Από τον βίο του αγίου Αντωνίου
Ο άγιος Αντώνιος αγαπούσε πολύ να μένει στο βουνό. Κάποτε λοιπόν που εξαναγκάστηκε από αυτούς που είχα ανάγκη, και αφού και ο στρατιωτικός διοικητής τον παρακάλεσε πολύ να κατεβεί, ήρθε στην πόλη˙ εκεί μίλησε λίγο με θέμα τη σωτηρία και σχετικά με αυτούς που είχαν ανάγκη, και βιαζόταν να γυρίσει στο βουνό. Ο διοικητής τον παρακάλεσε να μείνει και άλλο, αλλά αυτός του απάντησε ότι δεν μπορεί να μένει μαζί τους για πολύ, και τον έπεισε λέγοντας ένα χαριτωμένο παράδειγμα:
«Όπως τα ψάρια που μένουν για πολύ στη στεριά πεθαίνουν, έτσι και οι μοναχοί που χρονοτριβούν μαζί σας και παραμένουν κοντά σας, χάνονται. Πρέπει λοιπόν, όπως το ψάρι βιάζεται να γυρίσει στη θάλασσα, έτσι και εμείς να βιαζόμαστε να γυρίσουμε στο βουνό, μήπως, αργοπορώντας, ξεχάσουμε την εσωτερική επαγρύπνηση».
Από το βιβλίο: Ευεργετινός: “Ήτοι Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των θεοφόρων και αγίων πατέρων, από πάσης γραφής θεοπνεύστου συναθροισθείσα.”
Τόμος 1-ος. μετάφραση (Νεοελληνική απόδοση): Δ. Χρισταφακόπουλος
Εκδόσεις, Το Περιβόλι της Παναγίας, 2001
Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
