Αρχείο κατηγορίας Αγιολογικά – Πατερικά

Του αββά Κασσιανού Οι πατέρες μας δεν έχουν παραδώσει για όλους έναν κανόνα νηστείας, ούτε έναν τρόπο διατροφής, ούτε βέβαια την έλλειψη μέτρου, επειδή δεν έχουν όλοι την ίδια δύναμη, λόγω ηλικίας ή ασθένειας ή ευπάθειας του οργανισμού. Ωστόσο σε … Συνέχεια →

Η σπατάλη. Ο π. Γαβριήλ στενοχωριόταν αν κάποιος δεν χρησιμοποιούσε τα αγαθά που μας δίνει ο Κύριος για καλό ή τα σπαταλούσε άδικα.

Τη Β’ του αυτού μηνός (Αυγούστου), μνήμη του Αγίου και Δικαίου Βασιλείου του σαλλού. Ζης και μετά θάνατον άνω οικήσας, Άϋλον εξασκήσας ω μάκαρ βίον.

Αντιόχου του Πανδέκτου Νηστεία είναι όχι μόνο να τρώει κανείς αραιά, αλλά να τρώει και λίγο. Και άσκηση είναι όχι να τρώει κανείς μια φορά στις δύο ή στις τρεις

Ὁ νοὺς ἀποκτά τη χάρη μὲ τὰ ἅγια μυστήρια καὶ τίς ἅγιες ἀρετές. Ἔτσι ἡ προσευχὴ μὲ τὴν ἁγία της δύναμη χαριτώνει τὸ νοὺ καὶ ὁ νοὺς ποὺ ἔλαβε τὴν ποιότητα τῆς προσευχὴς γεννᾷ καὶ κατευθύνει κάθε λογισμό του στοὺς … Συνέχεια →

«Ποῦ εἶναι τὸ ὅριο γιὰ τὸν κοσμικὸ ἄνθρωπο ἀνάμεσα στὴν ἐπιτρεπόμενη ἀνάπαυση καὶ τὶς ἀπολαύσεις τῆς “σάρκας” καὶ τὴν ἀπαραίτητη ἐγκράτεια»; Ὅλα τὰ ἐρωτήματα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, κατὰ τὴν ἐφαρμογή τους στὴ ζωή, γίνονται ἄκρως περίπλοκα, γιατί ἐμεῖς εἴμαστε φοβερὰ … Συνέχεια →

Δόκιμος ἀκόμα, μιὰ καλοκαιριάτικη νύχτα περπατοῦσα ἀνάμεσα στοὺς κήπους τῆς Σκήτης. Μόνος μὲ μόνο τὸν Θεό. Πλησιάζοντας τὴν μεγάλη λίμνη βλέπω τὸν μεγαλόσχημο π. Γεννάδιο. Ἀπὸ τότε ποὺ πέρασε τὸ κατώφλι τῆς Σκήτης εἶχαν περάσει 62 ὁλόκληρα χρόνια.

Στο ιερό βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων διαβάζουμε για την εκλογή των επτά διακόνων: Όταν αυξήθηκαν οι μαθητές στα Ιεροσόλυμα, τότε ακούστηκαν παράπονα ανάμεσα στους φτωχούς, ότι τάχα δεν τους πρόσεχαν όσο έπρεπε. Αμέσως τότε οι δώδεκα Απόστολοι σκέφτηκαν να … Συνέχεια →

[Γαλ. 4,22-27] «Γέγραπται γὰρ ὅτι ᾿Αβραὰμ δύο υἱοὺς ἔσχεν, ἕνα ἐκ τῆς παιδίσκης καὶ ἕνα ἐκ τῆς ἐλευθέρας(:.Σας κάνω την ερώτηση αυτή, διότι έχει γραφτεί στον νόμο ότι ο Αβραάμ απέκτησε δύο υιούς, ένα υιό από την δούλη Άγαρ και … Συνέχεια →

“Κάποτε πού εἶχα φιλοξενηθεῖ στήν Ἀθήνα σ’ ἕναν φίλο μου, μὲ παρακάλεσε νὰ δεχθῶ ἕναν οἰκογενειάρχη πρὶν φωτίσει, γιατί ἄλλη ὥρα δὲν εὐκαιροῦσε. Ἦρθὲ λοιπὸν χαρούμενος καὶ συνέχεια δοξολογοῦσε τὸ Θεό.