Ο π. Ευάγγελος Βουλγαράκης μας ανέφερε ότι κάποτε ρώτησε τον παπά –Φώτη γιατί σε κάποιες εκκλησίες εν ώρα θείας λατρείας παραμένει έξω με τον κόσμο. Και ο παπά –Φώτης απάντησε: «Δεν μπαίνω γιατί μέσα στο ιερό μιλάν μεταξύ τους οι παπάδες».
Κάποιος ιερέας που θέλησε να κρατήσουμε την ανωνυμία του μας ανέφερε ότι μπροστά του ο παπά –Φώτης χτύπησε έναν διάκο μέσα στο άγιο Βήμα. Αργότερα όταν τον ρώτησε γιατί το έκανε αυτό, ο παπά –Φώτης του απάντησε γιατί ο διάκος ήταν ασεβέστατος…
Κάποτε ο παπά-Φώτης τα έβαλε με έναν γνωστό στην κοινωνία της Μυτιλήνης γυναικολόγο. Όχι μόνον τον επιτιμούσε, αλλά και του έλεγε: «Πρόσεξε καλά, γιατί στην κόλαση θα πας». Η αιτία δεν ήταν άλλη από τις εκτρώσεις που έκανε ως γυναικολόγος. Σχετικά έχει γράψει με τη γραφίδα του ο παπά –Φώτης και κάποιες ανοικτές επιστολές προς όλους εκείνους τους γιατρούς που υποπίπτουν στον πειρασμό και διαπράττουν κι αυτοί ως γιατροί τους φόνους των αγέννητων νηπίων!
Κάποτε μας διηγήθηκαν ότι στο χωριό όπου υπηρετούσε, τον Τρίγωνα, μπήκε στο ναό ένα κορίτσι 17 ετών με παντελόνι. Ο παπά –Φώτης χωρίς περιστολές το απεκάλεσε πόρνη μπροστά σε όλο τον κόσμο… Τα σχόλια περιττεύουν… Όταν έβλεπε παντελόνι γινόταν θηρίο ανήμερο έτοιμο να πέσει πάνω στο θύμα να το κατασπαράξει. Φυσικά στις γυναίκες που σέβονταν και φορούσαν φούστες πάντα, δεν παρέλειπε να πει τον καλό του λόγο και τους επαίνους του.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γρηγόρη Παπαπάντου εκ Μυτιλήνης του οποίου η οικογένεια είχε φιλοξενήσει πολλές φορές τον παπά –Φώτη στο σπίτι τους, συνέβη μια φορά ο παπά –Φώτης να κάνει ωτοστόπ στο δρόμο. Ο κ. Γρηγόρης σταμάτησε για να τον πάρει στο αυτοκίνητό του. Παρατήρησε ότι έξω έβρεχε καταρρακτωδώς και ο παπά –Φώτης παρόλο που ήταν έξω χωρίς ομπρέλλα όταν μπήκε στο αυτοκίνητο ήταν εντελώς στεγνός!
Ο παπά –Δημήτρης Αφαλωνιάτης το έτος 2004 ανήμερα της εορτής του παπά –Φώτη, στις 6/2/2004 του έκανε τη γιορτή του στον Τρίγωνα. Μαζεύτηκε κάμποσος κόσμος. Την ημέρα αυτή ήταν ο παπά –Φώτης στο νοσοκομείο στην Αθήνα. Ο παπά –Δημήτρης κανόνισε και μετά το πέρας της θείας λειτουργίας του τηλεφώνησαν στο νοσοκομείο και του μίλησαν όλοι στο τηλέφωνο. Ήταν το καλύτερο δώρο για τον παπά –Φώτη. Αυτό το σχολίαζε με περηφάνεια για πολύ καιρό.
