… “Τώρα να σας πω για τη φιλία του παπα-Δανιήλ του Κατουνακιώτη με τον άγιο Νεκτάριο. Ο γέροντας έκανε υπακοή στην εμπειρία, στη γνώση, στην αρετή του, και ο άγιος Πενταπόλεως έκανε υπακοή στην καλογερική και την ασκητική του γέροντα. Σε μία φιλία αγία και οι δύο ταπεινά μαθητούδια. Έτσι είχαν ως διδάσκαλό τους τον Χριστό.
Μια φορά, κάποιος εξαπάτησε το γέροντα Δανιήλ, λέγοντάς του ότι εκδίδει τα έργα του ιερού Χρυσοστόμου. Ο γέροντας αγαθός, απονήρευτος καθώς ήταν, τον πίστεψε. Δανείστηκε χρήματα και του τα έδωσε και εκείνος εξαφανίστηκε. Έπεσε να πεθάνει ο γέροντας. Όχι για τα χρήματα, αλλά για τα κρίματα των ανθρώπων. «Πώς είναι δυνατόν;», έλεγε και ξαναέλεγε. Όταν το έμαθε ο άγιος Νεκτάριος, ξέρετε τί έκανε; Του αγόρασε τα έργα του Χρυσοστόμου και του τα έστειλε. Γιατί; Γιατί δεν μπορούσε να νιώθει το φίλο του λυπημένο. Άμα αγαπάς τον άλλον με αγάπη Χριστού, θέλεις να διώξεις και τη θλίψη και ό,τι άλλο πονά τον άνθρωπο. Πώς, βρε παιδί μου, εμείς, αντί να διώχνουμε τη θλίψη, την προκαλούμε και λέμε πως τον αγαπάμε; Εε!!! Τί αγάπη είναι αυτή; εγωιστική, αρρωστημένη. Δεν είναι αγνή αγάπη. Είναι άγρια…
Από το βιβλίο: Έλα φως… Συνάντηση με τον Όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη. Του π. Σπυρίδωνος Βασιλάκου.
Εκδόσεις Θεσβίτης. Δ’ έκδοση. Θήρα 2024.
Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
