Αρχείο κατηγορίας Αγιολογικά – Πατερικά

Ναι μεν η μαύρη σκλαβιά είχε χυμένη σε όλες τις ελληνικές καρδιές μια μελαγχολία, μα η ελπίδα πως μια μέρα θα σπάσουν τα δεσμά, έδινε θάρρος και δύναμι στους σκλάβους να εργάζωνται κρυφά τη νύχτα στα υπόγεια των Μοναστηριών, για … Συνέχεια →

“Ἐὰν κάποιος δὲν μὲ κατέκρινε γιὰ περιττὴ φιλοδοξία, θὰ μποροῦσες νὰ δεῖς καθημερινὰ νὰ χύνω πηγὲς ἀπὸ δάκρυα, ἀλλὰ αὐτὲς τίς πηγὲς τῶν δακρύων μου τίς γνωρίζει τὸ σπιτάκι μου καὶ ἡ ἐρημιά.

Όταν ένας έχει κάτι εναντίον κάποιου, ή όταν άλλος έχει κάτι εναντίον του και αυτός δεν φροντίζει να συμφιλιωθούν, η προσευχή του δεν γίνεται δεκτή από τον Θεό. Από το βίο του αγίου Ιωάννου του ελεήμονος.

Συχνὰ ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα στὸν ἄνθρωπο εἶναι πλακωμένη ἀπὸ τὴν λάσπη τῶν ἡδονῶν καὶ τὸ κατράμι τῶν παθῶν, ἀπὸ τὰ ἀγκάθια τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴν ἦρα τῶν ἐπιθυμιῶν.

Ο Μωυσής Κογλανίδης διηγήθηκε ότι ένας Τούρκος από το χωριό Αχγιαβούδες είχε ληστέψει την Εκκλησία [των αγίων Βαραχησίου και Ιωνά των Φαράσων της Καππαδοκίας] και, εκτός από τα άλλα Ιερά Σκεύη που πήρε, είχε

«Το μεν ποτήριον, ο εγώ πίνω πίεσθε˙ και το βάπτισμα, ο εγώ βαπτίζομαι, βαπτισθήσεσθε. Το δε καθήσαι εκ δεξιών μου και εξ ευωνύμων μου, ουκ έστιν εμόν δούναι, άλλ’ οις ητοίμασται».

Μιχαήλ τον παμμέγιστο και μεγάλο ταξιάρχη, Μιχαήλ τον φωτεινό σαν πυρσό και ολόλαμπρο ήλιο, Μιχαήλ τον ταξιάρχη των ουρανών, τον βοηθό των ανθρώπων, επιθύμησα να εξυμνήσω, όσο μου είναι δυνατόν,

Η ΠΙΣΤΗ Πρώτη ἀρετή εἶναι ἡ πίστη. Γιατί ἡ πίστη κάνει ἀκόμη καί τά βουνά νά περπατᾶνε. ῾Ο Κύριος εἶπε: Ὅ,τι ζητήσετε μέ πίστη, θά τό λάβετε. Καί

«Όσες φορές ο άνθρωπος προσεγγίζει αυτόν τον κόσμο μέσα από τον τρόπο ζωής του, η αγάπη για τα υλικά πράγματα ριζώνει μέσα του. Ταράζεται συνεχώς λόγω της φροντίδος για αυτά, και εξαιτίας τους μαλώνει με άλλους και αιχμαλωτίζεται από τις … Συνέχεια →

Του Οσίου πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου Τω αυτώ μηνί Ε΄ (Νοεμβρίω), μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Γαλακτίωνος και Επιστήμης. Ασυνδυάστους συζύγους κτείνει ξίφος, Την ψυχικήν σύζευξιν ηγαπηκότας.