Κάποτε συνέβη ο Σεβ. Μητροπολίτης Μυτιλήνης κυρός Ιάκωβος Β’ ο από Σιατίστης να έχει επισκεφθεί το Πλωμάρι μαζί με τον Πρωτοσύγκελλό του, Πανοσιολ. Αρχιμ. Ιερόθεο Λυγερά. Στην πλατεία Πλωμαρίου είδαν τον παπά –Φώτη με τον τορβά του να περιφέρεται. Σταμάτησαν και τον κάλεσαν στο μητροπολιτικό αυτοκίνητο. Τότε αφού πήρε ο παπά –Φώτης την ευχή του Μητροπολίτου ακολούθησε ένας σύντομος διάλογος. Του λέει ο σεβ. Μητροπολίτης: «Παπά –Φώτη πού πηγαίνεις»; Ο παπά –Φώτης απήντησε: «Στη Μυτιλήνη». Ο μητροπολίτης: «Έλα μαζί μας, γιατί και μεις στη Μυτιλήνη πάμε». Ο παπά –Φώτης απήντησε: «Όχ’, δεν έρχουμι μ’ τ’ αμάξι!». Χαιρετήθηκαν και το αυτοκίνητο με το μητροπολίτη και τον Πρωτοσύγκελλο ανεχώρησε. Την εποχή εκείνη αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν λιγοστά. Όταν έφθασαν στη Μυτιλήνη, απόσταση περίπου 50 χιλιόμετρα, βλέπουν προς έκπληξίν τους ότι ο παπά –Φώτης ήταν στην Μυτιλήνη. Τότε, λέγεται ότι ο μητροπολίτης είπε: «Αυτός ή πολύ παλαβός είναι, ή πολύ άγιος!!!».
Ο παπά –Φώτης είναι σίγουρο ότι δεν πήρε άλλο αυτοκίνητο για να πάει στη Μυτιλήνη, δεν υπήρχε άλλος δρόμος να φθάσει πιο γρήγορα, αλλά και ούτε στο δρόμο προσπέρασε κάποιο άλλο όχημα το αυτοκίνητο του Μητροπολίτη.
Συνήθιζε ο παπά –Φώτης να λέει: «Να με τυραννήσει ο Θεός εδώ σ’ αυτήν την ζωή, και όχι στην άλλη…».
Ο παπά –Σταύρος Σακλαμάκης μας είπε για τον παπά –Φώτη: «Άσπρισε στην ιερωσύνη. Βίωνε την Ορθοδοξία του ασκητισμού. Είχε αγιοπατερικό πνεύμα. Δεν ήταν τύπος γλοιώδης. Είχε αγάπη καρδιακή. Σου λέει λόγια, σε ξεφωνάζει, σε βρίζει, η καρδιά του δεν αλλοιώνεται, αλλά έχει πλούσια και αδιατάρακτη την αγάπη του Χριστού στο εσωτερικό του. Δεν προσποιείται. Δεν έχει αβρότητες και έτσι καλύπτει με τον τρόπο του την ομορφιά του. Ακόμη και τα μουντζώματα που έκανε εμείς τα λογίζουμε ως ευλογίες. Οι περισσότεροι τον παρεξηγούν για τον τρόπο του. Δεν έχει όμως κοσμικό φρόνημα ο ίδιος. Είναι ακέραιος, χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Κάνει και λέγει ό,τι αισθάνεται. Κάποτε κάποιος μορφωμένος άνθρωπος που τον είδε για πρώτη φορά τον αισθάνθηκε παράξενα, κατόπιν όμως όταν τον συναναστράφηκε άλλαξε κι έγινε ένθερμος υποστηρικτής του. Συνήθως κυκλοφορούσε ασιδέρωτος. Τα ρούχα του όμως δεν μύριζαν γιατί τα έπλενε ο ίδιος στη θάλασσα και στα ποτάμια. Δεν ήταν ποτέ του βρώμικος.
