Παροιμίαι – Κεφάλαιο Β’ (2)
Στίχ. 1-9. Αναζήτηση και απόκτηση της σοφίας.
1 Παιδί μου, αν αποδειχθείς τις εντολές μου και φυλάξεις τα λόγια μου σαν θησαυρό στην καρδιά σου,
2 τότε τα αυτιά σου θα ακούν προσεκτικά τα λόγια της θείας σοφίας, θα τα έχεις μέσα στον νου σου για να σου χαρίζουν σύνεση, και θα τα χρησιμοποιείς για να συμβουλεύεις το παιδί σου.
3 Διότι, αν επικαλεσθείς τη θεία σοφία και ποθήσεις τη σύνεση με όλη σου τη συναίσθηση της θείας αλήθειας˙
4 και αν την αναζητήσεις επίμονα όπως ψάχνει κανείς να βρει χρήματα, και την ερευνήσεις με κάθε προσοχή, όπως εξερευνά κανείς να βρει μεγάλους θησαυρούς,
5 τότε θα αισθανθείς τον φόβο του Κυρίου και θα αποκτήσεις αληθινή επίγνωση του Θεού.
6 Διότι ο Κύριος χαρίζει τη σοφία και απ’ αυτόν πηγάζει η γνώση της αλήθειας και η σύνεση˙
7 Αυτός προσφέρει τη σωτηρία σε όσους αναγνωρίζουν ηρωικά, και προστατεύει τη θεάρεστη πορεία της ζωής τους˙
8 τους ενισχύει, ώστε να φυλάξουν τις εντολές του και θα προφυλάξει από κάθε κίνδυνο τη ζωή εκείνων που τον σέβονται.
9 Όταν αποκτήσεις τη θεία σοφία, τότε θα καταλάβεις ποια είναι η αληθινή αρετή, θα μπορείς να κρίνεις δίκαια και θα κατορθώσεις να τηρήσεις όλες τις εντολές του Θεού, που οδηγούν στη σωτηρία.
1 ΥΙΕ, εάν δεξάμενος ρήσιν εμής εντολής κρύψης παρά σεαυτώ,
2 υπακούσεται σοφία το ούς σου, και παραβαλείς καρδίαν σου εις σύνεσιν, παραβαλείς δέ αυτήν επι νουθέτησιν τω υιώ σου.
3 εάν γάρ την σοφίαν επικαλέση και τη συνέσει δώς φωνήν σου, την δέ αίσθησιν ζητήσης μεγάλη τη φωνή,
4 και εάν ζητήσης αυτήν ως αργύριον και ως θησαυρούς εξερευνήσης αυτήν,
5 τότε συνήσεις φόβον Κυρίου και επίγνωσιν Θεού ευρήσεις.
6 ότι Κύριος δίδωσι σοφίαν, και απο προσώπου αυτού γνώσις και σύνεσις,
7 και θησαυρίζει τοις κατορθούσι σωτηρίαν, υπερασπιεί την πορείαν αυτών
8 του φυλάξαι οδούς δικαιωμάτων και οδόν ευλαβουμένων αυτόν διαφυλάξει.
9 τότε συνήσεις δικαιοσύνην και κρίμα και κατορθώσεις πάντας άξονας αγαθούς.
Στίχ. 10-22. Η ανταμοιβή όσων ακολουθούν τη σοφία.
10 Διότι, όταν έλθει στη σκέψη σου και στην καρδιά σου η σοφία και η διάκριση και νιώσεις μέσα σου ότι η αίσθηση του καλού είναι πολύ ωφέλιμη,
11 τότε θα αποκτήσεις μία καλή και σταθερή θέληση, που θα σε φυλάει απ’ τα πάθη της αμαρτίας και απ’ τους πειρασμούς. Και σκέψεις άγιες θα σε διατηρούν στην αρετή,
12 για να σε γλυτώνουν από τον κακό και ολέθριο δρόμο της αμαρτίας κι από κάθε άνθρωπο που δεν λέει ποτέ κάτι αληθινό και αξιόπιστο.
13 Αλίμονο όμως σ’ εκείνους που αφήνουν τους ίσιους δρόμους της αρετής, για να ακολουθήσουν τους σκοτεινούς και επικίνδυνους δρόμους της ασέβειας˙
14 αλίμονο σ’ εκείνους που ευχαριστιούνται όταν διαπράττεται το κακό, και χαίρονται όταν γίνονται διαστροφές!
