Σπίτι από τον Παππούλη
«ΠΡΙΝ ΑΠΟ τον γάμο μας είχε έρθει ο Παππούλης σπίτι και μας έκανε αγιασμό. Μετά από ένα χρόνο κάτι έγινε και είχαμε τον λογισμό να φεύγαμε και να βρίσκαμε άλλο σπίτι. Το λέμε στον Παππούλη και δεν συμφώνησε. Αντίθετα, μας είπε: “Να μη φύγετε από αυτό το σπίτι. Εμείς, τότε, δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε, γιατί μας το λέει αυτό.
Μετά από αρκετά χρόνια είχε αρχίσει να κτίζεται απέναντί μας μιά πολυκατοικία. Δεν είχαμε ποτέ στον νου μας να αγοράσουμε σπίτι. Επιστρέφοντας όμως, από το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του Παππούλη στην Κρήτη, λέω του Δημήτρη, του άνδρα μου: “Δεν παίρνεις ένα τηλέφωνο απέναντι, μήπως έχει μείνει κανένα διαμέρισμα, που δεν έχει πωληθεί. Έν τω μεταξύ οι τέσσερεις όροφοι είχαν ήδη κατοικηθεί. Υπήρχε ένα διαμέρισμα, πηγαίνουμε, το βλέπουμε κι αμέσως το κλείνουμε. Εγώ είμαι πολύ δύσκολη στις αποφάσεις μου, σε απλά πράγματα, όχι τώρα εδώ, σε κάτι τόσο σημαντικό. Μόλις το είδα το διαμέρισμα, μου άρεσε τόσο πολύ, που είπα ναι. Πρώτα το κλείσαμε και μετά κάναμε αίτηση για δάνειο! Τα πήγαμε ανάποδα. Είχαμε, βέβαια, την αγωνία αν θα εγκριθεί το δάνειο, άλλα είχαμε και την πίστη στον Παππούλη, ότι θα μας βοηθήσει, αφού αυτό το σπίτι είναι δική του ευλογία.» [Κόκκορη Μαρία]
Το πτυχίο
«Η ΑΔΕΛΦΗ μου είχε δώσει εξετάσεις για το proficiency και ήταν στενοχωρημένη, γιατί δεν τα πήγε καλά. Το λέει στον Παππούλη κι εκείνος της απαντά: “Και προφορικά και γραπτά καλά τα πήγες”. “Και πράγματι, το πήρε το πτυχίο.
Κι εγώ όταν έδινα εξετάσεις για το ίδιο πτυχίο, τον είχα παρακαλέσει να προσευχηθεί. Και, δόξα τω Θεώ, με τις ευχές του Παππούλη, το πήρα.»
«Δεν ήλθε η ώρα της ακόμα»
«Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ, Μαρία Κ. ήταν ήρεμος και καλός άνθρωπος. Στα τελευταία χρόνια της ζωής της, νοσηλεύθηκε στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (Ψ.Ν.Α) στο Δαφνί, πάσχουσα από γεροντική άνοια.
Με την πάροδο του χρόνου, η κατάσταση της υγείας της χειροτέρευε. Σε μιά περίπτωση, που η κατάσταση της υγείας της είχε επιδεινωθεί πολύ, μας δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι οδεύει στο μοιραίο. Γι’ αυτό τον λόγο, αποφασίσαμε ότι θα έπρεπε να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει. Επικοινώνησα, τότε, με τον Γέροντα και του ζήτησα να την εξομολογήσει και να την κοινωνήσει. Ό Γέροντας δέχθηκε. Από τον Ναό των Αγίων Αναργύρων μετέφερα τον Γέροντα στο Ψ.Ν.Α., στον θάλαμο όπου νοσηλευόταν η πεθερά μου. Σε όλη την διάρκεια της διαδρομής έψελνε.
Ο Γέροντας την εξομολόγησε και την κοινώνησε. “Παππούλη, να ετοιμαστούμε;, τον ρώτησα. Ό Γέροντας, με την γαλήνια μορφή του και με ένα μειδίαμα ουράνιο, αγγελικό, με καθησύχασε, λέγοντάς μου: “Δεν ήλθε η ώρα της ακόμα. Μετά από ένα χρόνο η πεθερά μου έφυγε για την άλλη ζωή.
Τα λόγια του είχαν επαληθευθεί. Ποτέ δεν ξεχνώ τον γέροντα Ευμένιο. Για μένα και την οικογένειά μου είναι προστάτης. Ευχαριστώ τον Πανάγαθο Θεό, που με αξίωσε να συναντήσω, στα βήματα της ζωής μου, έναν Άγιο άνθρωπό.» [Μωραγιάννης Ιωάννης]
«Πολύτεκνη οικογένεια»
«ΞΗΜΕΡΩΝΕ ΤΟΥ Αγίου Αντωνίου κι εγώ πήγα στον Γέροντα και του ζήτησα ένα βιβλίο για τον βίο του Αγίου. Σκέφθηκε λίγο και μου έδωσε ένα βιβλιαράκι με τίτλο “Πολύτεκνη οικογένεια.
Πέρασε καιρός κι αυτό το σκεπτόμουν, τι να σήμαινε άραγε. Μετά, για κάποιο διάστημα, ο Γέροντας νοσηλευόταν στο Ασκληπιείο της Βούλας. Εγώ μαθαίνω ότι είμαι έγκυος στο τρίτο μου παιδί, μετά από οκτώ χρόνια.» [Αριστείδου-Λαμπράκη]
«Θα πάρει ένα δρόμο…»
«Ο ΠΑΤΕΡΑΣ μου είχε σπάσει το πόδι του στα ενενήντα έξι του χρόνια. Πήγα στον πατέρα Ευμένιο και τον παρακάλεσα να προσευχηθεί γι’ αυτό και ο πατέρας μου έγινε καλά. Σε ένα χρόνο, όμως, έσπασε και το άλλο του πόδι. Τον πήγαμε στον Ευαγγελισμό, εκεί που νοσηλευόταν και ο πατήρ Ευμένιος. Πήγα και του είπα, ότι ο πατέρας μου έσπασε και το άλλο του πόδι και σκεπτόμουν, χωρίς να του πω τίποτε, ότι τώρα δεν πρόκειται να περπατήσει ξανά. Και μου λέει ο πατήρ Ευμένιος: “Αυτός, να το δεις, θα πάρει ένα δρόμο…, θα το δεις. Έτσι κι έγινε.» [Λυκούδη Φεβρωνία]
Από το βιβλίο: Πατήρ Ευμένιος. Ο κρυφός άγιος της εποχής μας. Μοναχού Σίμωνος.
Αθήνα, 2009