Σε χρόνο ανύποπτο τον έβλεπες μπροστά σου. Και μάλιστα όταν είχες ιδιαιτέρως την ανάγκη του. Κάποια κυρία στο χωριό μου που εφημερεύω, ήθελε να λειτουργήσει ένα ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία. Από καιρό μου έλεγε: «Όταν πας να λειτουργ’ς στον Άη –Λια να με ειδοποιή’ς». Ήρθε το απόγευμα και μου το είπε η κυρία. Δεν είχα τρόπο να ειδοποιήσω τον παπά –Φώτη. Ούτε τηλεφώνησα κάπου για να έρθει. Την άλλη μέρα που πήγαμε για να λειτουργήσουμε βρέθηκε εκ του πουθενά ο παπά –Φώτης μπροστά μας. Ήταν «απολίτιστος» για την καθώς πρέπει κοινωνία που ζούμε. Ζούσε όμως την κοινωνία του αγίου Πνεύματος και ζούσε πάντα κατά και εν Χριστώ».
Μας διηγήθηκε ο παπά –Σταύρος Σακλαμάκης εφημέριος του ιερού ναού αγ. Μαρίνας, ενός χωριού έξω από τη Μυτιλήνη, το ακόλουθο συμβάν: «Κάποτε ήμουν χάλια. Έπρεπε το πρωί να λειτουργήσω στο ναό μου γιατί είχε και μνημόσυνα. Ενώ περίμενα να συνέλθω η κατάστασή μου επιβαρυνόταν περισσότερο. Τότε αναγκάσθηκα να ειδοποιήσω την ενορία της Παναγίας της Χρυσομαλλούσας Μυτιλήνη όπου εφημερεύουν δύο εφημέριοι για να με εξυπηρετήσει ο ένας. Το πρωί σηκώθηκα παρόλο που δεν αισθανόμουν καλά για να προετοιμάσω τα της θείας Λειτουργίας. Προς έκπληξίν μου βλέπω τον παπά –Φώτη να έχει ήδη αρχίσει. Τότε του είπα: «Παπά –Φώτη πώς και ήρθες σήμερα εδώ;». Και ο παπά –Φώτης σαν να μη συνέβαινε τίποτα μου λέει: «Δεν είσαι άρρωστος; Γι’ αυτό και ήρθα εδώ». Τότε αμέσως ειδοποίησα τον εφημέριο της Παναγίας Χρυσομαλλούσας να μην έλθει και δόξασα το Θεό για τη θεϊκή παρουσία του παπά –Φώτη στην ενορία μου».
Ο παπά –Φώτης σύμφωνα με δημοσίευμα του Στρατή Ανδριώτη από τη Μυτιλήνη: «Παρότρυνε τους ανθρώπους να εκκλησιάζονται, να ωθούν τα παιδιά τους προς την Εκκλησία, τις γυναίκες να ντύνονται σεμνά ειδικά όταν εισέρχονται στον οίκο του Θεού, την Εκκλησία, και να μην παραμορφώνονται «σαν φαντάσματα» από τις προκλητικές συνήθειες της μόδας. Τους ευτραφείς, τους παρομοίαζε χαριτολογώντας με κάποια συμπαθή ζώα, παρακινώντας τους να εγκρατεύονται στην τροφή. Περνούσε από στέκια νέων και με νεύματα όλο νόημα προσπαθούσε να τους δείξει ότι η σωτηρία της ψυχής είναι ο ανώτερος σκοπός του ανθρώπου και όχι οι πλάνες και οι ματαιότητες στις οποίες ξεπέφτουν οι άνθρωποι. Όταν ο δρόμος του διερχόταν μπροστά από εστιατόρια κει έβλεπε ανθρώπους να καταλύουν σε νηστήσιμες περιόδους τους υπενθύμιζε ότι είναι αμαρτία να μην τηρούν την ευλογημένη νηστεία. Καταπολεμούσε την πνευματική αδιαφορία. Τα λόγια του πολλές φορές ήταν σκληρά σα «μαχαιριές», όμως κανείς δεν διαμαρτυρόταν.