15 Οι δρόμοι τους είναι διεστραμμένοι και η πορεία τους ύπουλη
16 κι έχει σκοπό να σε απομακρύνει από τον ίσιο δρόμο και να σε αποξενώσει από τις συνετές και ενάρετες σκέψεις, να σε κάνει να μη σκέφτεσαι το καλό.
17 Παιδί μου, πρόσεχε, μη σε κυριεύσει η κακή θέληση, η οποία περιφρονεί τις ηθικές αρχές των παιδικών σου χρόνων, μία θέληση που λησμόνησε τον Νόμο του Θεού.
18 Διότι αυτή η κακή προαίρεση εδρεύει κοντά στον θάνατο κι έχει πορεία κοινή με αυτή των υλόφρονων ανθρώπων, των οποίων τα βήματα οδηγούν στον θάνατο.
19 Όλοι όσοι βαδίζουν τους δρόμους της κακής θελήσεως και μένουν αμετανόητοι, δεν πρόκειται να επιστρέψουν πίσω, να ξαναβρούν τον ίδιο δρόμο˙ δεν πρόκειται να ζήσουν πολλά χρόνια, ώστε να προλάβουν να διορθωθούν.
20 Εάν είχαν την καλή διάθεση να βαδίσουν τους καλούς δρόμους, θα έβρισκαν τους ίσιους δρόμους της αρετής και θα ζούσαν χρόνια πολλά και ευτυχισμένα.
21 Αντίθετα, οι ενάρετοι άνθρωποι θα κατοικούν μόνιμα στη γη και οι άκακοι θα απομείνουν σε αυτή˙ οι τίμιοι και ειλικρινείς θα ζήσουν στη γη και οι καθαροί και αφοσιωμένοι στον Θεό θα απομείνουν σε αυτή.
22 Οι δρόμοι των ασεβών θα εξαφανισθούν από τη γη, όσοι καταπατούν τον Νόμο του Θεού θα πεταχτούν έξω από αυτή.
10 εάν γάρ έλθη η σοφία εις σήν διάνοιαν, η δέ αίσθησις τη σή ψυχή καλή είναι δόξη,
11 βουλή καλή φυλάξει σε, έννοια δέ οσία τηρήσει σε,
12 ίνα ρύσηταί σε απο οδού κακής και απο ανδρός λαλούντος μηδέν πιστόν.
13 ώ οι εγκαταλείποντες οδούς ευθείας του πορεύεσθαι εν οδοίς σκότους,
14 οι ευφραινόμενοι επι κακοίς και χαίροντες επι διαστροφή κακή,
15 ών αι τρίβοι σκολίαι και καμπύλαι αι τροχιαί αυτών
16 του μακράν σε ποιήσαι απο οδού ευθείας και αλλότριον της δικαίας γνώμης.
17 υιέ, μή σέ καταλάβη κακή βουλή, η απολιπούσα διδασκαλίαν νεότητος και διαθήκην θείαν επιλελησμένη,
18 έθετο γάρ παρά τω θανάτω τον οίκον αυτής και παρά τω άδη μετά των γηγενών τούς άξονας αυτής.
19 πάντες οι πορευόμενοι εν αυτή ουκ αναστρέψουσιν, ουδέ μή καταλάβωσι τρίβους ευθείας: ου γάρ καταλαμβάνονται υπό ενιαυτών ζωής.
20 ει γάρ επορεύοντο τρίβους αγαθάς, εύροσαν άν τρίβους δικαιοσύνης λείας.
21 χρηστοί έσονται οικήτορες γής, άκακοι δέ υπολειφθήσονται εν αυτή, ότι ευθείς κατασκηνώσουσι γήν, και όσιοι υπολειφθήσονται εν αυτή.
22 οδοί ασεβών εκ γής ολούνται, οι δέ παράνομοι εξωσθήσονται απ’ αυτής.
Από το: “η Παλαιά Διαθήκη, κατά τους εβδομήκοντα, με σύντομη ερμηνεία.” Ερμηνευτική απόδοσις υπό π. Τρεμπέλα, Ηρ. Παπαδημητρίου, Γ. Ψαλτάκη, Ν. Βασιλειάδη. Απόδοση της ερμηνείας στην Νεοελληνική Μάριος Δομουχτσής.
Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
