1. Πρῶτα ὀφείλομε νά συγυρίσωμε τά βασιλικά ἀνάκτορα, νά τά καθαρίσωμε ἀπό κάθε ρύπο καί νά τά στολίσωμε μέ ὅ,τι καλύτερο ἔχομε, καί μετά, μόνο τότε, θά εἴμαστε σέ θέση, νά ζητήσωμε ἀπό τό βασιλέα νά ἔλθει καί νά μπῆ μέσα!
Κατά τόν ἴδιο τρόπο, ἔχομε χρέος, πρῶτα νά καθαρίσωμε τήν γῆ τῆς καρδιᾶς μας καί νά ξεριζώσωμε τά ἀγκάθια τῆς ἁμαρτίας, τά ἐμπαθῆ ἔργα μας, καί νά την μαλακώσωμε, μέ θλίψεις καί μέ στενοχώριες, καί μετά νά σπείρωμε σ’ αὐτήν τόν σπόρο τῶν ἀρετῶν καί νά τήν ποτίσωμε μέ τά δάκρυα καί τά κλάματά μας• γιατί μόνο τότε θά βλαστήσει ὁ καρπός τῆς ἀπάθειας καί τῆς αἰώνιας ζωῆς.
2. Τό Αγιο Πνεῦμα ποτέ δέν θά ἔλθει νά κατοικήσει σ’ αὐτήν, ὅσο ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει καθαρισθῆ ἀπό τά ψυχικά καί σωματικά του πάθη.
Ἕνα ἀπό τά δύο θά μείνει μέσα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου: ἤ τό ῞Αγιο Πνεῦμα, ἤ τά πάθη. Ὅπου τό ῞Αγιο Πνεῦμα, ἐκεῖ τά πάθη οὔτε κἄν πλησιάζουν! Καί ὅπου πάθη, ἐκεῖ δέν πρόκειται ποτέ νά ἐμμείνει τό Πνεῦμα τό ῞Αγιο (Γεν. 6,3). Καί θά ἔλθει νά κατοικήσει πονηρό πνεῦμα (Α΄ Βασιλ. 16, 14).
Πρῶτα ἀπό ὅλα λοιπόν ὀφείλομε νά διώξωμε ἀπό ἐπάνω μας τήν φιλαυτία, σέ ὅλες της τίς μορφές ἐπιθυμίας γιά πράγματα τοῦ κόσμου τούτου, καί νά ταπεινωθοῦμε μέ ὅλες τίς μορφές μετανοίας, σέ λογισμό, σέ ἔργο, σέ λόγο, στήν τροφή, στήν ἐνδυμασία, στό νοικοκυριό τοῦ σπιτιοῦ μας, καί γενικά σέ ὅλο μας τόν ἐσωτερικό κόσμο. ᾿Οφείλομε να ταπεινωνόμαστε καί νά καταδικάζωμε τόν ἐαυτό μας τό χειρότερο. Γιατί μόνο ἔτσι θά μπορέσωμε νά κατευνάσωμε τά ψυχικά μας πάθη. Ναί, εἶναι ἀνάγκη, νά ταπεινώσωμε τήν σάρκα μας καί νά τήν κάμωμε νά ἀγαπήσει καί τίς θλίψεις καί τά ἀσκητικά ἀγωνίσματα, μέ τά ὁποῖα ὁ ἄνθρωπος φθάνει στίς ἀρετές καί κατευνάζει τά πάθη τά σωματικά.
3. Ἔχομε χρέος νά τήν συγκρατοῦμε τήν γλῶσσα μας, τήν πηγή τοῦ κάθε κακοῦ καί ἀνατροπή τοῦ κάθε καλοῦ, γιατί
• μόνο ἔτσι θά παύσουν νά ἐνεργοῦν τά πάθη καί τά σωματικά καί τά ψυχικά, θά καταπραϋνθοῦν καί θά κατευνασθοῦν‧
• μόνο τότε ὁ ἄνθρωπος θά γίνει ἀπαθής καί θά ἀρχίσει νά βρίσκει τήν αἰώνιο ζωή‧
• μόνο τότε ὁ ἐχθρός θά κατατροπωθή καί θά φανῆ ὅτι εἶναι ἀδύνατος‧
• μόνο τότε καί οἱ πονηρίες του καί τά ὅπλα του θά ἐκλείψουν εἰς τέλος.
Από το βιβλίο: Τα Κρίνα τοῦ Ἀγροῦ, του Αγίου Παισίου Βελιτσκοφσκι.
Ἔκδοση Ιερᾶς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης. Α’ έκδοση, Πρέβεζα 1996.
Μετάφραση:
† Ὁ Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελέτιος.
• Τίτλος τοῦ πρωτοτύπου:
• Κρίνι σέλ’νιε ἤλη τσβετί πρεκράσνιε. ’Αρχιμανδρίτα Παΐσια Βελιτσκόβσκογο
• Μετάφραση ἀπό το ρωσσικό πρωτότυπο
• Ἡ μετάφραση ἔγινε ἐπί τῇ βάσει τοῦ κειμένου πού δίδει το περιοδικό: Πραβοσλάβναγια Ζίζν’ (Orthodox Life) 30, (1979)• τεύχη 350-354, σελ.3-34, 18-24, 21-28, 19-34, 23-34 ἀντιστοίχως•