Όλοι σεβόντουσαν απόλυτα τις συμβουλές του. Ιδίως επιτιμούσε τη γύμνια και τους ιερείς που εκτελούσαν αμελώς τα ιερατικά τους καθήκοντα και δεν ενδιαφέρονταν για το ποίμνιό τους. Έλεγε συχνά με πολλή ταπείνωση ότι για τα διαζύγια των ζευγαριών φταίνε οι ιερείς γιατί δεν διαβάζουν όλες τις ευχές όταν τελούν το μυστήριο του γάμου. Τον απογοήτευε η αίρεση και το σχίσμα από την αλήθεια της Ορθοδοξίας. Δεν δεχόταν ότι είναι δυνατόν να μας έχει δωρίσει ο Θεός την αιωνιότητα, την Βασιλεία Του, και εμείς οι άνθρωποι με υπέρμετρο φανατισμό να διαιρούμαστε για 13 ημέρες, ή επειδή οι δαίμονες πλανούν κάποιους κακοπροαίρετους».
Όταν τον φιλοξενούσαν σε κάποιο σπίτι έκανε ακαθαρσίες, πασαλείμματα και λερώματα εξεπίτηδες. Άλλοτε πάλι έβγαινε στα μπαλκόνια σπιτιών και κατουρούσε και άλλοτε χρησιμοποιούσε φύλλα δένδρων για σκούπισμα. Αυτά τα έκανε χωρίς λόγο. Ήθελε όταν έφευγε αντί να τον επαινούν, να τον κατηγορούν. Ιδιαιτέρως πιστεούμε ότι αυτές οι πράξεις του σε σπίτια πλουσίων, ή νεοπλουσίων είχαν τον συμβολισμό τους. Κάτι βαθύ που έπρεπε να το φιλοσοφήσουν όσοι πάθαιναν από τον παπά –Φώτη…
Ο παπά –Φώτης δεν δεχόταν ποτέ βρισιές για Χριστό, Παναγία και αγίους. «Εμένα», έλεγε, «όσο θέλετε να με βρίζετε δεν με πειράζει. Είμαι παλιάνθρωπος. Μόνο αιρετικό μη με λέτε!».
Κάποτε πληροφορήθηκε ο παπά –Φώτης ότι κάποια γυναίκα που την ήξερε έβλεπε το φλυτζάνι. Πήγε μία, πήγε δύο φορές ο παπά –Φώτης να τη συμβουλεύσει να μη βλέπει και να μην ασχολείται με τέτοια πράγματα που είναι του διαβόλου. Εκείνη φαίνεται ότι τον αγνοούσε. Την τρίτη φορά που πήγε να τη συμβουλεύσει της είπε ότι αν δεν σταματήσει θα τη φάνε ζωντανή τα σκουλήκια.
Κάποιος νέος κάποτε παρεξήγησε τον παπά –Φώτη για την αλλόκοτη συμπεριφορά του. Όπου πήγαινε και η συζήτηση στρεφόταν γύρω από το πρόσωπο του παπά –Φώτη τον κατηγορούσε. Ο δυστυχής αλλά καλοπροαίρετος νέος γνώριζε ως τον πιο σωστό τρόπο καλής συμπεριφοράς τον λεγόμενο καθωσπρεπισμό. Κάποια στιγμή που ο νέος βρέθηκε σε μια συντροφιά ήτο και ο παπά –Φώτης, ο οποίος πήγε και κάθισε ακριβώς δίπλα στο νέο. Και δεν ήταν ότι μόνο κάθισε δίπλα του, αλλά του άλλαξε όποιο σκανδαλισμό είχε μέσα στην καρδιά του για τον ίδιο. Ο νέος ήταν φυσικομαθηματικός. Ο παπά –Φώτης εκείνη την ημέρα έδωσε ένα ρεσιτάλ γνώσεων φυσικομαθηματικής, που τράβηξε το ενδιαφέρον του νέου. Μιλούσε με όρους που κανείς δεν γνώριζε παρά μόνον οι γνώστες της φυσικομαθηματικής. Ε, από τότε ο νέος άλλαξε συμπεριφορά και μιλούσε με καλά λόγια για τον παπά –Φώτη.
