Του Παλλαδίου
Ποιές είναι οι μορφές του πολέμου της πορνείας και πώς πρέπει να αγωνιζόμαστε εναντίον του.
Κάποτε ο δαίμονας της πορνείας πολέμησε αφόρητα τον μακάριο Ευάγριο τον διάκονο, όπως μας διηγήθηκε ο ίδιος˙ και στάθηκε όλη τη νύχτα γυμνός μέσα σε πηγάδι, χειμώνα καιρό, έτσι που πάγωσαν οι σάρκες του.
Για τον μακάριο Αμμώνιο, τον μαθητή του οσίου Παμβώ, λέγεται το εξής: όταν κάποια άτοπη ηδονή ερέθιζε το σώμα του, ποτέ δεν λυπήθηκε τη σάρκα του, αλλά πύρωνε ένα σίδερο και το έβαζε στα μέλη του, έτσι που πάντοτε είχε εγκαύματα.
Ο γενναίος επίσκοπος Φιλόρωμος,1 στις αρχές της μοναχικής του ζωής, όπως έλεγε, πολεμήθηκε σφοδρά από την πορνεία. Έδιωξε όμως το πάθος με τυραννική προσπάθεια, σαν να έσβηνε τεράστια πυρκαγιά με ορμητικό νερό: έκανε άκρα εγκράτεια, φορούσε σίδερα, έμενε έγκλειστος και δεν έτρωγε φαγητά, σιταρένιο ψωμί και οτιδήποτε περνά από φωτιά. Κάνοντας αυτά με καρτερία δεκαοχτώ χρόνια, νίκησε με τη βοήθεια του Θεού αυτό το πάθος.
Του αγίου Γρηγορίου του Διαλόγου
Κάποτε που ο άγιος Βενέδικτος ησύχαζε στο κελλί του, ήρθε ο πειραστής διάβολος με μορφή μαύρου πουλιού, που το λένε κοτσύφι, και πετούσε γύρω από το πρόσωπό του με τόση αναίδεια, ώστε, αν ήθελε ο άγιος, θα το έπιανε με τα χέρια του. Ο όσιος κατάλαβε την ενέδρα του εχθρού και, οπλίζοντας τον εαυτό του με το σημείο του ζωοποιού σταυρού, έκανε τον εχθρό άφαντο. Μετά από λίγο λοιπόν του επιτέθηκε τόσο έντονος πειρασμός από τη σάρκα, που δεν του είχε ξαναγίνει ποτέ. Ο δαίμονας δηλαδή της πορνείας σχημάτισε τη μορφή κάποιας γυναίκας που είχε κάποτε δει ο άγιος όταν ήταν νέος, την παρουσίασε μπροστά στα μάτια του και του άναψε τέτοια πύρωση στη σάρκα, ώστε παραλίγο να κλονιστεί από την ψυχική ακηδία και να επιστρέψει στον κόσμο. Η σωτηρία όμως χάρη του Θεού τον δυνάμωσε ώστε να ρίξει κάτω τον εχθρό και να νικήσει τα πάθη. Αφού δηλαδή επανήλθε στον εαυτό του, με ανδρείο και σώφρονα λογισμό, είδε εκεί κοντά πολλές τσουκνίδες και αγκάθια.
Έβγαλε λοιπόν το ρούχο του ,ρίχτηκε γυμνός σε αυτά και κυλίστηκε επάνω τους πολλές ώρες, ώστε κατακόπηκε όλο του το σώμα από τα αγκάθια και τις τσουκνίδες, και το αίμα έτρεχε από παντού. Υπομένοντας γενναία αυτούς τους πόνους, νίκησε τον πόλεμο της σάρκας. Από εκεί και πέρα, με τη χάρη του Θεού, σε όλη του τη ζωή δεν τόλμησε να τον ξαναενοχλήσει ο δαίμονας εκείνος της πορνείας, όπως διηγήθηκε αγότερα ο ίδιος στους μαθητές του.
Από τον βίο του αγίου Παύλου του Θηβαίου
Στον καιρό των ασεβών βασιλέων Δεκίου και Βαλεριανού, οι άπιστοι έπιασαν κάποιον άγιο και κοντά στα άλλα βασανιστήρια του έκαναν και το ακόλουθο. Βλέποντάς τον οι ασεβείς νέο, στο άνθος της ηλικίας του και όμορφο, σκέφθηκαν οι άθλιοι να το εκμεταλλευτούν αυτό, για να τον βλάψουν όχι μόνο στο σώμα αλλά και στην ψυχή. Τί μηχανεύτηκαν λοιπόν να κάνουν; Τον πήγαν σε έναν κήπο, ευχάριστο και ολάνθιστο, όπου υπήρχε και ένα στρώμα πολύ μαλακό και αναπαυτικό. Ξάπλωσαν σε αυτό τον αθλητή ανάσκελα, χωρίς να του λύσουν τα χέρια, και τον άφησαν μόνο.
Ο σκοπός όμως της επινόησής τους ήταν εντελώς βέβηλος και σιχαμερός. Γιατί όταν βγήκαν αυτοί, μπήκε μέσα μια κοπέλα, με όμορφη εμφάνιση αλλά με πολλή άσχημη και ακόλαστη ψυχή. Αυτή πλάγιασε μαζί με εκείνον τον γενναίο και έκανε ό,τι πιο σιχαμερό: τον αγκάλιαζε, τον έσφιγγε, τον φιλούσε με πάθος, τον χάιδευε, άπλωνε το βρωμερό της χέρι στα απόκρυφά του, και με όλα αυτά τον ερέθιζε για την ηδονή.
Τί έπρεπε λοιπόν να κάνει ο σώφρων εκείνος νέος που δεν είχε τρόπο να απαλλαγεί από το κακό και δεν μπορούσε να απωθήσει τη βρωμογυναίκα; Βρήκε τη λύση χωρίς να δυσκολευτεί, γιατί μισούσε πολύ την αμαρτία. Στον έρωτα αντέταξε έρωτα: στο ακόλαστο, τον θεϊκό. Θέλοντας να δείξει ότι εύκολα ο καθαρός και φιλόθεος δεν λυπάται ούτε μέλος ούτε σάρκα, αρκεί να φυλάξει άθικτη τη σωφροσύνη του, δάγκωσε και έκοψε τη γλώσσα του, τη μάσησε και, αντί για φίλημα, την έφτυσε στο πρόσωπο της πόρνης. Έκανε δηλαδή την καλή σκέψη να σβήσει το πάθος με πάθος και την ηδονή με οδύνη.
Υποσημείωση.
1. Βλ. Υπόθεση Γ’, σ’. 57.
Από το βιβλίο: Ευεργετινός: “Ήτοι Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των θεοφόρων και αγίων πατέρων, από πάσης γραφής θεοπνεύστου συναθροισθείσα.”
Τόμος 2-ος. μετάφραση (Νεοελληνική απόδοση): Δ. Χρισταφακόπουλος
Εκδόσεις, Το Περιβόλι της Παναγίας, 2001
Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
