Μοναδικό γεγονός η συνάντηση με τον άνθρωπο. Δεν συναντάς μία ύπαρξη, μία φυσιογνωμία, μία απλή παρουσία. Συναντάς μία πορεία, μία εμπειρία, μία αιωνιότητα. Η δυνατή εμπειρία λειτουργεί σαν «αρπαγή». Σε μεταφέρει σε άλλο τόπο, σε άλλο χρόνο, σε άλλη κατάσταση, σε άλλο ύψος. Ισχυρότερη εμπειρία από τη συνάντηση με την αγιότητα, δεν υπάρχει. Είναι σφραγίδα ανεξίτηλη. Χάραγμα Αγιοπνευματικό. Ο ουρανός στη γη. Ο Θεός στον άνθρωπο.
Εδώ στον τόπο μας, πολλοί «σφραγίστηκαν» από την παρουσία του μεγάλου Αγιορείτου ασκητού, του Θηβαίου νηπτικού πατέρα, του διδασκάλου της αρετής και της προσευχής, του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου.
Με την ταχύτητα της ψυχής.
Ταπεινά, το φως της αυγής πέρασε από το παραθύρι και φώτισε το μικρό ναό. Ο γέροντας καθόταν στο στασίδι του. το πρόσωπο ολοφώτεινο, σαν την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας που σε προετοιμάζει για το Πάσχα, που είναι η αγγελιοφόρος της Ανάστασης. Τα μάτια το ποτάμια. Τον κοιτάς και δεν μπορείς να συγκρατήσεις το λογισμό σου να μη ψάλλει˙ «Ταις των δακρύων σου ροαίς της ερήμου το άγονον εγεώργησας». Πηγή η ψυχή και τα μάτια καταρράκτες. Στα χέρια του κρατά μια λευκή πετσέτα μουσκεμένη από τα δάκρυα. Είναι από αυτές που δροσίζουν ψυχές, που καίγονται από τη φλόγα, τον πυρετό ενός πάθους. Που καθαρίζουν τραύματα που προξένησε της αμαρτίας η σκληρότητα και του εγωισμού η αγριότητα. Πόσες πυρκαγιές δε σβήνουν αυτές οι πετσέτες που κρύβονται μέσα σα δάκτυλα τα δουλεμένα στην προσευχή του ασκητή. Η λευκή πετσέτα, σημαία ειρήνης μεταξύ του ειρηνοποιού Θεού και του ταραχοποιού ανθρώπου.
Ο παπα – Ιωσήφ λειτουργός. Στο ψαλτήρι ο παπα – Εφραίμ ο νεότερος. Οι φωνές τους δεν πληγώνουν τη σιωπή της ερήμου, αλλά κρατούν τον ήχο τον κατανυκτικό της ησυχίας. Οι άλλοι πατέρες στη σκοπιά τους, στα στασίδια τους. Την ώρα της ακολουθίας, όταν ο γέροντας άκουγε το όνομα του Χριστού, είχες την αίσθηση ότι άνοιγε ένα φράγμα ψυχικό και πλημμύριζε η ύπαρξή του από τον έρωτα, που χρόνια ζούσε η καθαρή του καρδιά. Στο άκουσμα του ονόματος της Παναγίας, σεισμική δόνηση στο στασίδι του. Έσκυβε ευλαβικά το κυρτωμένο σώμα.
Την ώρα της Λειτουργίας ένιωθες ότι κάθε λόγος γινόταν λαβίδα αγία και ο παππούς μεταλάμβανε «τη Χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και την Αγάπη του Θεού και Πατρός και την Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος». Ναι, το έβλεπες. Ο γέροντας ζούσε τη θεία Λειτουργία. Έτρεχε, άκουγε, μιλούσε, παρακαλούσε, ικέτευε, άγγιζε τον Χριστό και γι’ αυτό αναφωνούσε δοξολογικά ως άλλος Θωμάς˙ «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου»!
Μπροστά στο άγιο Ποτήριο χίλια στόματα έγινε. Άνοιξε η ψυχή, η διάνοια, το σώμα. Όλα τα κύτταρα, πνευματικά και σωματικά, σαν στόματα μιας χορωδίας, άνοιξαν και υποδέχθηκαν τον Χριστό ψάλλοντας˙ «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».
Οι πατέρες έβαλαν το αντίδωρο στο τρεμάμενο σαν τη φλόγα του καντηλιού χέρι. Έμεινε ακίνητος. Δεν ήθελε – το έβλεπες – δεν ήθελε να σηκωθεί από το στασίδι του, τη βάση εκτόξευσης της ύπαρξης σε άλλους ουρανούς. Δεν ήθελε να βγει από το ναό. Δεν χόρταινε να οσφραίνεται την παρουσία του Υιού του Θεού, την ευωδία της Χάριτος. Ποιός θέλει να δρασκελίσει το κατώφλι της αιωνιότητας και να πέσει στη φθορά της καθημερινότητας;
Ο παπα – Εφραίμ τον κράτησε από το χέρι και εκείνος υπάκουα σηκώθηκε. Βγήκε από το ναό, αλλά όχι από τη λατρεία. Άφησε το στασίδι, αλλά όχι την προσευχή. Αυτή ήταν η αναπαυτική και παρηγορητική στάση της ψυχής του. Μόνο εκεί βολευόταν. Μόνο στην προσευχή ξεκουραζόταν. Τα βήματα αργά. Βλέπεις, τα χρόνια βάρυναν το σώμα. Είναι απίστευτο. Βλέπεις σώματα δυνατά να τρέχουν με εκπληκτική ταχύτητα, ενώ οι ψυχές από την αρρώστια και το βάρος της συνείδησης να σέρνονται. Θωρείς, όμως, και σώματα γερασμένα και φορτωμένα από το χρόνο και πόνο να κουτσαίνουν, αλλά οι ψυχές να τρέχουν με ταχύτητα φωτός. Ένας αθλητής του πνεύματος περνά από μπροστά σου υποβασταζόμενος και νιώθεις τον αέρα που αφήνει η ταχύτητα της ψυχής του!
Από το βιβλίο: Έλα φως… Συνάντηση με τον Όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη. Του π. Σπυρίδωνος Βασιλάκου.
Εκδόσεις Θεσβίτης. Δ’ έκδοση. Θήρα 2024.
Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
