Ο Φήστος και ο Αγρίππας απέναντι στον Παύλο και ο Παύλος απέναντι στον Φήστο και τον Αγρίππα μας δείχνουν ποιο είναι το πνεύμα του κόσμου απέναντι στον Χριστό και ποιο το πνεύμα του Χριστού απέναντι στον κόσμο. Ας δούμε.
Α’ Το πνεύμα του κόσμου:
Ο Ρωμαίος ανθύπατος Φήστος ήταν «άνθρωπος αυτού του κόσμου». Ασχολούνταν μόνο με το ρωμαϊκό δίκαιο. Και με ό,τι έβλεπε, άκουγε, άγγιζε. Όσα βρίσκονταν πέρα από αυτόν τον κόσμο ήταν για εκείνον πράγματα του Φρενοκομείου.
Και σήμερα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Ασχολούνται μόνο με τα ανθρώπινα δικαιώματα· δηλαδή με τις σχέσεις των ανθρώπων· με ό,τι τρώνε, πίνουν, βλέπουν, ακούνε. Αν τους μιλήσεις για ψυχή, για Θεό, για άλλη ζωή, νομίζουν ότι όσοι μιλούν για αυτά είναι τρόφιμοι του Φρενοκομείου.
Ο Φήστος είδε τον Παύλο να μελετά στη φυλακή ιερά βιβλία και νόμιζε ότι αυτά τα διαβάσματα τον έκαναν να τρελαθεί. Και σήμερα, όταν οι άνθρωποι του κόσμου δουν χριστιανούς να κλείνονται στο δωμάτιό τους για να μελετήσουν, νομίζουν ότι αυτές οι μελέτες προέρχονται από τρέλα ή οδηγούν στην τρέλα. Σε πόσο διαφορετικό κόσμο ζει ο άνθρωπος του κόσμου και ο άνθρωπος του Θεού!
Εκτός όμως από αυτό το ωμό αντιχριστιανικό πνεύμα, του οποίου εκπρόσωπος ήταν ο Φήστος, υπάρχει ένα δεύτερο είδος αντιχριστιανικού πνεύματος, του οποίου εκπρόσωπος είναι ο Αγρίππας. Είναι η αντιχριστιανική ειρωνεία.
Ο Αγρίππας, μετά τον υπέροχο λόγο του Αποστόλου Παύλου —ο οποίος ομολόγησε ότι ήταν φοβερός διώκτης και μετά το όραμα έγινε ένθερμος Απόστολος— βρέθηκε μπροστά σε ένα φοβερό δίλημμα. Κατάλαβε ότι επρόκειτο για σοβαρό γεγονός και ότι η οπτασία του Αποστόλου Παύλου δεν ήταν φαντασία, αλλά πραγματικό γεγονός· και ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών. Για να ακολουθήσει όμως τη συνέπεια αυτής της σκέψης του, να πιστέψει δηλαδή στον Χριστό, έπρεπε να κόψει κάθε σχέση με το αμαρτωλό παρελθόν του, να αρνηθεί τον συνάρχοντά του Ρωμαίο Φήστο, ο οποίος ονόμασε τον Παύλο τρελό, και να παύσει να είναι ίσως και βασιλιάς.
Ο δρόμος λοιπόν από τον νου του, τη σκέψη του προς την καρδιά του, προς την πράξη, ήταν πολύ επίπονος και μακρύς. Για αυτό καταφεύγει στην ειρωνεία: «σε λίγο με πείθεις να γίνω χριστιανός». Μείγμα αστείου και σοβαρότητας.
Τέτοιο είναι το πνεύμα του κόσμου. Επειδή αρκετοί από τους απίστους δεν μπορούν να προβάλουν σοβαρές αντιρρήσεις κατά του χριστιανισμού, επειδή ο Χριστός ζητάει ολόκληρο τον άνθρωπο, μυαλό και καρδιά, επειδή αυτοί είναι δεμένοι με αμαρτίες και ανθρωπαρέσκεια, ειρωνεύονται τον Χριστό!
Β’ Το Πνεύμα του Χριστού:
Ο Φήστος με δυνατή φωνή ονομάζει τον Απόστολο τρελό. Ο Απόστολος ονομάζει τον Φήστο «κράτιστον», δηλαδή εξοχότατο. Επομένως, ο Φήστος βρίζει, ο Παύλος τιμά. Αγένεια έχει ο Δικαστής Φήστος· όχι μόνο διέκοψε τον απολογούμενο κατηγορούμενό του, αλλά τον ονομάζει και τρελό. Ο Απόστολος έχει θάρρος και ευγένεια. Ομολογεί ως εκπρόσωπος του χριστιανισμού ότι «λέει λόγια αλήθειας και σωφροσύνης». Πόσο ωραίο είναι ο χριστιανός να ομολογεί με θάρρος και ευγένεια ότι ο χριστιανισμός είναι λόγια αλήθειας και σωφροσύνης!
Αν έχουμε μόνο θάρρος, ώστε όταν μας ονομάζουν τρελούς να ονομάζουμε κι εμείς εκείνους τρελούς, τότε δεν έχουμε το πνεύμα του Χριστού. Αν πάλι λυγίζουμε και δεικνυόμαστε δειλοί και δεν απαντάμε από δήθεν ευγένεια, αλλά στην πραγματικότητα από δειλία, και πάλι δεν έχουμε το πνεύμα του Χριστού. Ευγένεια λοιπόν και θάρρος θα έχουμε. Θα απαντάμε χωρίς να βρίζουμε.
Με θάρρος και ευγένεια απάντησε ο Απόστολος Παύλος· όχι μόνο στην ωμότητα του Φήστου, αλλά και στην ειρωνεία του Αγρίππα. Η ευγένεια του Αποστόλου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε θεωρεί τον εαυτό του ευτυχή επειδή απολογείται ενώπιον του Αγρίππα.
Έχει τόσο θάρρος απέναντί του, ώστε να τον ρωτά αν πιστεύει στους προφήτες και, χωρίς να περιμένει την απάντησή του, να λέει: Το ξέρω ότι πιστεύεις!
Έχει τόσο θάρρος, ώστε στην ειρωνική φράση του Αγρίππα «σε λίγο με πείθεις να γίνω χριστιανός», απαντά: Το εύχομαι!
Έχει τόση τρυφερότητα και ευγένεια, ώστε να προσθέτει: «εκτός από αυτά τα δεσμά».
Παίρνει την ειρωνεία του Αγρίππα και τη μετατρέπει σε σοβαρότητα και τρυφερότητα.
)Πράξεις των Αποστόλων, σελ. 420-422.)
Από το βιβλίο: Ο Πατήρ Ιωήλ (Γιαννακόπουλος). Του Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου (Καλαμαρά). Εκδόσεις, Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού Πρεβέζης. Πρέβεζα 1994.
