Την ανθρώπινη φύση του Αδάμ, που είχε κατέβει στα κατώτατα μέρη της γης (στη φθορά-τον Άδη), Εσύ ο Θεός, αφού την ανακαίνισες στον Εαυτό Σου, την ανέβασες σήμερα πάνω από κάθε (αγγελική) αρχή και εξουσία.
Διότι, επειδή την αγάπησες, την έβαλες να καθίσει μαζί Σου (στον θρόνο)· και επειδή την σπλαχνίστηκες, την ένωσες με τον Εαυτό Σου. Επειδή την ένωσες, συμπάθησες (υπέφερες μαζί της)· και παρόλο που ως Θεός είσαι απαθής, επειδή έπαθες (ως άνθρωπος), τη δόξασες μαζί Σου.
Έτσι οι Ασώματες Δυνάμεις (οι Άγγελοι) έλεγαν: «Ποιος είναι αυτός ο ωραίος άνδρας;» Όμως δεν είναι μόνο άνθρωπος, αλλά Θεός και άνθρωπος, και τα δύο μαζί σε αυτό που φαίνεται.
Γι’ αυτό, εκστατικοί οι Άγγελοι, πετώντας τριγύρω με λευκές στολές, φώναζαν στους Μαθητές: «Άνδρες Γαλιλαίοι, αυτός ο Ιησούς που έφυγε από κοντά σας, ο άνθρωπος-Θεός, ο Θεάνθρωπος, θα έρθει πάλι ως κριτής ζωντανών και νεκρών, χαρίζοντας στους πιστούς τη συγχώρεση των αμαρτιών και το μεγάλο έλεος».
Τήν καταβάσάν φύσιν τού Αδάμ εις τά κατώτερα μέρη τής γής ο Θεός, καινοποιήσας σεαυτώ, υπεράνω πάσης αρχής καί εξουσίας ανήγαγες σήμερον, ως αγαπήσας γάρ, συνεκάθισας, ως συμπαθήσας δέ, ήνωσας σαυτώ, ως ενώσας συνέπαθες, ως απαθής παθών δέ, συνεδόξασας, αλλ’ οι Ασώματοι Τίς εστιν ούτος, έλεγον, ο ωραίος ανήρ; αλλ’ ουκ άνθρωπος μόνον, Θεός δέ καί άνθρωπος, τό συναμφότερον τό φαινόμενον, Όθεν έξαλλοι Άγγελοι, εν στολαίς περιϊπτάμενοι, τούς Μαθητάς, Άνδρες εβόων, Γαλιλαίοι, ός αφ’ υμών πεπόρευται, ούτος Ιησούς άνθρωπος Θεός, θεάνθρωπος πάλιν ελεύσεται, κριτής ζώντων καί νεκρών, πιστοίς δέ δωρούμενος αμαρτιών συγχώρησιν, καί τό μέγα έλεος.
Το τροπάριο αυτό της λιτής του εσπερινού της Αναλήψεως, δίνει έμφαση στο παράδοξο της Θεανθρώπινης φύσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού: «Ως απαθής παθών»: Ο Χριστός ως Θεός δεν μπορεί να υποφέρει (απαθής), αλλά επειδή έγινε άνθρωπος, επέλεξε να πάθει (παθών) για να δοξάσει την ανθρώπινη φύση.
«Το συναμφότερον»: Σημαίνει την απόλυτη ένωση θείας και ανθρώπινης φύσης στο ένα πρόσωπο του Χριστού. Γι’ αυτό και οι Άγγελοι απορούν βλέποντας μια ανθρώπινη μορφή να ανεβαίνει υψηλότερα από αυτούς, στον θρόνο του Θεού.
Ελένης Χρήστου.
