάν πεσών προσκυνήσης με». Ο Διάβολος ζητεί, ούτε πολύ ούτε ολίγον, να γίνη ο Χριστός δούλος, και αυτός ο ίδιος, ο Διάβολος, να γίνη Θεός! Να αφίση την βασιλείαν Του ο Χριστός, και να υποταχθή εις τας βασιλείας του κόσμου. Και ακόμη συγκεκριμένως: Να αφίση ο Χριστός, και οι χριστιανοί, την χαράν˙ και να υποταχθούν εις τα: Μεγαλεία – γκρίνιες˙ βρωμιές – δάκρυα˙ κέφι – θρήνους!
Όμως, τί είναι καλύτερον; Η δόξα ή η χαρά; Η χαρά. Και ιδού διατί. Τι την θέλω την δόξαν, όταν μου λείπη η χαρά; Και κάτι βαθύτερον. Τί την θέλω την δόξαν, όταν έχω την χαράν; Εκείνος ο οποίος θέλει να έχη πρώτον δόξαν και έπειτα χαράν, δεν έχει δόξαν αλλά λόξαν διότι ουδέποτε συνδυάζεται ενταύθα πλήρως δόξα και χαρά.
Ποίο είναι καλύτερον; Χαρά χωρίς δόξαν; Ή δόξα με γκρίνιες; Όποιος έχει εύρει την χαράν, δεν έχει όρεξι για γκρίνιες. Όποιος γκρινιάζει, δεν έχει εύρει την χαράν του. Τέτοια χαρά την έχει ο Χριστός. Και θέλει να Του την πάρη ο Διάβολος.
Ποίο είναι καλύτερο; Η ηδονή ή η χαρά; Η ηδονή, η οποία σου αφίνει εις την συνείδησίν σου πικρόν έλεγχον, ή η χαρά;
Ποίον είναι καλύτερο; Το κέφι ή η χαρά; Το κέφι ως πηγήν έχει το οινόπνευμα, η χαρά όμως το πνεύμα. Το κέφι φουντώνει. Η χαρά στερεώνει. Ποσάκις το κέφι έδιωξε την χαρά! Ποίο είναι καλύτερον; Το τραγούδι έπειτα από ένα κέφι, ή η προσευχή, το άλλο αυτό τραγούδι, έπειτα από μια βαθείαν χαράν; Ζ.Χ. τ. Β,42-44.
Από το βιβλίο: Ο Πατήρ Ιωήλ (Γιαννακόπουλος). Του Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου (Καλαμαρά). Εκδόσεις, Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού Πρεβέζης. Πρέβεζα 1994.
