Αρχείο κατηγορίας Αγιολογικά – Πατερικά

Ο Άγιος Φώτιος, γνωστός και ως Μέγας Φώτιος, αποτελεί έναν από τους διαπρεπέστερους Πατέρες της Εκκλησίας. Υπήρξε μια έξοχη Εκκλησιαστική προσωπικότητα, στον οποίο η Εκκλησία δικαίως απέδωσε τον σπάνιο τίτλο του Μεγάλου. Ποικίλο και αξιοθαύμαστο υπήρξε το έργο του

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. Ζουν ακόμα μέχρι σήμερα μερικοί που γνώρισαν τον Θεόδωρο1 τον φύλακα της εκκλησίας του. από διήγηση του ιδίου κατέστη γνωστό ένα εξαιρετικά αξιομνημόνευτο γεγονός, που του συνέβη: Κάποια νύκτα, που είχε σηκωθεί νωρίτερα για να ξεφυτιλίσει τις κανδήλες κοντά … Συνέχεια →

[Γαλ.4,4-7] «Ὃτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν(: όταν όμως συμπληρώθηκε ο χρόνος που είχε ορίσει η πανσοφία του … Συνέχεια →

Ανδρικής: Ανδρική θεουργία η Χριστού ενανθρώπησις, καθ’ ην Θεός ων εν σαρκί τα θεία ειργάζετο. Σκόπει δε, πώς, ειπών ενταύθα τον Ιησούν ¨ανδρικήν θεουργίαν¨, και δια μεν του λέγειν ¨ανδρικήν¨ δηλών, ότι τέλειος άνθρωπος γέγονε,

Ο πονηρός δεν άργησε να τον πολεμήσει και με άλλο τρόπο: με τη λαιμαργία. Του προκαλεί λοιπόν, από το πρωί κιόλας, ένα βασανιστικό αίσθημα πείνας, σπρώχνοντάς τον να φάει κρέατα και ψάρια και άλλα πλούσια φαγητά. Μα ο μακάριος Νήφων

[Ματθ. 1,1-25] [ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ] «Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαὶ ἀπὸ Ἀβραάμ ἕως Δαυΐδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαυΐδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες(:Σύμφωνα λοιπόν με τον παραπάνω κατάλογο, όλες οι … Συνέχεια →

Πρὶν δημιουργήσει ὁ Θεὸς αὐτὸ τὸν ὡραῖο κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο, γνώριζε ὅτι ὁ ἄνθρωπος μετὰ θὰ πέσει καὶ εἶχε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὸν τρόπο, πὼς νὰ τὸν ἀνορθώσει μετὰ τὴν πτώση. Καὶ ὁ τρόπος ἦταν νὰ κατέβει στὴ γῆ … Συνέχεια →

Η ακτημοσύνη. Ενάτη ἀρετή εἶναι ἡ ἀκτημοσύνη καί ἡ ἐσχάτη πτωχεία. ῾Ο ἀκτήμων μοναχός, σάν ἀετός ὑψιπέτης, μένει ἀδιάφορος στά δίχτυα τῆς ματαιοδοξίας τοῦ κόσμου τούτου‧ καί ἄτρωτος

Χειρόγραφον εικόνα μη σεβασθέντες, αλλ’ άγραφον ουσίαν θωρακισθέντες, τρισμακάριοι, εν τω σκάμματι του πυρός εδοξάσθητε. εν μέσω δε φλογός ανυποστάτου ιστάμενοι θεόν επεκαλείσθε∙ «Τάχυνον, ο οικτίρμων, και σπεύσον ως ελεήμων εις την βοήθειαν ημών, ότι δύνασαι βουλόμενος.»

Τί μπορεῖ νά εἶναι πιό ὑπέροχο καί πιό εὐχάριστο ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον; Τό νά ἀγαπᾶ κανεὶς εἶναι μακαριότητα, τό νά μισεῖ εἶναι βασανιστήριο.