Αρχείο κατηγορίας Λογοτεχνικά

Στον γαλανό και ασυννέφιαστο ουρανό μιας υπέροχης καλοκαιριάτικης ημέρας, ο μεγαλόπρεπος ήλιος ακολουθούσε τη συνηθισμένη του πορεία. Άστραφταν οι χρυσοί σταυροί του πεντάτρουλου μοναστηριακού

1. Πέμπτη ἀρετή εἶναι ἡ ἀγρυπνία. • Οἱ ἀρχάριοι μοναχοί ἔχουν χρέος, τήν μισή νύκτα νά ἀγρυπνοῦν‧ καί τήν ἄλλή μισή, μέχρι

Είναι προχωρημένη αρκετά η ημέρα και βρισκόμουν με έναν νέο επίσκοπο του Οικουμενικού πατριαρχείου εξ Αμερικής στην κάτω αυλόπορτα του γέροντος Παϊσίου. Ήταν χειμώνας, παραμονές του αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου και είχαμε την πανύγηρι του παρεκκλησίου του αγίου Ανδρέου στο … Συνέχεια →

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και Θεός, αδελφοί μου, ο γλυκύτατος αυθέντης και Δεσπότης, ο ποιητής των Αγγέλων και πάσης νοητής και αισθητής κτίσεως, παρακινούμενος ο Κύριος από την πολλήν του

Παροιμίαι – Κεφάλαιο ΙΓ’ (13) Στίχ. 1-25. Παροιμίες για την αγωγή των παιδιών, την υπακοή των παιδιών προς τους γονείς, την αεργία, τον πλούτο κ.ά. 1 Το έξυπνο και φρόνιμο παιδί υπακούει στον πατέρα του, ενώ το ανόητο και ανυπάκουο … Συνέχεια →

«Παναγία μου! Στο περιβόλι σου είμαστε. Παιδάκια σου είμαστε. Εσύ μας υποσχέθηκες πως και τροφός και ιατρός θα είσαι». Ε, τί να σας πω. Μια ειρήνη ήρθε στην καρδιά. Μια αίσθηση. Μια πληροφορία. Η ψυχή ησύχασε. Μέχρι να κάνω μερικά … Συνέχεια →

Ένα από τα πιο εμβληματικά του κείμενα είναι ο «Επιβατήριος» λόγος του, τον οποίο εκφώνησε όταν έφτασε στην Αθήνα. Απόσπασμα από τον «Επιβατήριο» Λόγο (Σε ελεύθερη απόδοση από τα μεσαιωνικά ελληνικά)

1. Πρόσεξε, μοναχέ. Τόν νοῦ σου στούς πονηρούς καί ὕπουλους λογισμούς, πού σοῦ ὑποβάλλουν οἱ δαίμονες. Καί νῆφε. Οἱ πονηροί δαίμονες, ὅταν βλέπουν ἄνθρωπο, νά εἶναι χαρούμενος, νά κάνει μέ δάκρυα τήν προσευχή του καί νά ἀποκτάει ἀρετές, τοῦ φέρνουν

Χαίρετε, ἅγιοι Ἀπόστολοι, βασιλεῖς τοῦ Χριστοῦ· διότι σ’ ἐσᾶς ἐμπιστεύθηκε τὴν ἐπουράνια καὶ τὴν ἐπίγεια βασιλεία. Σᾶς ἔδωσε τὴν ἐξουσία νὰ κυβερνᾶτε καὶ νὰ φροντίζετε καὶ τοὺς δυὸ θρόνους, θέλοντας ἀπὸ τὴ μιὰ νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ κληρονομιὰ τῆς ἐπίγειας βασιλείας, … Συνέχεια →

«Ημείς μωροί δια Χριστόν», (αναγκαίον γαρ εντεύθεν πάλιν τον λόγον αναλαβείν), «υμείς δε φρόνιμοι εν Χριστώ˙ ημείς ασθενείς, υμείς δε ισχυροί˙ υμείς ένδοξοι, ημείς δε άτιμοι». Πολλής βαρύτητος τον λόγον εμπλήσας,