(πό Β. Π.)
Ὁ Παναγιώτης Παναγιωτίδης γεννήθηκε στίς 11-5-1920 ἀπό εὐλαβεῖς γονεῖς πού ἦλθαν πρόσφυγες ἀπό τήν Ἀνατολική Θράκη καί ἐγκαταστάθηκαν στήν Θεσσαλονίκη. Στίς 12-5-1924 γεννήθηκε καί ἡ ἀδελφή του Δήμητρα.
Μεγάλωσαν μέσα σέ δύσκολα χρόνια, διότι τήν ἐποχή ἐκείνη ἡ Ἑλλάδα δοκιμαζόταν ἀπό τούς πολέμους καί τήν ἀνέχεια. Στηρίγματα δέν εἶχαν στήν ζωή τους ἀλλά, παρά μοναδικό στήριγμά τους ἦταν ἡ Συνέχεια
Πόση ευλάβεια πρέπει νά έχουμε στις εικόνες! Ενας μοναχός ετοίμασε μιά εικόνα του Αγίου Νικολάου, γιά νά τήν δώση ευλογία σέ κάποιον. Τήν τύλιξε μέ καλό χαρτί καί τήν έβαλε σέ ένα ντουλάπι, μέχρι νά τήν δώση. Άλλα, χωρίς νά το προσέξη, την έβαλε ανάποδα. Σε λίγο άρχισε νά ακούγεται μέσα στο δωμάτιο ένας κρότος. Κοίταζε ο μοναχός από ‘δώ-άπό ‘κεΐ, γιά νά Συνέχεια
Το φυσικό και ουσιώδες γνώρισμα του νου είναι να ασχολήται πάντοτε, επειδή είναι νους, με τα συγγενή νοητά˙ εφ’ όσον είναι άυλος, με τα άυλα˙ εφ’ όσν είναι αθάνατος με τα αθάνατα˙ και με μία λέξι να ασχολήται Συνέχεια
Κάθε τι που υπάρχει, υπάρχει γιατί ο Θεός το σκέπτεται. Ο Θεός σκέπτεται τον κόσμο και ο κόσμος υπάρχει. Συνέχεια
Η πατρίδα μου τ’ Αϊβαλί είχε πολλά καΐκια και καράβια. Μα δεν τα ναυλώνανε ξένοι, αλλά οι ίδιοι οι Αϊβαλιώτες. Μ’ αυτά ταξιδεύανε τα λάδια και τα σαπούνια τους, που ήτανε τα καλύτερα στον κόσμο, όπως άκουσα να λένε και στη Συνέχεια
Το καλοκαίρι του 1903 ο Χρυσόστομος συμπληρώνει ένα χρόνο από την έλευσή του στη Μακεδονία, με τα αποτελέσματα της πολύπλευρης δράσης του να είναι εντυπωσιακά. Πολυάριθμες κωμοπόλεις και χωριά, που για δεκαετίες ήταν Συνέχεια
Αναστασίου του Σιναΐτου.
Ο όσιος πατήρ ημών Αναστάσιος ο Σιναΐτης ήταν ηγούμενος της μονής του αγίου όρους Σινά πριν από τον άγιο Ιωάννη, συγγραφέα της Κλίμακας. Αυτός ο αείμνηστος έγραψε πολλούς λόγους ψυχοφελείς και υπομνήματα οσίων πατέρων. Και πρώτα λέει για τον Ιωάννη της Κλίμακας ότι ήλθε στο Σιναίο όρος, όταν ήταν νέος είκοσι ετών, και έγινε μαθητής του αββά Μαρτυρίου. Κάποια μέρα Συνέχεια
Τη Θ του αυτού μηνός (Ιουλίου), Μνήμη των Οσίων Πατέρων Διονυσίου του ρήτορος και Μητροφάνους, των εν τω Αγιωνύμω Όρει του Άθω ασκητικώς διαλαμψάντων και δη εν τη Μικρά Σκήτη της Αγίας Άννης κειμένων. Συνέχεια
[Ρωμ. 10,1-10]
«Ἀδελφοί, ἡ μὲν εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας καὶ ἡ δέησις πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτῶν εἰς σωτηρίαν(:Ενώ όμως αδελφοί, οι Ισραηλίτες απίστησαν και αποξενώθηκαν από τη σωτηρία του Μεσσία, η σφοδρή επιθυμία και ευαρέσκεια της καρδιάς μου και η δέηση που απευθύνω στον Θεό είναι για χάρη των Ισραηλιτών, για να πετύχουν τη σωτηρία)»[Ρωμ.10,1]. Συνέχεια
Η έξοδος της ψυχής του Γερμανού, επισκόπου Καπύης.
Στο δεύτερο βιβλίο αυτού του έργου1 ήδη έχω αναφέρει πως ο ευσεβής άνδρας Βενέδικτος, όπως πληροφορήθηκα από αξιόπιστους μαθητές του, ευρισκόμενος μακριά από την πόλη Καπύη, αντίκρυσε μες στα μεσάνυκτα την ψυχή του Συνέχεια
