Από τον βίο του αγίου Ευθυμίου.
Είναι άξιο τιμωρίας το να δέχεται κανείς τους αισχρούς λογισμούς και να μην τους αποκρούει αμέσως, όπως και να το βλέπει με περιέργεια και να λέει ή να ακούει αισχρά πράγματα. Η συγκατάθεση στον λογισμό τιμωρείται όσο και η πράξη. Το πνεύμα της πορνείας επιτίθεται με πολλά και ποικίλα τεχνάσματα, γι’ αυτό και Συνέχεια
Ο Χριστός είπε να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, αν θέλουμε να είμαστε δικοί του. Δεν αρκείται σε ημίμετρα. Λίγο από εδώ και λίγο από εκεί. Θέλει ολόκληρη την καρδιά μας. Να τον αγαπάμε «εξ όλης της ψυχής» μας. Μπρος στο δικό του θέλημα να καταργούμε τα δικά μας θελήματα. Όπως ο αληθινά ερωτευμένος, που δεν ζει για Συνέχεια
Σύμφωνα με το έργο «Περί Ουρανίου Ιεραρχίας» (Κεφάλαια ΣΤ΄ και Ζ΄) του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, τα εννέα αγγελικά τάγματα κατατάσσονται σε τρεις τριάδες (ιεραρχίες). Ακολουθεί το χαρακτηριστικό απόσπασμα που αναφέρεται στην ονομασία και τη διάκρισή τους, τόσο στο πρωτότυπο κείμενο όσο και σε νεοελληνική Συνέχεια
Κάποτε δυὸ ἀδελφοὶ μιᾶς Σκήτης κατέβηκαν στὴν Ἀλεξάνδρεια γιὰ νὰ διαθέσουν τὰ ἐργόχειρά τους. Ὁ ἕνας ἐξ αὐτῶν ὅμως παρασύρθηκε ἀπὸ μιὰ γυναῖκα καὶ ἔπεσε στὴν ἁμαρτία τῆς πορνείας. Ἀπελπισμένος λοιπὸν πῆγε Συνέχεια
Ο Άγιος Κυπριανός, Επίσκοπος Καρχηδόνος (Thascius Caecilius Cyprianus), υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Ορθοδόξους-Λατίνους Εκκλησιαστικούς Πατέρες και μάρτυρες του 3ου αιώνος. Συνέχεια
Χτυπάς, και των περιστεριών το κάτασπρο κοπάδι
ξελογιασμένο αψήλωσε το γαλανό το βράδυ. Συνέχεια
Η ζωή ΤΟΥ πατρός Σωφρονίου στο Λοιμωδών ήταν ένας συνεχής και αδιάκοπος αγώνας. Βοηθούσε στον ναό, φρόντιζε τον Όσιο Νικηφόρο, ξενυχτούσε κοντά στους αρρώστους. Γέμισε όλο το Ίδρυμα με βιβλιοθήκες και πνευματικά βιβλία, έβαλε Συνέχεια
Ο Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός** (περ. 490 – περ. 556 μ.Χ.), ο οποίος έδρασε κατά τον 6ο αιώνα—τον ονομαζόμενο και «Χρυσό Αιώνα» της βυζαντινής λογοτεχνίας και τέχνης—αναγνωρίζεται από τη σύγχρονη φιλολογία ως ένας από τους μεγαλύτερους υμνογράφους και ποιητές όλων των εποχών. Συχνά χαρακτηρισμένος από τους μελετητές Συνέχεια
Οἱ ἀγρυπνίες τοῦ Ἁγίου Ἐλισαίου σταθήκανε πνευματικὸ φυτώριο. Μέσα στὸ ταπεινὸ αὐτὸ ἐκκλησάκι, στοὺς Ἀγέρηδες, τὸ ἰδιωτικό, τὸ ἀνύπαρκτο τώρα πιά, ἀφοῦ τὸ γκρέμισε ἡ σκαπάνη τῆς οἰκονομικῆς σκοπιμότητας, ὁ Ὅσιος παπα-Νικόλας ὁ Πλανᾶς, ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ὁ Ἀλέξανδρος Μωραϊτίδης καὶ μία πλειάδα ταπεινῶν Συνέχεια
Γράφει ὁ Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος γιὰ τὶς ἀγρυπνίες στὸν Ἅγιο Ἐλισσαῖο καὶ γιὰ τὸν ἅγιο Νικόλαο τὸν παπα ‐ Πλανᾶ:
«Κατὰ τὸ ἔτος 1905 ‐ 1907 ὑπηρετῶν εἰς τὰς τάξεις τοῦ στρατοῦ, ἐφοίτων εἰς τὴν Βυζαντινὴν Μουσικὴν Σχολὴν «Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνος… Ὁ συμπατριώτης μου Ἰωάννης Ἀλεξάκης… ἡμέραν τινα λέγει μοι: «Νὰ ἔλθῃς εἰς τὸν μικρὸν ναὸν τοῦ Προφήτου Ἐλισσαίου, εἰς τὸν ὁποῖον γίνονται κατανυκτικαὶ ἀγρυπνίαι καὶ ψάλλουν βυζαντινὰ οἱ Συνέχεια
