Αρχείο συντάκτη orp

Οι μάγοι, «Περσών βασιλείς», άνθρωποι της σοφίας, ήλθαν «εξ ανατολών» και προσκύνησαν το νεογέννητο νήπιο της Βηθλεέμ, τον Χριστό. Του πρόσφεραν τρία δώρα συμβολικά, «χρυσόν και λίβανον και σμύρναν», με τα οποία τον αναγνώριζαν ως βασιλέα και Θεό ενανθρωπήσαντα. Με … Συνέχεια →

Το μέγα σκάνδαλο στην αρχαία ελληνική σκέψη ήταν ο περιορισμός της ελευθερίας σε μόνη τη βούληση, ο αποκλεισμός της από το πεδίο της ύπαρξης. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να θέλει, να ορέγεται, να επιθυμεί ακόμα και το ανέφικτο. Όμως το … Συνέχεια →

Δεν ήταν μόνο ή απλώς θέμα χρόνου: η εκδήλωση χυδαίων συμπεριφορών και η καταγραφή θλιβερών ακροτήτων στον χώρο του Κοινοβουλίου αποτελούσε νομοτελειακή εξέλιξη.

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-12-2000] (Β΄ έκδοσις) Η αγάπη του Θεού μάς έφερε τον εαυτό Του ανάμεσά μας, αγαπητοί μου. Μας το είχε υποσχεθεί εις τον Παράδεισον εκείνο το μοιραίο δειλινό, όταν οι Πρωτόπλαστοι αναχωρούσαν από αυτόν. … Συνέχεια →

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. Ζουν ακόμα μέχρι σήμερα μερικοί που γνώρισαν τον Θεόδωρο1 τον φύλακα της εκκλησίας του. από διήγηση του ιδίου κατέστη γνωστό ένα εξαιρετικά αξιομνημόνευτο γεγονός, που του συνέβη: Κάποια νύκτα, που είχε σηκωθεί νωρίτερα για να ξεφυτιλίσει τις κανδήλες κοντά … Συνέχεια →

[Γαλ.4,4-7] «Ὃτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν(: όταν όμως συμπληρώθηκε ο χρόνος που είχε ορίσει η πανσοφία του … Συνέχεια →

Ανδρικής: Ανδρική θεουργία η Χριστού ενανθρώπησις, καθ’ ην Θεός ων εν σαρκί τα θεία ειργάζετο. Σκόπει δε, πώς, ειπών ενταύθα τον Ιησούν ¨ανδρικήν θεουργίαν¨, και δια μεν του λέγειν ¨ανδρικήν¨ δηλών, ότι τέλειος άνθρωπος γέγονε,

Αγαπητοί Αναγνώστες είναι γεγονός ότι τα Χριστούγεννα, η μεγάλη εορτή της Ενανθρωπήσεως του Κυρίου, αποτελεί έκφραση της θείας αγάπης και καίριο σημείο στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας για την σωτηρία του ανθρώπου. Ο Υιός και Λόγος του Θεού σαρκώνεται, όχι … Συνέχεια →

Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, προβαίνουμε σὲ μιὰ σύντομη ἑρμηνευτικὴ ἀνάλυση τῶν Καταβασιῶν τοῦ Ἰαμβικοῦ Κανόνος* (βλ. σημ., στὸ τέλος), ὥστε νὰ μυηθοῦμε καλύτερα τόσο στὸ πλούσιο καὶ βαθὺ περιεχόμενό των ὅσο καὶ στὴν ὑπέροχη ποιητική των γλῶσσα.

Ἦταν ἕνας φτωχὸς μὲ πολλὰ παιδιὰ καὶ δούλευαν μὲ τὴ γυναῖκα του ὅλη μέρα. Κάθε βράδυ ποὺ ἦταν κουρασμένοι, ἤθελαν νὰ φᾶνε τὸ ψωμάκι τους ἥσυχα κι ἀγαπημένα, κι ἔπειτα νὰ πιάσει ὁ πατέρας τὴ λύρα του νὰ χορεύουν τὰ … Συνέχεια →