Κάποτε πήγε μια γυναίκα στον παπά –Φώτη και τον παρεκάλεσε να της κάνει μια λειτουργία στον άγιο Λουκά στα Πάμφιλα. Μάλιστα ετοίμασε και τα δώρα της. Το λάδι όμως το έβαλε σ’ ένα σκούρο μπουκάλι που δεν φαινόταν. Όταν ο παπά –Φώτης προσκόμισε δεν πρόσεξε και κατά την ένωση έβαλε στο άγιο ποτήριο, αντί οίνου έλαιο και νερό. Όταν έκανε τον καθαγιασμό και κατά την θεία κοινωνία διαπίστωσε το γεγονός. Όταν το κατάλαβε μετάνοιωσε πάρα πολύ. Σχετικά για να εξομολογηθεί και προφανώς για να διδάξει τον κάθε ιερέα το είπε στον πνευματικό του υιό π. Σταύρο: «Έπαθα μεγάλη ζημιά. Αντί για κρασί έβαλα λάδι και το καθαγίασα. Αλλά να ξέρ’ς ότι έκανε πολλές μετάνοιες και ελεημοσύνη. Έδωσα 50.000 δραχμές σε μια πτωχή για να βρω έλεος από το Θεό». Και μόνο αυτό το περιστατικό της ζωής του ευλαβούς πιστού λειτουργού του Υψίστου αποδεικνύει περίτρανα την πνευματική του ανωτερότητα.
Ο παπά –Φώτης έλεγε για τα κέντρα διασκεδάσεως. «Ο κόσμος οδηγείται στη διαφθορά από τα ξενύχτια στα κέντρα διασκεδάσεως τα οποία τα ονομάζω ανάκτορα του διαβόλου».
Άλλη φορά μας έλεγε: «Δεν αντέχω να βλέπω και ν’ ακούω τους γιαχωβάδες να βρίζουν την Παναγία. Η Παναγία έφερε τον Σωτήρα του κόσμου. Γίνομαι θηρίο και πέφτω πάνω τους και τους χτυπάω!».
Κάποια φορά έγραψε στη Γερόντισσα της Μονής Αγ. Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης μοναχή Ευγενία Κλειδαρά: «Με τα χρήμα της Μονής σας να βοηθάτε τους αναπήρους, τα πτωχά παιδάκια και τα πτωχά μοναστήρια και εκκλησίες».
Για την βλασφημία ο παπά –Φώτης έλεγε: «Όποιος βλασφημά το όνομα του Χριστού και της Παναγίας πρέπει να τους κόφτουν τη γλώσσα!». Πόσο σκληρός ο λόγος του, αλλά ταυτόχρονα πόσο Πατερικός!
Είπε ο παπά –Φώτης:
«Τα σαρκικά αμαρτήματα σκότισαν τον κόσμο!
Οι διεφθαρμένοι άνθρωποι δημιουργούν τις αιρέσεις και τα σχίσματα!
Οι παλαιοημερολογίτες έχουν ανεπάρκεια κρίσεως και μεγάλο φανατισμό!
Κι ένα μήνα να μείνω άπλυτος δεν βρωμώ!
Το ράσο είναι ιερό σύμβολο και πρέπει οι παπάδες να το φορούν. Όσοι δεν αγαπούν την Εκκλησία δεν πρέπει να φορούν το ράσο. Κι αν το φορούν πρέπει να το αποδυθούν και να γίνουν σκουπηριάρηδες! Το ράσο ο παπάς πρέπει να το αγαπάει!
Όλα τα κακά που έχουμε στην Ελλάδα μας ήρθαν από τη Δύση!
Η Εκκλησία είναι το μεγαλύτερο πασών των Πανεπιστημίων!».
Από το βιβλίο: Παπά-Φώτης Λαυριώτης. Σημείον αντιλεγόμενον (1913- 2010). Του Π. Θεμιστοκλέους Στ. Χριστοδούλου. Αθήναι, 2011.
Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
